Embla

						Er það eittlivað svo annarleg hilling

og ekki bundin við neitt,

að Ijúka við lífið á jörðu,

sem lögmálið fœr ekki breytt?

Eða skilurðu ei, skammsýni maður,

þau skilyrði og björtu rök,

sem liggja á bak við lífið

og loks brúa dauðans vök?

Erlu ekki neisti af guðs eldi,

og andarðu ei gegnum niðinn,

biðurðu ei einn af ótal

við ódáinsleikans kliðinn?

Gakktu þd glaður að verki

og grálklökkva lirek úr sinni,

því aldrei mun guð þinn gleyma

gimsteini úr keðju sinni.

Vertu því veikra slyrkur,

viljaðu þeirra, sem liða,

i starfinu sterkur og virkur.

Stöndum ei kyrr, ekki bíða.

Leggðu þitt eyra við óminn

og óslökkvandi niðinn,

eilífðar ódáins orku,

sem andar í gegnum kliðinn.

EMBLA                                                                                                  91