Embla

						á þennan sama blett. „Rúna!" „Álfa!" Kvalastunur okkar eru

eins og hinztu andvörp deyjandi manns, við tökumst í hendur

og einblínum í þögulli skelfingu á þetta iðandi, Ijósleita flykki í

horninu. Loks get ég stunið upp einu orði: ,,Ú-ú--út!" „Já," svarar

Rúna, og við skríðum í snarkasti upp úr pokunum og þjótum að

dyrunum. Kannske liggur lífið við. Okkur tekst að opna hlerana.

Hreint svalandi loftið streymir á móti okkur, kyrrðin umlykur

okkur, — nei, að baki okkar heyrum við aumlegt, hjáróma gagg-

gagg. Við horfumst í augu.

„Það skyldi þó aldrei hafa verið — ?"

„Hæna," er svarið. — Vitaskuld var það hæna. Ein einasta vesöl

hæna á priki. Það var allt og sumt......

Ég sé útundan mér, að Rúna hefur fengið áhuga á kálgörðum

og kartöflugeymslum og færist óðfluga áfram í Eyrarbakkaáttina.

Ég verð að reyna að elta hana uppi til að fylgjast með gerðum

hennar til skrásetningar í plaggið. Áframhaldandi svefnleysislýs-

ingar verða að bíða næsta áningarstaðar.

„Bíddu! Ég er að koma."

EMBLA                                                                                                             95