Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Austri

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Austri

						AUSTRI
Jólin 1964.
JÓHANN EGILSSON:
Oskudagurinn   1964
Eins og venja
er til var ösku-
dagurinn haldinn
heilagur í Mjóa-
fjarðarbarna-
skólanum.
Ég vaknaði
jjklukkan hálf níu
|og fór að kliæða
imig og fék'k mér
að drek'ka. Þegar ég hafði lokið
því fór ég út með töskuna. Éig
slöngvaði henni á bakið og settist
svo á bak imíhum reiðskjóta. Svo
kom Bjössi á sínum og við þeyst-
um af stað áleiðis í skólann.
Það var heitt í veðri þó febr-
úar væri. Við Bjössi urðum fyrst-
ir eins og ævinlega! Þegar við
opnuðum dyrnar í ganginum og
snyrtiherberginu gaus svo mikill
hiti á móti okkur, að við vorum
rétt bráðnaðir. Allar hurðir og
gluggar voru nú opnaðir upp á
gátt. Brátt var mesti hitinn rok-
inn út og þá var lokað.
Þessi tími, sem nú fór í hönd,
var reikningstími. Það voru
skriiaðir tveir verzlunarreikning-
ar fyrri helming tímans, en svo
reiknaði Helga í huganum til
tímaloka, en við hin hlustuðum á.
Vilhjálmi fannst við vera agaleg-
ir aumingjar, að láta stelpuna
snúa á okkur.
Éíg gleymdi að geta þess, að
V. H. koim með ösku í poka, ber-
andi á bakinu í löngum spotta
ofan  frá  Brekku.
Þá var komið frí og við fórum
út að leika okkur. Það var langt
og ágætt frí og við fórum í fel-
ingaleik. — Þeir Gísli og Vil-
hjálmur löbbuðu út veg, en
stoppuðu við lækinn fyrir utan
skólann og röbbuðu saman
nokkra stund. Svo kom Vilhjálm-
ur og þá byrjaði annar tími á
þessuim eina öskudegi á þessu ári
1964. Það var bæði Mannabeina-
íræði og Eðlisfræði. I beinafræð-
inni var rætt um öll bein, sem í
líkama mannsins felast! En í
Eðlisfræðinni höfðu stelpurnar
það gott og lásu í bókum eða
geispuðu hver sem betur gat á
meðan við karlmennirnir ræddum
um rafala og hvað það gæti verið
agalegt að fá í sig rafstrauim.
Svo var aftur komið frí og við
fórum í felingaleik eins og áður.
Við Bjösi áttum tveir að liggja
á, en allar stelpurnar að fela sig.
Þær náðu okkur aldrei og gáfust
seinast upp og löbbuðu inn veg og
við hjóluðum á eftir þeim. Þær
hlupu inn að Konráðsgrunni og
upp á símastaurana, sem þar
liggja. Svo kom Vilhjálmur í
skóladyrnar og kallaði í okkur.
Þegar við vorum komin inn og
búin að blása mestu mæðinni, var
farið að flytja kvæði. Þegar við
vorum öll búin að lesa og síðan
að tala saman um stöðuna og
lesturinn, var hver og einn látinn
fara aftur upp að púlti og flytja
þar eitt eða tvö erindi með mikl-
um  alvarleika og  tilburðum.
Nú var koíminn matur og við
héldum af stað heim. En Vilhjálm-
ur sagði okkur að koma út að
Brekku á eftir. — Ég fékk
„búddara"1) til miðdags. Og þeg-
ar ég var búinn að éta, fór ég
strax út. Eftir nokkra stund kom )
Bjössi og fórum við þá að halda
af stað út að Brekku. Stúlkurnar
fóru veginn, en við Bjössi efri
leiðina. Uppi á Höfðanum sáum
við, að einhverjir höfðu gert eitt-
hvað þar neðan undir garðinum.
Stelpurnar stóðu masandi úti í
dyrum, þegar við komum. En Vil-
sæmilega lin innar. Vorum við þá
ikoímin nokkuð inn fyrir sjálfa
Gjána, alveg inn undir á, Það
gekk vel að komast upp þá stalla,
sem eftir voru. Þarna veltum við
stórum steini. Hann gerði mikil
og djúp för í snjóinn og sáum við,
að þar mundi alveg upplagt að
komast niður.
Þegar við komum upp fyrir
klettaklungrið, sáuim við nokkuð
langt til ailra handa. Pyrir sunn-
an var dalurinn, fjörðurinn og
Reykir, að austan Teitatindur og
Þrælatindur,      norðan     við     var
fjall, se:m heitir Snjófjall. Sáum
við það aldrei allt vegna þokunn-
ar. Norðan við það er Flanninn.
Nú þegar við höfðum setið
þarna nokkra stund og horft á.
fjöllin og lengd Austdalsins, stóð-
um við upp og hlupum sömu leið
til baka, en gáfum okkur þó tíma
til að bæta fáeinum steinum í
vörðubrotin á leið okkar. Hvað
eftir annað fylltum við stígvélin
af snjó á fönnunum, en reyndum
að tæma þau jafnharðan. Það
gekk prýðilega að komast niður
klettana     í     Neðri-Gjánni.     Við
Sex ungir höfundar
segja frá
hjálmur var að tala í símann.
Hann var nokkuð lengi að því, og
þegar hann loksins kom var
klukkan að verða hálf tvö. —
Hann var með broddstaf í hendi
og hafði brett gráum ullarsokkum
utanyfir buxurnar, en var annars
á sínum góðu hlaupaskóm. Svo
var nú gengið af stað.
Stelpurnar fóru úr úlpunum
strax niðri á túni og sögðust ætla
að skilja þær eftir eða láta Vil-
hjáim bera þær. En hann sagði,
að þær gætu haldið á þeim sjálf-
ar. Þegar við komum upp fyrir
girðinguna fórum við Bjössi úr
peisunum. En Vilhjálmur skalf
eins og strá í vindi innan í ullar-
reifi sínu, þétt reimuðu saiman.
En brátt þoldi hann þó ekki við
í úlpunni og hneppti henni frá
sér.
Það bar nú ékki til tíðinda
lengi vel. Við stefndum upp dal-
inn. Vorum við Bjössi á undan,
svo Jóhanna, en hin einhvers stað-
ar á eftir. Þarna uppi í dalnum
var rigning, svo við fórum í peis-
ur okkar og úlpur. En brátt
hætti nú samt að rigna.
' Þegar við komum að snjófönn-
inni fyrir neðan Neðri-Gjána,
kom skipun frá Vilhjálmi, sem1
enn var niðri í miðri brekku
ásamt tveim eða þrem stelpum:
Nemið staðar! — Við staðnæmd-
umst og veltulm af stað tveimur
steinum, sem þó rúlluðu lítið. Nú
var Vilhjálmur kominn og við
lögðum á fönnina. Fór hann
fyrstur og gerði för imeð hælun-
um, en ég kom síðastur með
broddstafinn og hugðist gæta
þess, að enginn hrapaði niður. En
brátt var orðið svo hart, að Vil-
hjálmur markaði varla, og sáum
við þá að það mundi verða vont
að komast niður aftur, ef við
gætum ekki búið til sæmileg för.
Snerum við því frá og löbbuðum
inn   með   fönninni,   sem   reyndist
Við höfum   aiiuið  saniau  nokkra Vetur og þau Ieyfðu mér
að  birta  frásagnir  þessar  í jólablaði Austra. — Jóhanna,
Anna og Björn skráðu sínar 9 ára, hin nokkru eldri.
Myndirnar tók Sigfús VilhjálmsJáon.    Anna   og   Arnfríður
voru í ræðastóli (fluttu kvæði) þegar ljósmyndarinn smellti
af.
Við  óskiini  lesendum  opnunnar gleðilegra jóla.             V.H.
1)   Saltaður bútungur.
fjallseggin og þar í Efri-Gjáin og
dálítill klettahöfði þar fyrir fram-
an, en að vestan Ekrutindurinn
og Rákin, þar sem Sigurður á
Höfðabrekku hrapaði með hesta
tvo og drápust báðir hestarnir, en
hann slapp ómeiddur.
Það voru miklir svellblóstrar
þarna uppi. Við stefndum í norð-
austur, eða þar um bil, fyrir ut-
an klettana, sem Efri-Gjáin er
í, og ætluðum að líta þann mikla
fjörð, Seyðisfjörð. Hér var fjalls-
raninn lægri og við komumst upp
á Eggina og sáum þá strax fjöll
að norðanverðu í Seyðisfirði.
Það var súld og þoka þarna
uppi og vont skyggni. Þarna var
hálfgerður sandur en þó fáeinir
steinar á stangli, ennfremur
nokkrar hálfhrundar vörður. Við
tókum nú til fótanna og hlupum
í einum spretti norður þangað,
sem fer að halla niður í Aust-
dalinn. Þar biðum við eftir Vil-
hjálmi, sem hafði dregizt nokkuð
afturúr og kom nú hlaupandi og
þokan á hælunum' á honum. Hann
settist hjá okkur og fór að segja
okkur nöfnin á fjöllunum í Seyð-
isfirði. Það fjall, sem við sáum
lengst í burtu, heitir Skælingur
og er norðan við Loðmundarfjörð-
inn. Á milli Loðmundarfjarðar og
Seyðisfjarðar heitir Brimnesfjall
og þar undir stóð bærinn Brimnes,
sem brann nú fyrir skemmstu.
Austan við Austdalinn er Sauð-
fellið og á bak við það sáum við
í Skálanesheiðina nokkuð langt í
burtu. Alveg upp undir rótum
hæstu fjallanna til vinstri sáum
við klett, sem mig minnir að heiti
Einbúi. Suðaustan við hann er
Hesteyrarskarðið, en það sáum
við ekki fyrir þoku. Lengra frá
er Snjófellsskarð   og   eitt   mikið
fundum þarna í klettaskoru einn
kjálka úr hestum Sigurðar. Var
hann orðinn mjög veðraður. Við
hlupum svo niður þar sem steinn-
inn hafði sporað snjóinn. Vil-
hjálmur var rétt dottinn á hlið-
ina ofan í drullufor, en slapp þó
að mestu leyti. Nú tóku allir til
fótanna og hlupu niður næstu
snjófönn og að stórum steini.
Þarna þurfti enn að tæma skó-
tauið. Þarna var stór, flatur
steinn ekki langt fyrir utan og
sagði Vilhjáimur að hann héti
Veizlusteinn síðan einhverjar ame-
rískar stúlkur hefðu verið kvadd-
ar þarna.
Ferðin gekk greitt niður dal-
inn. I dalsbrúninni var nokkuð
hörð fönn. Fyrst fóru þær Adda
og Jóa og fóru gætilega og gekk
vel. Þá fór ég og studdi mig við
broddstafinn og slapp alveg
klakklaust. Svo kom Bjössi. Hann
vissi auðsjáanlega ekki að fönn-
in var svona hörð, stökk út á
hana og fór beint á rassgatið og
húrraði niður á mikilli ferð. Hon-
um tókst þó að stoppa sig áður
en hann væri kominn alla leið
niður í Mýrarbotn. Næst kom
Helga, líka á mikilli ferð, og
stanzaði ég hana. Svo kom Anna
síðust eins og flugvél og stoppaði
ég hana lika. En þá sló hún
hausnum við snjófönnina. Það var
þó betra en að dralla niður alla
brekkuna. Bar nú ekki til tíðinda
og urðum1 við öll samferða niður
túnið á Brekku. Og þegar við
vorum komin heim á hlað var
klukkan kort gengin fimm, höfð-
um við verið mjög rösk í þessari
reisu.
Við heilsuðum nú húsmæðrun-
um, þeim- Margréti og Kristínu,
sem höfðu verið að þeyta rjóma
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32