Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Haršjaxl réttlętis og laga

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Haršjaxl réttlętis og laga

						HARÐJA5ÍL
Ríma
af Pösa sterka og Hellisheiöar'draupum.
Eftlr gamlan skútumann.
Klædd var góðri  ferðaflík
frægðar hetjan stinna
síðla reiC úr Reykjavík
röskum gjarða linna:
Heldur gjörði herða reið
á hesti gríðar fljótum;
allvel sóttist austurleið
upp að vegamótum.
Þó að dimdi um fjallafót
—  í ferðum varla staður —
ei vib Lögberg áði hót
ötull íerðamaður.
Þdgi stanaar þrekmennið
þófaljóns á reiði
fyr en ógnar atburð viS
upp a regin heiði.
Mætti á heiði hellis snar
—  hreyati af öllum bar 'ann -
skelfilegum akratta þar,
á skaflajámum var 'ann.
Sýndist kauðinn seima bór
svipaður draugakindum,
ýmist langur einnig mjór
í alla vega myndum.
Sver og atuttur sýndist eina
Satana vomurinn Jjóti;
draugafýlu hlað um iireias
huiju lagði móti.
Aldrei neinum undan rann
eiðir linna aanda,
en það er ei 'yrir meðalmann
að mæta alikum íjanda.
Þó að aukist aílog hörð
undan vart því hrekkur,
af hestbaki ofan & jörð
ólmur kappinn stekkur.
Sú var ei í aóknum treg,
svipuð illkvikindi,
a£turgangan ægileg
að honum vóð í skyndi.
Ógurlegar *ð vonum,
augnatóftir glóbu,
eldgiæringar af honum
«lla vega stóuu.
Atlagan varð ekki smá,
eQdist jarðar biður,
fékk að reyna frækinn þá
fangbrögð drauginn viöur.
Drauginn feldi foldu á
íræðgar meður bragði,
en feiknar nálykt fúla Þá
framan í Pusa lagði.
Yildi hann sitt verja líf
fyrir vondum þef og pínu,
royndi traustan tigilkníf
taka af belti sínu.
£n það atoða ekki ma,
ei nam friðar njóta,
upp var ataðin óðar þá
afturgangan ljóta.
Margoft feldi á foldu hann
fíluna krafta straungu,
en það er ei fyrir menakan mann
að mæða afturgaungu.
Höggin þrælnum hetjan frðkk
hormt var mér að gæfi;
i þúfna moaann höndin hrökk;
hörmung var sú æfi.
Mest var raun hans æflár
við argan glíma vominn,
harla móður, mæddur, blár,
mjög að þrotum kominn.
Ógn við mikla eiga vann,
ei var nokkur friður,
alla grímu einn varð hann
að eiga drauginn viöur.
Afturgangan aftur sióð
ei upp á foldarrinda,
er árdagsröðula geislaglóð
glitaði fjallatinda.
Fagna sinu frelsi vann
freirinn glóða unnar,
fagra lofgjörð færði hann
föður náttúrunnar.
Þab var happ fyrir þreyttan mann
þreki og kröftum rúinn,
aö hann þá sem fljótast fann
íákiun söÖii búiun.
Hann þar eftir hvergi beið,
herti á gjörð og reiða;
hraustur siðan heim á leið
hest lét valinn skeiða.
Yeislu heima hafði þá
helst svo kæti að lokki.
Með Gonsentratus kappi sá
keyrði þreytu úr skrokki.
Það var mælt af frérum fleins,
— föst þau orðin standi —,
svaðilför mun enginn eins
enn a voru landi.
Reykjavíkfpir
50 áram.
Eftir Odd Sigurgeirsson.
Formáli.
FUatlr hafa heyrt sagt frá því
i rseðu eða rlti, að þessl bær
hafi á síðustu áratugum tekið
stórkoitlegum breytingam. Þeir,
s«m rúmsm&lskir eru, getes. «kkl
sœtt aig við svona fábreytta
frásögn, þeim næglr skki minna
en lýslngar og aagnir trá eldrl
tímuiu, tímum sem yfirstóðu
áður en hinar hraðfara breyt-
ingar tóku að koilvarpa þvi hinu
eldra, sem að sjálfsðgða varð
að rýma fyrir krðfum tímans og
hagfeldara skipulagi.
T /elr sæmdarmena haf a áðar að
nokkru leytl skrlfað umReykja-
vik áður fyrr, eru það þeir Ben.
Gröndal og kunnlngi minn
Klemena Jónsson, er ég því hinn
þrlðjl rithöiundur sem um þetta
skrlfa.
Lýsing Grondala tók yfir álda-
mótaárið, en Klemens (við eig-
um margt sameiginlegt, t. d.
báðlr rómantfskir og vinir séra
Tryggvo) skrifaði aftur á móti
um lifið i Reykjavik, um það
tímabll sem honum var minnis-
stæðast, nefnilega þegar hann
stóð i iskaldri búðarkytru krók-
lopplnn vlð að vega lýsissápu
og fínabrauð (rövl eða nikk
nakk).
Ég er þess ekki dulinn að
margt muni það vrra sem ég
hleyp yfir, fyrir þvi eru tvær
ástæður, onnur er sú, að ég var
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4