með áréttingu um að þetta sé satt. Þannig er texta úr skáldsögunni Undir Helgahnúk skotið inn í kaflann ?Hjarðsveinn? sem styðst að öðru leyti alfarið við samsvarandi frásögn í Í túninu heima (bls. 215?221). Textinn er mjög styttur í meðförum Hannesar og án greinaskila, og er hér aðeins sýndur bútur úr honum: Hér er ?Dóri? (sem er hættur að vera lítill) gerður að drengnum Atla, aðalpersónunni í Undir Helgahnúk, enda eru þeir á sama aldri. Á eftir lýsingunni á blóðstorkunni á ullinni vitnar Hannes í Sjömeistarasöguna, bls. 146, sem meginheimild, en án frekari skýr- inga. Þegar að er gáð segir Halldór þar frá reynslu sinni af því að hafa dregið særða kind upp úr jarðfalli. Textann hefur Hannes hins vegar úr skáldsögunni sem hann vitnar til sem viðbótarheimildar: ?Hér er líka stuðst við lýsingu í Undir Helgahnúk, 11. gr.?. (Bls. 565, nmgr. 3) Með ?gr.? á Hannes sennilega við það sem kallast kafli í skáldsögum. Eins og víðar blandar hann í texta sínum saman ?heimildum?. Þegar hann t.a.m. segir ?rifið hana á hol? í staðinn fyrir ?rifið gat á síðu hennar? hefur hann það úr texta Sjömeistara- sögunnar. Í bók Hannesar má lesa smásöguna ?Tryggur staður? í svo til heilu lagi í kafla sem einnig heitir ?Tryggur staður?. Aðeins á ein- um stað er vísað til sögunnar, þ.e. á eftir setningu innan gæsalappa sem höfð er eftir Halldóri með athugasemdinni: ?skrifaði Halldór síðar? (bls. 39). Um þetta er vísað til neðanmáls þar sem segir: ??Tryggur staður,? Smásögur. Hér er haft fyrir satt, að þetta hafi gerst.? (Bls. 564, nmgr. 8) Ekki er vísað í blaðsíðutal, höfund eða út- H E L G A K R E S S204 Frumtextinn Og þegar Atli gætti vandlegar að sá hann að hrafninn hafði þegar lagst á kindina lifandi, höggvið úr henni annað augað og rifið gat á síðu hennar aftur við malirnar, dregið þar út nokkuð af görn- unum og etið, en garnaendarnir láu þurvisnaðir í blóðstorkunni úti á ullinni. Sárið var kvikt af víum. Fyrst gerir dreingurinn nokkrar árángurslausar tilraunir til að draga kindina upp úr á hornunum [?].50 Texti Hannesar Þegar Dóri gætti að, sá hann, að hrafninn hafði þegar lagst á kindina lifandi. Hann hafði höggvið úr henni annað augað og rifið hana á hol aftur við malirnar, dreg- ið út nokkuð af görnunum og étið, en garnaendarnir lágu þurrvisnaðir í blóð- storkunni úti á ullinni. Fyrst gerði Dóri nokkrar árangurslausar tilraunir til að draga kindina upp úr á hornunum [?]. (Bls. 53) 50 Halldór Laxness, Undir Helgahnúk (1924). Önnur útgáfa (Reykjavík, 1967), bls. 78?79. Saga 2004 - NOTA 1.12.2004 9:40 Page 204