ODDUR Jónas segir. En hvaðsegjaverkakarlarnir«. Þá segi eg bara og reiði stafinn: Jónas gleypti hvalinn og hann gleypir okkur líka ef við látum hann ekki ráða með, en verkallana; við látum Gvönd smala fara út með ösku- fötu frá Maríu mey & Co. og sá ösku í aug- un á lýðnum og sjá þeir loka nokk áugum og hlýða. Annars skal eg segja ykkur það, góðir • flokksmenn, að hann Flix er eg mest í vandræðum með af öllu, hann rétt teimist með eins og taumþungur húðarjálkur frá Kristófer Grímssyni. Eg verð altaf að hafa eitthvað framundan nefinu á honum sem hann langar í og eg lofa ekki að hann fái, en neita heldur ekki. Svo þegar eg læt ann- an fá það, þá barf eg að hafa eitthvað nýtt á takteinum handa honum að lykta af. Þetta tekur á taugarnar. Jæja, góðir hálsar. Það skai verða fyrirmyndar /þetta jaxlaþing. 0, hvað eg hlakka til að kvelja minni hlutann, beita hann rangindum. Húrra! húrra! í nafni réttlætis, jafnréttis, friðar og kærleika. Húrra! Oddur Sigurgeirsson af Skaga, ritstjóri margra blaða, höf. margra bóka. Oddur Sigurgeirsson, bæjarmálapólitíkus. Palladómar um hina útvöldu fulltrúa hins íslenska verkalýðs. Amen. Mússulini er forseti verkamannanna á ítalíu, Stauning í Danmörku, en á íslandi eru tveir, eg sjálfur, Oddur Sigurgeirsson formanns- sonur af Skaganum, yfir Harðjaxlflokknum, og Jón Baldvinsson yfir Alþýðuflokknum. I mínum flokk eru góðir og harðvítugir karlar, en Jón segir að í sínum flokk séu slúbbertar og bullur. Hjalti Jónsson framkvæmdarstjóri bauð mér á þingið, sagðist hann eiga þar svo marga fulltrúa, að ekki mundi verða þar mikið við mér amast. Eg var því á þinginu sem gestur Hjalta vinar míns, en ekki í boði Jóns Baldvinssonar kollega míns. Eg nötaði vel tímann, þar sem eg hvorki hafði mál- frelsi né tillögurétt og skrifaði upp þessa palladóma sem hér fara á efrir. Eg er maður skygn með afbrigðum, eg sé bæði anda dauðra og lifandi manna sem áhrif hafa á þá menn, er eg horfi á, og um leið sé eg inn í hugskot þeirra og les eins og á bók fyrirætlanir þeirra sem fyrir áhrif- unum verða. Þetta mun heita á vísindamáli Spírisósahriflismus. Eg geri ekki ráð fyrir að mér vinnist tími til að lýsa öllum fulltrúum nákvæmlega. Þeir voru svo margir. Háttv. kollega minn, Jón Bald., sagði í þingsetn- ingarræðu sinni að þeir væru of margir, þeir væru að vaxa sér yfir höfuð, en við mig sagði hanh. í þingveislunni, að sig vantaði múla (múlbeysli) á alla þessa hausa, hann meinti þöngulhausa, því hann hló þeg"ir hann nefndi hausa; það er líka óþarfi að lýsa öll- um þingmönnum á þinginu. Það er nóg að taka það f kippum og þá verð eg að hafa það eins og við höfðum það í gamla dagana sjómenn- irnir, eg Oddur Sigurgeirsson, Stjáni blái og Sæmundur sífulli, að þegar við vórum búnir að draga allan aflann upp á seiluólar, þá gerðum við það stundum til að sýna hvað við værum fengsælir að.benda á helstu gol- þorskana og stórýsurnar og þá urruðum vér um leið og vér prófuðum. ' Þá byrja eg. Eg tek silfurbýantinn minn upp úr vasanum — eg keypti hann hjá Pétri Halldórssyni daginn sem hann til að styrkja vora göfugu reglu greiddi atkvæði með því að menn mættu drekka áfengi við hátíðleg tækifæri. Vasabókin mín er í skinnbandi og keypti eg hana í fyrra norður á Akureyri hjá Þorsteini Metúsalem, sem Jón kollega minn Baldvinsson ætlar að bjóða fram fyrir alþýðuflokksþingmann þar norðurfrá á næsta hausti. Svo byrja eg — sný mér að fyrsta gol- þorskinum, kollega mínum Jóni Baldvinsson. Poliska skoðun hans er sósastaunhriflismi. Hann mun vera ættaður úr Þórnesþing, dvaldi lengi á ísafirði, eins og Haraldur hinn munn- ræpi. Hann var ekki bráðgjör í æsku, hvorki
Beinir tenglar