Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

SunnudagsMogginn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
SunnudagsMogginn

						16 14. febrúar 2010

H

ver er bakgrunnur skáldsins? Ertu héðan úr

Reykjavík og fórstu strax að skrifa eða

varstu í einhverju námi áður?

?Móðir mín heitir Ingibjörg Herdís Hall-

dórsdóttir og er sjúkraliði, pabbi er fiskverkandi og heitir

Óskar Kjartan Guðmundsson. 

Ég ólst upp í Breiðholti til sjö ára aldurs, þá tók Graf-

arvogurinn við til ársins 2000, þá fluttum við í Vest-

urbæinn. Ég var í Breiðholtsskóla og Foldaskóla og síðan

MR. 

Ég byrjaði í lögfræði í háskólanum en hætti því námi.

Ég gleymdi reyndar að þakka einum manni í ræðunni í

gær. Það var sá sem stal töskunni minni hálfum mánuði

fyrir jólaprófin. Þetta var lítil, svört taska og það stóð

Forrest Gump á henni. Maðurinn þekkir hana ábyggilega

af lýsingunni ef hann les þetta. 

Ég var í fornbókabúðinni hans Braga, þegar hann var

við Vesturgötuna, og lagði hana frá mér á ganginum. Ari

Gísli Bragason var að sýna mér gamla bók eftir Arngrím

lærða bak við, en þegar ég kom aftur fram var taskan

horfin, allar lagabækurnar og glósur vetrarins. Ég hafði

verið nokkuð áhuga- og samviskusamur í náminu, en tók

þetta sem merki um að ég ætti að snúa mér að öðru. Hér

með færi ég þessum þjófi þakkir fyrir inngripið.?

Þannig að þjófurinn hefur valdið því að þú fórst að

leggja fyrir þig skriftir?

?Ég fór reyndar í frí fyrst en færði mig síðan í lyfjafræði

haustið eftir. Þar varð ég líka fyrir undarlegri upplifun.

Ég vaknaði einn morguninn þegar ég átti að mæta í skól-

ann og fékk það á tilfinninguna að ég væri að mæta í tíma

fyrir einhvern annan. Þetta var einn af þessum gráu nóv-

emberdögum ? ég fékk sterklega á tilfinninguna að ein-

hver hefði hringt í mig og beðið mig að mæta í fyrirlestra

og dæmatíma dagsins og glósa því hann kæmist ekki

sjálfur. Ég ákvað að gera uppreisn gegn þessu og mæta

ekki. 

Ég lét reyndar ýmislegt trufla mig á meðan ég var í

námi, hlustaði á tónlist og las mikið frjálst, skáldverk og

ljóð, og fiktaði krampakennt við skriftir. Ég fann að ég

festi ekki yndi í Háskólanum og man það skýrt þegar ég

byrjaði að hripa niður af einhverri alvöru athugasemdir í

bók með það að markmiði að verða rithöfundur. Ég sótti

Mokka og mætti þangað með David Hume en hafði miða

inni í henni þar sem ég skrifaði athugasemdir mínar nið-

ur. Ég var hálffeiminn við að fólk áttaði sig á að ég væri

farinn að daðra við rithöfundinn. Sú bók er ansi snjáð

miðað við hvað hún er lítið lesin, ég notaði hana ein-

göngu til að fela að ég væri búinn að færa mig í ritstörfin ?

kannski líka fyrir sjálfum mér. Ég fór einmitt niður á

Mokka núna í vikunni til að skrifa þakkarræðuna fyrir af-

hendingu verðlaunanna. Ég settist í sama sætið og ég sat

jafnan í þegar ég var að byrja að vinna við þetta. Mokka er

kaffihús ríkt af fastakúnnum, þess vegna var yfirleitt

sama fólkið þarna þegar ég mætti á mínum tíma, allir í

sínu sæti og þetta eina yfirleitt laust fyrir mig. Sætið er

innst á bekknum sem er á móti afgreiðsluborðinu.?

Ein senan í bókinni gerist á Mokka, þar sem titillinn

verður til þegar söguhöfundur heyrir orðið Bankster

notað sem einhverskonar samsuðu úr orðunum banker

og gangster og verður brjálaður. Er það þá sena sem þú

upplifðir úr sæti þínu á Mokka?

?Mér finnst Mokka svo verndað umhverfi, meira að

segja tíminn hefur lágmarksáhrif á það. Mokka var eins

fyrir uppsveifluna, í uppsveiflunni og er eins í nið-

ursveiflunni. Alltaf þetta sama afslappaða umhverfi.

Þannig að mér fannst upplagt að hafa eina af aðalsen-

unum þar, kraftmestu senuna eiginlega, þegar söguhetj-

an rís upp. En senan er skálduð. Maður heyrði oft fólk

tala saman á kaffihúsum og götuhornum. Eðlilega féllu

oft stór orð.?

Hvernig endaðirðu sem starfsmaður í banka?

?Ég byrjaði hjá Landsbankanum sem sumarstarfs-

maður árið 1999. Fyrir utan sumarið 2002, þegar ég vann

sem hjólbörugutti við fornleifauppgröft í Reykholti í

Borgarfirði og á Hólum í Hjaltadal var ég sumarstarfs-

maður hjá Landsbankanum til ársins 2005; fékk þá fast-

ráðningu. Með fullri vinnu náði ég að jafnvægisstilla lífið,

skipuleggja skriftirnar og taka þetta föstum tökum. Það

er hálfgerð frumregla að skrifa alltaf eitthvað á hverjum

einasta degi, líka eftir Bessastaðabúgí.?

Þú segist yfirleitt vera skrifstofumaður, en hvað er

það nákvæmlega sem þú gerir í bankanum?

?Þau voru reyndar að stríða mér eitthvað í dag í

vinnunni að ég skyldi ekki kalla mig bankamann, þannig

að ég held að ég gangist við því núna: Hæ, ég heiti Guð-

mundur og er bankamaður. Starf mitt er samt lítið tengt

enska orðinu ?banker?. Ég er mest í því að ljósrita og

skanna fyrir þá sem sinna ákvarðanatökunni í fyrirtæk-

inu, græja fundargögn og þess háttar. Ég sinni þjónustu

við starfsfólk, það nefnist rekstrarþjónusta sem er deild á

starfsmannasviði. Þetta er ekki mjög skilgreint starf,

maður þarf bara að vera sveigjanlegur og með vel fitu-

sprengda þjónustulund.?

Vinir þínir í bankanum, vissu þeir að þú varst að

skrifa þetta?

?Nei, ekki á meðan ég var að skrifa. Nema einn, Pétur

Örn, sem er núna í slitastjórninni. Ég mætti honum ein-

mitt á ganginum daginn eftir að bankinn féll og hann

sagði við mig: ?Skáld, það þarf að skrifa um þetta!? Ég

tók hann á orðinu og lét vita að ég væri með hríðir.

Stundum minnti ég hann á þær en hann fékk ekkert að

lesa.?

Hvernig voru viðbrögð vinnufélaganna þegar bókin

kom út?

?Mjög jákvæð. Hinir neikvæðu hafa alveg hlíft mér.

Margir hafa lesið Banksterinn og margir talað um að

kaupa bókina eftir að ég fékk verðlaunin. Fólk þarf jú

mismikið til að koma sér út í bókabúð. Mér var síðan tek-

ið með kostum og kynjum þegar ég mætti til vinnuna eft-

ir verðlaunaathöfnina. Blóm og sælgæti á borðinu. Aldrei

hafa beðið mín svona mörg skeyti í inboxinu eins og þeg-

ar ég kveikti á tölvunni um morguninn. Mér brá, því

venjulega er samhengi á milli magns skeyta í inboxinu og

álagsins yfir daginn en í þetta sinn tengdust þau ekki

vinnunni, dagvinnunni það er að segja ? hamingjuósk-

irnar með viðurkenninguna voru innilegar og frekar

margar.?

En aftur að verkinu sjálfu, það er ára hógværðar og

næmni í henni. Atriðin og uppákomurnar eru svo raun-

verulegar að maður hefur það á tilfinningunni að þú

hafir séð þetta eða upplifað. Í það minnsta að þetta hafi

gerst hvort sem þú hefur séð það eða ekki.

?Já, örugglega, einhvers staðar. Atvikin áttu sér að

minnsta kosti stað í höfðinu á mér. Það er oft með texta,

skáldaðan texta, að hann hefst með einum dropa af raun-

veruleika. Eitthvað sem maður upplifir en fiktar svo í,

breytir viðbrögðum, afleiðingum, sem svo hlaða eintóm-

um skáldskap utan á sig. Þannig er Bankster ekki saga

mín. Ég er einhleypur og var einhleypur meðan á þessu

öllu stóð. Ástarsamband Markúsar og Hörpu er járna-

bindingin í verkinu. En ég var ákveðinn í því að það þyrfti

að skrifa um þetta hrun og það þyrfti að gera það með

ákveðnum hætti. Þegar ég var að melta hvaða nálgun ég

ætti að hafa hitti ég gamlan bekkjarfélaga úr MR sem, eins

og Vésteinn í bókinni, er sagnfræðingur í doktorsnámi,

?Skáld, það

þarf að skrifa 

um þetta!? 

Það vakti þónokkra athygli þegar 32 ára skrifstofumaður í

banka fékk tilnefningu til hinna íslensku bókmenntaverð-

launa í haust fyrir bók sína Bankster. Hún fjallar um banka-

mann og konu hans sem missa bæði vinnuna í efnahags-

hruninu á Íslandi fyrir einu og hálfu ári. Menn urðu ekki síður

undrandi þegar tilkynnt var á miðvikudaginn að Guðmundur

þessi Óskarsson ynni verðlaunin. Þetta er þriðja bók höfund-

arins en áður hafa komið út eftir hann Vaxandi nánd (2007) og

Hola í lífi fyrrverandi golfara (2008). 

Börkur Gunnarsson borkurg@gmail.com

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56