Embla

						Urðum við nú að vekja upp, því að við þörfnuðumst hvíldar. Var

okkur mjög vel tekið. Sofnuðum við fljótt og sváfum til kl. 9

um morguninn. Fórum við þá að fala hestana af Guðmundi, en

það var ekki auðsótt mál, enda ástæða til. Þannig var ástatt, að

sauðburður stóð yfir og því nýafstaðnar miklar smalamennskur,

enda dreifðu ærnar sér um tún og hága með lömbin sín. Líka

barst að mikill rekaviður vegna stríðsins, liestar því notaðir til

liins ýtrasta við störfin. Samt var nú svo komið, að Guðmundur

ætlaði að reiða okkur upp að Hrauni í Ölfusi.

Á hlaðinu í Nesi voru kynstrin öll af rekaviði, sem staflað var

upp í laupa. Hafði Guðmundur selt það allt til mæðiveikinefnd-

ar. Átti að senda bát eftir timbrinu í apríl-maí, en enginn hafði

komið ennþá. Með þeim bát átti fólkið að fá nauðsynjar sínar úr

kaupstaðnum. Var því víða orðið svo þröngt í búi, að til vandræða

horfði. Skorti fólk marga hluti. Húsmóðirin í Nesi átti eitthvað

eftir af hrísgrjónum, svo að hún gat gefið okkur mjólkurgraut,

svo og kjöt og slátur. Kaffikorn átti hún h'ka. Garðamatur var að

þrotum kominn, því að það varð að ganga á hann, þegar mjölmat-

inn vantaði.

Fórum við stallsystur nú að skoða okkur um í Voginum,

heimsóttum við einu manneskjuna, sem við þekktum þar, Mar-

gréti að nafni. Þótti henni hart að geta ekki gefið okkur kaffi,

því að það var þrotið, og ekki þýddi að leita á náðir nágrann-

anna, því að alls staðar var sama sagan. Margrét var að elda sér

kjötsúpu úr síðasta útákastinu, sem hún átti, og, sem meira var,

síðasta kjötbitanum, svo að hún sagðist bara ekkert liafa að borða,

þangað til báturinn kæmi með vörurnar. Ekki var að tala um að

komast á sjóinn. Einn bátur sjófær, en engir menn til að róa, því

að allur tíminn fór í að bjarga lömbunum.

Margrét fór með okkur út að Strandarkirkju og sýndi okkur

hana. Er það ein snotrasta kirkja, sem ég hef komið í, mjög snyrti-

leg og vel við haldið. Einhver sérstök „stemning" er í þessari

kirkju. Ef til vill er það ímyndun vegna þjóðsögunnar um hana,

og hversu vel hún verður við áheitum. Mikill og sterkur garður

er nú hlaðinn henni til varnar, og virðist þess ekki vanþörf, því

að satt að segja er það furðulegt, að hún skuli ekki fyrir löngu

EMBLA                                                                                                  87