Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Nżtt kvennablaš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Nżtt kvennablaš

						NYTT KVENNABLAD

Þess vegna finnst mér fyrst og fremst eiga

að búa konuna undir að bera ábyrgð á viðgangi

barnsins síns.

Við, sem viljum dætrunum til handa, að þær

gangi í æðri skóla til þess siðan að vinna fínni

vinnu en hússtörf, verðum að gæta þess, að

þær líði ekki tjón á heilsu sinni eða hamingju.

Óðinn lét burt sinn augastein, af því hann

fræðast vildi. Við getum, gert sem hann, en báða

augasteinana megum við ekki láta. Við verðum

að sjá sálinni farborða í hraustum likama.

Kyrrsetur og innivera hægu starfanna eru

honum ekki hollar.

Slórri sál og hraustum líkama þarf næsta

kynslóð að skarta, og svo hver af annari.

Ástina þarf næsta kynslóð að bera í brjósti,

sem verður með aldrinum lyftistöng í dagsins

önn og þakklæti til Guðs.

Og getuna þarf hún að hafa til að fórna sér

fyrir lífshamingjuna, berist hún ekki an fórna

upp í hendurnar.

Konur á ýmsum aldri og í ýmsum stöðum

eiga ólíkar óskir og langanir.

Það er stór og fallegur hópur.

Heitasta óskin allra þessara óska, er þó ósk

ungu móðurinnar, að geta verið unga barninu

sínu allt sem það þarfnast.

Þess vegna á að búa hverja konu þeirri heil-

brigði og kunnáttu, að sú ósk rætist.

Eg óska eftir verklegu námi til handa öllum

íslenzkum konum í barnameðferð.

Nú höfum við fengið jafnrétti. Nú eru það

lög, að við konurnar megum ráða og ríkja ut-

an húss sem innan til jafns við karlmenn. En

samt drögum við okkur i hlé, svo að jafnvel

gaddasvipu þarf á fjöldann af konum, til þess

t að fá þær til að leggja orð í belg, eða fylgjast

að einhverju með þjóðmálum. Þær hafa naum-

ast komið auga á nema eina hlið jafnréttis, sem

sé þá, sem snýr að stjórnmálum og embættis-

rekstri, og hafa enga trú á henni fyrir sig. En

þrár þeirra og hæfileikar eru eftir fengin rétt-

indi þær sömu og áður, og aðrar en karlmanns-

ins. Og það ber frá mínu sjónarmiði ekki að

keppa að því, að breyta þeim i karlmannsþrár

og karlmannshæfileika. Það væri heldur ekki

jafnrétti. Það hlýtur að vera markmiðið, að

meta þeirra þrár og þeirra hæfileika til jafns,

eins mikils eins og karlmannsins, og glæða og

styðja hlutfallslega.

Ríkið krefst þekkingar til ýmissa starfa. Kon-

um sem körlum standa þau til boða.

Viljið þið verða læknar, prestar, þið megið

það; það er víst jafn heimilt konum að verða

skipstjórar, vélstjórar, búnaðarráðunautar o. s.

frv. En þetta hafa verið meira karlmannsstörf.

Karlmönnum þykir þurfa fjögra til fimm ár»

nám og þar yfir til að rækja þessi störf. Þeir

meta þau mikils og vilja leysa þau vel af hendi.

Ríkið hefir frískóla fyrir nemendurna allan

þennan tíma. — Hafa konur sambærilega að-

stöðu til undirbúnings sinna starfa?

Nei — og þvi ekki?

Er það af því, að meðferð barna þessara

manna sé alveg vandalaus, og uppeldið, sem

konunum er svo mjög falið? Eða finnum við

konurnar svona mikið til okkar? Erum við

fæddar þeim kostum búnar, að undirbúnings-

menntun til ævistarfsins sé óþörf, eða bæti litlu

við eðlisgáfu okkar?

Jafnréttið höfum við illa fært okkur i nyt

meðan rikið sér konum ekki fyrir hlutfallslega

jafngóðriundirbúningsmenntun i barnameðferð

og ýmsum kvennastörfum, sem karlmönnum í

vélgæzlu og embættisrekstri, og hliðrar sér hjá

að reka jafn fullkomna skóla handa kven-

fólkinu. Starfsgleði fæst því aðeins, að verkin

séu vel af hendi leyst. Öll fákunnátta dregur úr

henni. Það er þvi óréttur, sem rikið fremur á

kvenþjóðinni, að búa það ekki undir lífsstörfin

til jafns við karhnenn.

Hjónabandið' átti að fella alt i ljúfa löð. Það

færir hjónunum sameiginlega vinnuarð beggja.

Það hefir verið verndarveggur og fært konunni

heimili, og móðurinni er sunginn ástaróður;

þetta er alltsaman gott. En fákunnátta konunn-

ar er henni farartálmi; henni verður alt erfið-

ara, þegar barnið fæðist, heldur en þyrfti að

vera, ef hún hefði áður með börn farið. En það

versta er þó, að barnið liður kannske æfilangt

fyrir fum, og fákunnáltu móðurinnar. Það er

erfið byrði móðurinni sjálfri, sem ann þvi heit-

ar en sínu eigin lífi. En samtímis því, að gifta

konan nýtur ástar og umhyggju, hafa líka aðr-

ar konur farið alls á mis, og sumar mæðurnar,

ógiftu mæðurnar, verið heimilislausar.

Þegar við konurnar erum, farnar að ráða

þjóðmálum með karlmönnunum, kröfðumst

þess meðal annars til að hrinda órétti og bæta

aðstöðu og aðbúð kvenna, og lítum yfir farinn

veg, þá er saga ógiftu mæðranna átakanlegust.

Sorgarleikirnir eru margir og stórir, sem, þær

bera uppi.

Þetta hefir Kvenréttindafélag íslands látið sig

					
Fela smįmyndir
I
I
II
II
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
Auglżsingar
III
III
IV
IV