Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Nżtt kvennablaš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Nżtt kvennablaš

						NYTT KVENNABLAÐ

Guðrún Stefánsdóttir frá Fagraskógi

<§Jóferðín -

Þú  veizt ekki til  hvers ég  vakna,

vakan  hún  lokkar mig.

( draumnum  ég   dagsins sakna,

þá dreymir mig   bara þig.

Við stjarnanna leiftur löngum

létum við tvö í  haf,

með fagnandi farmannssöngum

en fólkið í landi  svaf.

Og  ég  ætla að vaka og  vaka

Vil  ekki af bátnum  sjá.

Við sólris við siglum til  baka,

og  syngjandi  eins og  þá.

Nú  brimfaldinn  kjölurinn  klýfur,

kætir hinn fríski  blær,

um  sælöðrið báturinn  svífur,

en  sveitin við augum  hlær.

Og  örsmái fuglinn fleygi

flögrar við bátsins hlið.

Hann  gleðst yfir glóbjörtum degi

og golunni eins og  við.

Er líkastur fuglinum fleygum,

farmannsbáturinn  þinn.

Við saman  sólskinið eigum

og  svefnlétta morguninn.

Nú ferðin er óðum á enda,

aldan  mér vaggar þó.

Og  árgeislar ylblíðu  senda.

Ó  hvað er gaman á sjö.

Þú veizt ekki til  hvers ég vakna,

vakan  hún  lokkar  mig.

í draumnum  ég  dagsins sakna,

þá dreymir  mig  bara þig.

^.

j   Fyrir   heill  kvenþjóðarinnar

viljum  vér allar vinna.

Það er af, sem áður var, þegar Þorgeir Ljós-

vetningagoði lagðist undir húðf atið til að hugsa

einn fyrir alla. Nú eigum við öll að hugsa.

Við höfum skift hans hlutverki á milli okkar.

Við eigum öll, konur sem karlar, að hugsa

og vinna að velferðarmálum þjóðarinnar.

Ef til vill væri æskilegt að sá eða sú, sem

ætlar á ráð að leggja, hefði viðtæka lífsþekk-

ingu, hefði t. d. gengið ævispor hvers manns

og hverrar konu, en meðan slíkan göngugarp

vantar, eigum við þá ekki að hætta á að segja

það, sem okkur hýr í brjósti?

Mér finnst að konurnar, hver einstök, ætti að

kveða upp úr með sínar skoðanir og sjá hvort

þær þola dagsljósið. Sú, sem þegir altaf, veit

kannske beina braut til farsældar, en lætur hjá

líða að starfa til mannheilla.

Hvað vildum við hver í sínu lagi hafa stuðst

við i lifinu, og hvers vegna?

Ekki til stundarþæginda. Við myndum allar

láta þau af hendi fyrir aukna lífshamingju. —

Eða er það það sama?

Eg skal í örfáum orðum lýsa að nokkru

minni afstöðu.

Sá stuðningur, sem við allar konur æltum að

fá á æskuárunum, ætti að stefna meðal annars

að því, að við gætum orðið skjól nýgræðingn-

um á næsta vori.

Eg hefi það sjónarmið, að þægindi og lífs-

hamingja sé ólíkara en dagur og nótt, og tel

það skakkt að ala fólk upp til að verða dýrk-

endur þægindanna, að hugsa mest um að hafa

litið að gera, margt hjálparfólk og bíla, ef út

úr húsum er farið. Það er i andstöðu við lífs-

hamingjuna. — Þess vegna eigum við ekki að

forðast erfiðið, ekki heldur fyrir hönd dætr-

anna. En að eitthvað verði úr starfi þeirra, þess

óska ég. Að þær geti sætt sig við afköslin, þeg-

ar degi hallar.

Til þess að unga fólkið geti það með þvi

meiri ánægju en við, tel ég muni beinlínis þurfa

ósérhlifna aðstoð og leiðbeiningar þeirra eldri.

Fólk lítur misjafnlega á ávinninginn i að

koma upp börnum. En það sýnist mér áþreif-

anlegasta starf æfinnar.

Aðeins hraust fólk hlýtur þá hamingju. Sé

það i kærleika innt af hendi, ber ég lotningu

fyrir því.

					
Fela smįmyndir
I
I
II
II
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
III
III
IV
IV