Embla

						vera komin í sjóinn, svo nærri honum sem hún stendur. Þessi

varnargarður hefur líka varið landið frá eyðileggingu foksands-

ins, sem teygði sig inn eftir landinu og át upp gróðurinn, svo að

þar, sem fyrir nokkrum árum sá ekki stingandi strá, eru nú gróður-

sælar valllendisflatir.

Þegar við koraura aftur heim að Nesi, færði Guðmundur okkur

þau tíðindi, að hins langþráða báts væri nú loksins von upp úr

hádegi þann sama dag. Var því alveg sjálfsagt að nota ferðina til

Stokkseyrar, en þaðan var. báturinn. Bæði var það fljótara og svo

komumst við hjá því að níðast á veslings lúnu klárunum.

Eftir burtfarartíma bátsins frá Stokkseyri að dæma reiknaðist

þeim í Selvogi svo til, að hann gæti farið þaðan um sex leytið e. h.

þann dag. Með því móti átti okkur að heppnast að ná í síðustu

áætlunarferð til Reykjavíkur.

Teitur Eyjólfsson, forstjóri Vinnuhælisins að Litla-Hrauni,

hafði veg og vanda af þessari bátsferð. Þurftum við því að leita til

hans með flutning á okkur. Teitur sló á glens, þegar við bárum

upp bónorðið, sagðist hreínt ekki vita, hvernig það færi, þar sem

við værum þrjár ungar stúlkur. Skipshöfnin væri nefnilega þrír

ungir piltar. Formaðurinn væri reyndar talinn einn sá öruggasti

á Stokkseyri, Ingimundur á Strönd. Hann sagðist ekki vita, nema

þeir slepptu allri stjórn á bátnum og keyrðu í strand, ef þeir hefðu

slíkan ágætis farm um borð! Ég hugsaði í símann: Það sér á, að

síminn er ekki sjónvarp!

Tafir urðu svo miklar við útskipun í Voginum, að klukkan var

orðin 2 um nóttina, þegar lagt var af stað þaðan. Við stúlkurnar

áttum auðvitað „kojuvakt". Við héldum eldinum við í „kabyss-

unni", fengum okkur kaffi, sem var þar á könnunni, og létum fara

vel um okkur.

Nú vorum við komin upp undir Stokkseyri. Var þá ekki orðið

það hátt í, að við gætum flotið inn fyrir. Urðum við því að doka

við. Settist þá öll „skipshöfnin" að kaffidrykkju niðri í „lúkar".

Var þar glatt á hjalla. Allt í einu tekur báturinn snarpan kipp. —

Jú, við dinglum þar uppi á skeri. — Báturinn er kominn í strand!

Það er yfirleitt ekki hlátursefni, þegar skip stranda á þessum slóð-

88

EMBLA