Embla

						Flutningsdagurinn rann upp. Það var sólskin og hlýtt veður.

Þórdís, systir mín, og ég áttum að fá að reka kýrnar í'rá Gröfum að

Dagverðarnesi ásamt gamalli konu, sem fengin var til að fara með

okkur. Þetta var ekki lítið tilhlökkunarefni fyrir okkur, og þrátt

fyrir það, að mér fyndist ég ekki vera vel frísk, lét ég á engu bera

um sjúkleik minn. Lögðum við af stað með hríslu í hendi fyrir

keyri á beljurnar. Það var yfir þrjár ár að fara. Fyrst var Skarðsá,

þá Krossá og þriðja Ballará. Þegar við komum að ánum, fórum

við úr sokkum og skóm til þess að verða ekki votar. Ferðin gekk

slysalaust, þar til við komum að Ballará. Þá var ég orðin svo veik,

að í miðri ánni fékk ég mikil uppköst og blóðnasir. Ég var orðin

fárveik af kíghósta og komin með hita. Það varð að skilja mig

eftir á Ballará. Lá ég þar þrjár vikur þungt haldin og naut ágætr-

ar aðhlynningar hjá Guðrúnu Eggertsdóttur og manni hennar,

Indriða. Þessi hjón búa nú á Skarði á Skarðsströnd. Nú víkur

sögunni til móður minnar. Hún lagði af stað með þrjú yngstu

börnin og Elínborgu, II ára, það yngsta reiddi hún í kjöltunni,

Ólöfu systur mína, sem varð tveggja ára þá um sumarið í júlí.

En Jóhanna systir mín, þá átta ára gömul og Ingibjörg sjö ára

tvímenntu. Þegar móðir mín kom að Skarði, var Jóhanna orðin

svo veik að skilja varð liana eftir. Móðir mín hélt svo áfram sem

leið liggur út ströndina og kom að Dagverðarnesi með barnahóp-

inn, sem eftir var, nokkru eftir nónbil. Það var köld aðkoma. All-

ur farangurinn var niður við sjó, því að hann hafði verið fluttur

sjóleiðis. En til allrar hamingju var stutt til sjávar. Tvær Hfandi

verur voru þó við bæinn, þegar móðir mín kom þangað. Annað

var hani, sem skilinn hafði verið eftir og liljóp hann upp á bæjar-

burstina og galaði hátt, er liann heyrði til mannaferða. En liitt

var gömul kona, hálfgeðbiluð. Hún var á sveitinni, eins og kallað

var, og enginn hafði séð sér fært að taka hana, og faðir minn hafði

boðizt til að reyna að líkna henni og veita henni hjálp. Eins og

gefur að skilja, er engum heiglum hent að standa í slíkri stöðu,

er móðir mín mátti nú gera, nýbúin að missa barn, hafa orðið að

skilja eftir tvö fárveik á leiðinni og standa nú ein uppi með fjögur

börn og geðbilaðan vesaling. Aldrei man ég eftir, að móðir mín

æðraðist þrátt fyrir örðugar kringumstæður. Þetta er aðeins eitt

EHBLA                                                           •                                                101