ANDVAKA EftÍT Guðrúnu Halldórsdóttur Alein ég vaki örþreytt sveitakona, útþránni framrás nturkyrröin gefur. Langt burt í fjarskann hugur minn sig hefur. En hætti ég búskaþ, mnn ég yrkja svona. Krt varstu morgunslarf i grautargufu, glitrandi súldin eldhúsveggi huldi, almtti hennar óhreinindin duldi, unglegir dagsins geislar myrkrin rufu. Skilvinduómar skrir loftið klufu, skarkandi strokkhljóð fyrir eyrum niðar, söngelskar kvennasálir hávært friðar. Sakna ég eldhússtarfs og matargufu. BLÁA FJALLIÐ Eftir Guðrúnu Halldórsdóttur 98 Svo frábrugðið öðrum fjöllum, sem fjarlagðin bláma Ijr. Það bláriar þeim mun betur, sem ber það augunum nær. EMBLA