Saga

						ÞVERSAGNIR í ÞJÓÐARSÁUNNI                                89

skóga í gróðursælum stórmörkuðum þar sem moldin er marmari

og glerhallir teygja sig einsog baunagrös til himins.

Jafnvel þó að engir járnbrautateinar séu í landinu erum við sífellt

að missa af einhverri lest: hún brunar í austur, hún brunar í vestur,

hraðar hraðar, en við stöndum eftir í kyrrð eilífðarinnar og vitum

ekki hvað við heitum.

Þrátt fyrir alla gervihnettina og farsímana, tölvurnar og telextæk-

in, allt það sem leyst hefur bréfdúfur og hugskeytasambönd af

hólmi, virðist heimurinn vera á harðahlaupum burt frá okkur.

Einn daginn verður til stórt efnahagssvæði en næsta dag er það

gufað upp. Heimurinn veður reyk, en svo birtist svæðið aftur og við

erum á leiðinni inn á það, síðan út úr því og því næst aftur inn á það,

einsog í handboltanum þar sem stöðugt er verið að skipta mönnum

inn og út af leikvellinum.

Það er helst að hafa auga með svipbrigðum samninganefndanna.

Ymist eru nefndarmenn niðurdregnir eða digurbarkalegir, enda

minna samningaviðræðurnar, sem þeir hafa tekið þátt í, á vísinda-

skáldskap þar sem fisktonnum og grænmeti er velt eftir samninga-

borðum og þjóðum raðað upp í hagtöflur einsog dægurlögum á vin-

sældalista.

Kannski endum við í hlutverki útlaganna sem í upphafi stigu hér

á land, nema hvað við þurfum að hefja trjárækt á ný og veiðin er

hvorki sýnd né gefin.

Á meðan heimurinn sigUr um samtíðina og flýgur inn í framtíðina

opnum við farangursgeymslur fortíðarinnar, finnum kálfskinn,

sverð og ódauðleg ljóð eða hefjum nýtt innra landnám þar sem önd-

vegissúlur reika um hugann og vínlönd andans verða numin, til

dýrðar þeim villtu guðum sem eitt sinn ríktu.

Nefndin sem greiða á úr flækju ríkisfjármálanna er kennd við for-

tíðarvanda, en sú fortíð er nánast samtíð, nema að rekja eigi öll efna-

hagsvandræði nútímans aftur til sögualdar eða jafnvel til Kólumkilla,

hins írska særingamanns, sem varð að flýja ásamt föruneyti undan

landnámsmönnunum og lagði í hefndarskyni á þjóð hina nýju „að

hún skyldi í þessu landi aldrei þrífast, og fleira í þeim anda, sem

síðar hefur mjög þótt ganga eftir" einsog segir í Sjálfstæðu fólki eftir

Halldór Laxness.

Já, þó að við siglum um samtíðina og fljugum inn í framtíðina, er

fortíðin alltaf í farangrinum. Hún liggur undir koju í káetu heims-

ins og smeygir sér hjá tollvörðum rímans.

Á tyllidögum rís hún upp og hangir í barmi stjórnvalda og lengst