Embla

						og ég sjálf liggjandi á grúfu í volgum sandinum í spánýjum síð-

buxum (Verð kr. 124,50). Ég finn ylinn úr sandinum leggja upp

í magann á mér — það er næstum eins og hitapoki, sem farinn er

að kólna. Fyrir framan mig er gríðarstór rúlla af umbúðapappír.

Á þessa rúllu á að skrá atburði ferðarinnar, eftir því sem aðstæður

leyfa, og ekki má gleyma að skilja eftir eyður fyrir myndirnar,

sem Rúna ætlar að teikna inn á eftir. Síðan ætlum við að klippa

plaggið sundur í miðju og draga um, hvorn hlutann hvor á að

fá. -

Já, það er gott að liggja í sólskininu í saltlykt og þangi með

bláan himin fyrir ofan, og nú er Rúna búin að taka ástfóstri við

báta. Hamingjunni sé lof fyrir, að hún hefur látið öll fjós í friði

enn sem komið er. í gær var það kirkjan og helztu stórhýsi þorps-

ins, en þá vorum við ekki búnar að fá þennan forláta pappír, svo

að ég varð að láta mér nægja áð liggja í kirkjugarðinum og reyna

að laða til mín nokkra útfjólubláa geisla.

En það er fleira, sem hefur breytzt síðan í gær. Þá vorum við

til dæmis allsæmilega útsofnar, dável fjáðar, fannst okkur — en

núna, hamingjan hjálpi okkur! Aldrei nokkurn tíma hafa neinar

tvær ungar stúlkur verið eins ósofnar og illa stæðar fjárhagslega

á ferðalagi uppi í sveit.

Og nú ætla ég að segja söguna eins og hún gekk til, ef lista-

mannseðlið leyfir Rúnu að doka við örlítið enn. Við vorum orðn-

ar allhungraðar, þegar fór að líða á níunda tímann. Við höfðum

ætlað okkur að ,,éta kunningja" eins oft og mögulegt væri, en

allir voru í heyi á Stokkseyri í gær eins og í dag og því ógerningur

að troðast upp á neinn. En sulturinn svarf æ fastar að okkur, og

eftir langvinnt garnagaul og vöðvasamdrætti í mögum okkar,

gátúm við ekki á okkur setið, heldur settumst inn á Hótel Stokks-

eyri, báðum um mjólk og fjórar brauðsneiðar handa hvorri. Við

héldum satt að segja, að það yrði ekki eins kostnaðarsamt og full-

kominn kvöldverður. Munnvatnið streymdi, magasafinn rann,

og maðurinn kom með brauðið. Yndislegt — uhm — ah! Kræs-

ingarnar hurfu eins og dögg fyrir sólu, og ekkert var eftir nema

reikningurinn. Þá kom annað hljóð í strokkinn: ægilegt — uss

EMBLA                                                                                                  93