SunnudagsMogginn

						26 25. október 2009

Þórarinn Leifsson fæddist 29. júlí 1966. Hann hefur starfað við mynd-

skreytingar og vefhönnun. Fyrsta bók hans, Leyndarmálið hans pabba,

kom út árið 2007. Hún hefur verið gefin út í Þýskalandi og Danmörku,

og kemur brátt út í Finnlandi. Hann er giftur Auði Jónsdóttur og á fyrir

dótturina Salvöru Gullbrá.

Inga Huld Hákonardóttir fæddist 15. mars 1936. Hún nam sagnfræði í

Kaupmannahöfn og Lundi og var blaðamaður í mörg ár. Inga Huld var til-

nefnd til íslensku bókmenntaverðlaunanna 1992 fyrir bókina Fjarri 

hlýju hjónasængur. Hún er í sambúð með Kristjáni Árnasyni þýðanda.

Inga Huld: ?Þórarinn er yngstur af þremur systkinum

sem fæddust á fjögurra ára fresti. Elst þeirra er Hákon,

sem við köllum Tuma, en Alda Lóa er í miðjunni og öll

eru þetta mín eigin skilgetin börn. Þórarinn var fremur

rólegt ungbarn og tók engar grenjutarnir sem ég man

eftir. 

Tóti hefur átt góða vini í gegnum tíðina ? ekki endi-

lega marga en ég held að hann sé vinur vina sinna. Við

bjuggum hér í Þingholtunum þegar hann var lítill. Ein-

hverju sinni gekk ég á eftir honum og leikfélaga hans

niður Miðstrætið og þá man ég eftir að þeir töluðu ekki

um neitt nema rjómabollur. Enda var Þórarinn mikill

sælkeri. Ég er samt ekki alveg viss um að það hafi reynt

mikið á eldamennskuna hjá honum í seinni tíð. 

Þegar hann var fimm ára fluttist fjölskyldan til Dan-

merkur og þar náði hann dönskunni nokkuð fljótt, enda

var hann á góðum máltökualdri. Við bjuggum í útjaðri

bæjarins um skeið þar sem hann eignaðist góða vini.

Einu sinni var þar á ferðinni par sem talaði svolítið

stirða dönsku og spurði hann til vegar. Hann leysti úr

því en innti þau svo eftir því hvort þau væru frá Íslandi.

Parið svaraði játandi og vildi fá að vita hvernig hann

vissi það. ?Ja, bara af því að þið talið eins og pabbi og

mamma,? svaraði hann á dönsku. 

Í Danmörku lenti hann í slysi þegar hann var fimm,

sex ára. Hann var í sumarbúðum yfir helgi og datt niður

stiga í húsinu þar sem hópurinn gisti. Við það fékk hann

mikið höfuðhögg og þurfti að dvelja á sjúkrahúsi í tvær

vikur. Honum batnaði svo hægt og bítandi með tím-

anum en það var bara Guðs mildi að hann hlaut ekki

varanlegan skaða af. 

Ég man ekki eftir því að Þórarinn hafi teiknað mikið

sem barn og líklega byrjaði hann ekki á því fyrir alvöru

fyrr en eftir tíu ára aldur eða svo. Síðar fór hann hins

vegar í Myndlistarskólann og lærði þar til verka. 

Hann var 17 ára þegar hann fór í Evrópureisu og ferð-

aðist þá heilmikið um Grikkland. Tveimur árum síðar

lagðist hann aftur í ferðalög um Miðjarðarhafslöndin og

Spán þaðan sem hann fór með marokkóskum hljóð-

færaleikara til Afríku. Á þessum tíma vann hann fyrir

sér með því að mála myndir á göturnar og var marga

mánuði í burtu. Á tímabili héldum við að hann væri

týndur því hann lét ekkert heyra í sér í langan tíma og

við vissum ekkert hvar hann var. Það endaði með því að

ég og Alda Lóa systir hans fórum suðureftir að leita að

honum. 

Við vorum staðráðnar í að hætta ekki fyrr en við

fyndum hann og það gerðist nokkuð óvænt eftir tals-

vert langa leit. Við vorum staddar í hafnarborginni Al-

geciras því hann hafði fengið að hringja heim á norsku

ræðismannsskrifstofunni þar sex mánuðum áður. Leitin

hafði gengið fremur illa og ættingjarnir heima voru

farnir að biðja okkur að koma aftur heim. Af þeim sök-

um vorum við eiginlega búnar að gefast upp en ákváðum

að gista eina nótt í borginni áður en við færum heim.

Daginn eftir átti ég afmæli og Alda Lóa hafði farið út að

sækja blóm og kökur en við vorum mjög óhamingju-

samar yfir því að hafa ekki fundið hann svo við ákváðum

að fara á torgið í borginni í síðasta sinn, þar sem við viss-

um að götumálarar héldu gjarnan til, og spyrja hvort

fólk þar hefði eitthvað spurt til hans. Þegar við komum á

torgið var það eiginlega tómt nema við sáum einn mann

sem var þar að teikna. Við ætluðum að fara að spyrja

hann til vegar en þegar hann leit upp sáum við að þetta

var Tóti sjálfur. Viðbrögð hans voru kostuleg því hann

spurði hvumsa: ?Hvað eruð þið að gera hérna?? en bætti

því við að hann hefði nú verið farinn að hugsa um að

hringja í okkur. Ég held að ég hafi aldrei séð hann jafn

óskaplega hissa á lífsleiðinni. Þetta urðu miklir fagn-

aðarfundir og í framhaldinu fórum við til Gíbraltar sam-

an og á spænsku hásléttuna og víðar. Þannig að þetta

breyttist bara í skemmtilega fjölskylduferð. 

Ég myndi segja að Tóti væri næsta glaður maður, svo-

lítið bangsalegur og ég held að hann elski þær heitast,

Sölku dóttur sína og Auði konuna sína. Mér hefur fundist

okkar mæðginasamband ágætt í gegnum tíðina og kvarta

ekkert undan því. Við eigum áhugann á bókunum sam-

eiginlegan en ég er ekkert viss um að við lesum sömu

bækurnar. Hann hefur gaman af því að teikna og búa til

karaktera en nýja bókin hans, Bókasafn ömmu Huldar,

er náttúrlega bara skáldskapur enda mjög yfirnáttúrleg

og það er nánast stokkið milli stjarnanna í henni. Mér

finnst hún bara nokkuð sniðug, þótt ég viti nú ekki

hvort þetta sé beinlínis heiður fyrir mig. 

Ég er ekki viss um hvert Tóti á eftir að þróast en ég

verð mjög ánægð ef hann heldur áfram með myndlistina

og skriftirnar.? 

Stokkið 

milli stjarnanna 

Á tímabili héldum við að hann væri

týndur því hann lét ekkert heyra í sér í

langan tíma og við vissum ekkert hvar

hann var. Það endaði með því að ég og

Alda Lóa systir hans fórum suðureftir

að leita að honum. 

Eiga grúskið

sameiginlegt

Tengsl

mæðginanna Þórarins Leifssonar og

Ingu Huldar Hákonardóttur 

Bergþóra Njála Guðmundsdóttir ben@mbl.is