46 25. október 2009 Tónlist E ngin samtíma rokksveit leggur jafn ríka áherslu á ímyndarvinnu og þýska (nei, austur-þýska) sveitin Rammstein. Engin rokksveit leggur þá jafn mikið upp úr hugmyndafræði en beitt samfélagsrýni og glúrnar pælingar um hina og þessa þætti nútímasamfélagsins eru sem leiðarstef í ferli sveitarinnar sem spannar nú fimmtán ár. Í textum og myndmáli er vísvit- andi farið að ystu nöf hins leyfilega og með því er flett ofan af hinum og þessum mein- um, ljósi varpað á bannhelgi sem þrífst í vestrænum samfélögum. Og þegar best lætur, þá rokkar engin sveit jafn glæsilega og Rammstein; níðþungir en um leið melódískir sprettir, og undir gára ómar frá ?industrial? tónlist og yfir liggur blæja Bertholts Brecht. Nei, þessir miklu Íslandsvinir eru ekkert venjulegir. Rammstein lögðu línurnar að sínum ein- staka hljóm með stórkostlegri plötuþrennu, Herzeleid (1995), Sehnsucht (1997) og Mutter (2001). Hver annarri betri, þó ég sé ekki frá því að Sehnsucht sé mitt uppáhald. Það hrikti svo í mótornum á fjórðu hljóðversplötunni, Reise, Reise (2004) og ekki tók betra við á Rosenrot (2005) sem var nokkurs konar af- gangsplata út frá Reise, Reise (og bar um tíma titillinn Reise, Reise Volume Two). Rammstein lagðist í kör eftir þetta en ný- verið kom út sjötta hljóðversskífa sveit- arinnar, Liebe ist für alle da. Sem vonlegt er klikka hinir rúðustrikuðu Þjóðverjar ekki á heildarmyndinni, umslagsvinna öll er afar tilkomumikil og fyrsta lagið, og einkanlega myndbandið, vakti mikla athygli (sjá fylgju). Aðspurður um plötuna nýju sagði trymbill- inn, Christoph ?Doom? Schneider að temað væri um öfgakenndar ástir en hljóðrænt séð eru menn að höggva í sama knérunn ? svona að mestu getum við sagt. Platan er ellefu laga eins og allar hinar plöturnar, upptökustjórn- andi er Jacob Hellner að vanda og sveitin er skipuð sama sextettinum. Rammstein hefur hins vegar gert sér far um að víkka nokkuð út hljóðmyndina, í bland við þrumurokkara eru dulúðugar ballöður og evrópoppssprettir og í stað þess að vera á fullu spani út í gegn gefa Rammsteinliðar sér tíma til að staldra við og reyna sig við áður órannsakaða hluti. Ég finn að ég var farinn að sakna þessa útúrspekú- leruðu æringja, sem hrista bæði upp í hausn- um (vitrænt séð) og hrista hann líka til (rokklega séð). Allir saman nú: RAMM- STEIN!!! Arnar Eggert Thoroddsen arnart@mbl.is Myndina vann Eugenio Recuenco. Odd Nerdrum, David Lynch og Caravaggio í góðu flippi saman? Dansað á línunni Fyrsta lagið sem var gefið út sem smáskífa, ?Pussy?, er gagnrýni á kynlífsferðaþjónustu og var mynd- bandið frumsýnt á klámvef. Hinn mikilhæfi Jonas Åkerlund leik- stýrði og myndbandið er mestan- partinn ljósblátt, líkt og annað hvert rappmyndband, en á síðustu tuttugu sekúndunum breytist það í dökkblátt. Ekki verður vísað á slóð þess í borgaralegu blaði sem þessu en óðar var blátt bann lagt við því eins og nærri má geta. Enn eina ferðina gekk Rammstein að- eins of langt ? í nafni listarinnar og upplýsingarinnar. Eða hvað? Það sem ekki má Ái! Bassaleikarinn Oliver Riedel sem Herra Sársauki. Michael Jackson er allur en tónlistin lifir sem sannast á nýjum tvöföldum disk, This Is It ..., sem kemur út eftir helgi, en á honum eru lög úr samnefndri kvikmynd sem frum- sýnd verður um allan heim í vikunni. Lögin á fyrri disknum eru gamlar lummur, og ekki verri fyrir það, en einnig er þar að finna eitt ?nýtt? lag, This Is It, í tvennskonar búningi. Lagið, sem er mikið spilað í útvarpi nú um stundir, er upptaka sem Michael Jackson gerði fyrir nokkrum árum og hefur ekki komið út áður. Á seinni disknum eru áð- ur óheyrðar prufupptökur af þremur lögum og síðan fer Jackson með ljóð í lokin. Jackson malar gull eftir andlátið. Gamalt og nýtt með Michael Jackson Fyrsta plata Smiths, sem kom út í febrúar 1984, er náttúrlega tímamótaverk í enskri rokksögu og með bestu byrjendaverkum sögunnar, en flestir þeir sem fylgdust með rokkinu á níunda áratugnum muna byltinguna þegar The Smiths sendu frá sér fyrstu lögin vorið 1983, en um sumarið og haustið tók sveitin líka upp tals- vert af lögum fyrir breska rík- isútvarpið sem síðan var safnað á plötuna Hatful of Hollow sem kom út í nóvember 1984. Hatful of Hollow er ekki eins sterk plata og fyrsta skífan, en ekki verður framhjá því litið að á henni er snilldarlagið This Charming Man, eitt af helstu meist- araverkum hljóm- sveitarinnar ? tónlist- in syngjandi gítarlínur og textinn hylling ástarfunda sam- kynhneigðra. This Charming Man var gefið út á smáskífu í október 1983 og svo mikill var æsingurinn að ráðsettir rokkfræðingar hringdu í mig sérstaklega þegar spurðist að sveitin myndi birt- ast í sjónvarpinu að syngja lagið. Því hefur svo verið haldið fram að það að sjá Morrissey líða um sviðið með gladíóluvönd í rass- vasanum hafi verið vendi- punktur fyrir unga skápa- homma á sínum tíma, en klingjandi gítarspil Johnnys Marrs hafði ekki minni áhrif á hundruð rokkara ? Noel Gallag- her Oasis-foringi sagði fyrstu hljómana hafa verið uppljómun. Lögin á Hatful of Hollow voru síðar flest tekin upp í hljóðveri að nýju og gefin út á breið- skífum sveitarinnar, en fersk- leikinn sem einkennir þau verð- ur ekki jafnaður. Árni Matthíasson arnim@mbl.is Með gladíóluvönd í rassvasanum Poppklassík Eitt helsta stuðlag rokksögunnar er Relax með Frankie Goes to Hollywood, sem lagði upp laupana fyrir mörgum árum. Höfuðpaur sveitarinnar, Holly Johnson, er víst að velta því fyrir sér að snúa aftur í gang í tilefni af því að platan verður endurútgefin á aldarfjórð- ungsafmælinu nú í október, en ljóst að það verður ekki með gamla mannskapnum enda er fullur fjandskapur þar á milli. Fyrir stuttu birtist ný útgáfa Relax á You- Tube og víðar og um líkt leyti var tilkynnt að það hefði hlotið Q-verðlaunin fyrir sígilt stuð, en þetta mun vera í fyrsta sinn sem viðkom- andi verðlaun eru veitt á vegum breska tón- listartímaritsins Q. Söngvarinn Holly Johnson fyrir miðju með sveitinni Frankie Goes to Hollywood. Heldur Frankie aftur til Hollywood?
Beinir tenglar
