Saga

						ferðir út frá Brautarholti, um fjörur og upp á fjall. Stuðst er við Sölku

Völku, Fuglinn í fjörunni, 20. k.? Í næstu neðanmálsgrein er hug-

myndin orðin að staðreynd, því að þar hefur Hannes leitað til Egils

J. Stardals um það ?hver líklegasta gönguleið þeirra hefði verið upp

á Esju frá Brautarholti? (sbr. nmgr. 11 á bls. 572). Þarna vísar Hann-

es einnig í grein eftir Egil J. Stardal í Árbók Ferðafélags Íslands 1985

um gönguleiðir á Esju. Úr þessum tveimur ?heimildum? býr hann

til frásögnina af fjallgöngunni, tekur orðrétt upp úr báðum og set-

ur fram sem sinn texta.57

Eins og þau Salka Valka og Arnaldur hefja þau Helga og Hall-

dór göngu sína í fjöruborðinu ?milli hvítþveginna malarsteina og

visnandi þöngla, sem brimið hafði borið á land? og fylgja ?troðn-

ingum hesta og kúa á láglendinu meðfram sjónum? (bls. 159; Salka

Valka, bls. 398). Þau setjast niður ?andspænis hvort öðru?, Salka

Valka og Arnaldur ?á grösugri eyri? (bls. 398), en Helga og Halldór

?í lítinn bala? (bls. 159). Síðan standa bæði pörin upp og ákveða að

halda áfram. Þau Salka Valka og Arnaldur ?sniðskáru sig upp bratta

hlíðina? (bls. 400) en þau Helga og Halldór ?sniðskáru sig upp hlíð

í átt að Kerhólakambi? (bls. 160). Á leiðinni hitta þau hryssu með

folaldi og þá breiðir frásögnin verulega úr sér, Salka Valka hverfist

í Helgu og ?Alli? í ?Dóra?:

M E Ð A L A N N A R R A O R Ð A 207

Frumtextinn

Við læk undir fjallinu var hryssa með

folaldi, og nokkrir gamlir húðarjálkar

sem héldu þeir væru feður þess. Folaldið

stökk til móður sinnar hábeinótt og fót-

fimt og fór undir hana sér til öryggis, en

klárarnir reistu makkann og spertu eyrun

og sumir þóttust jafnvel verða fælnir er

þeir sáu piltinn og stúlkuna. [?]

Bíddu, sagði Salka Valka og gekk að

folaldinu. Hún var svo mikið fyrir alt

sem er nýlega fætt. Folaldið skaut sér

hinumegin við mömmuna, og Salka elti

það í kríngum hana nokkrum sinnum,

handsamaði það að lokum allra-

snöggvast og kjassaði það.

Elsku litla folaldið, sagði hún, þegar

hún hafði mist það aftur. Þykir þér gam-

an að folöldum Alli?

Nei, sagði hann. Mér þykir meira

gaman að gömlum hestum. (Bls. 400)

Texti Hannesar

Við lítinn læk undir fjallinu var hryssa

með folaldi og nokkrir gamlir hestar hjá.

Þegar Halldór og Helga nálguðust, stökk

folaldið til móður sinnar hábeinótt og

fótfimt og fór undir hana sér til öryggis,

en hestarnir reistu makka og sperrtu

eyru. Helga gekk að folaldinu, sem skaut

sér hinum megin við hryssuna. Hún elti

það í kringum hana nokkrum sinnum,

handsamaði það að lokum og kjassaði

það. ?Elsku litla folaldið,? sagði hún,

þegar hún hafði misst það aftur. ?Þykir

þér gaman að folöldum, Dóri?? spurði

hún. ?Nei,? svaraði hann. ?Mér þykir

meira gaman að gömlum hestum.? (Bls.

159?160)

57 Geta má þess að Hannes las þennan kafla í þættinum Bókaþing, Rás 1, 6. des.

2003, og kom þar ekki annað fram en að textinn væri eftir hann.

Saga 2004 - NOTA  1.12.2004 9:40  Page 207