Embla

						—  ó! Helmingur ferðasjóðsins farinn í súginn á fyrsta degi ferða-

lagsins----------

Við erum saddar, þegar við göngum út. Veðrið er óaðfinnan-

legt, en okkur vantar þak yfir höfuðið. Við eigum mjög takmark-

aða peninga (sennilega minna en þrjátíu krónur samanlagt), enga

vini með gestaherbergjum og tjöldum, aðeins lauslega kunningja

með sand af máttvana ráðleggingum: „Þið skuluð gera þetta, —

þið skuluð reyna hitt." Fólkið er of þreytt til að ráða okkur heilt.

Loks þegar við erum næstum staðráðnar í að sofa undir blárri

himinfegurð miðsumarsins, hittum við óvenju viti borinn mann:

„Getið þið sofið í hlöðu?" Nema hvað! Erum við ekki gamlar

kaupakonur? Og maðurinn, sem hirti fyrstu heytugguna í fyrra-

dag, stendur nú andspænis tveim síðbuxnaungmeyjum, afburða-

vel skæddum, klyfjuðum bak- og svefnpokum. Hvað getur hann

svo sem sagt nema jd?------

Við liggjum grafnar í ilmandi heyi. Alls konar vingjarnleg

kropphljóð berast inn til okkar frá hænsnum, kúm, hundum og

köttum. Abs konar vingjarnlegar pöddur, — flugur, köngurlær,

gráloddur, — gera sér óþægilega dælt við okkur. Gaman, gaman!

— Þreytan yfirbugar okkur, og okkur kemur blundur á brá, aðeins

örlitla stund samt, því að eitthvert nístandi hljóð rýfur þögnina.

Ég hrekk upp, og með naumindum get ég bælt niður óp. „Róleg,

góða, þetta er bara hæna að brýna gogginn." Það er Rúna, sem

talar, glaðvakandi og saliaróleg. Nú er hvorug okkar í skapi til

að sofna. Okkur verður Hðugt um málbeinin, minnið skerpist, og

gömlum, hálfgleymdum draugasögum skýtur upp í huga okkar.

Við keppumst við að segja frá öllu því hræðilegasta, sem við

þekkjum. —

Loftið í hlöðunni er heitt og kæfandi. Þögnin er alger útan

hvíslið í okkur, og daufar ljósrákir skera myrkrið inn um rifur

á hurðinni. Betra horror-umhverfi er ekki hægt að fá. —

Meðan ég segi söguna af manninum, sem sofnaði hjá líki í

ógáti og varð brjálaður, þegar hann vaknaði, hefur mér orðið

starsýnt á eitthvað hvítt í myrkasta skúmaskoti hlöðunnar. „Ekk-

ert bölvað husterí," segi ég við sjálfa mig. „Auðvitað er ekkert

þarna í horninu." Mér verður litið á Rúnu, hún starir í sífellu

94                                                                                                  EMBLA