Ný saga

						Gotasaga

Þótt Gotar væru heiðnir, sigldu þeir með

kaupskap sinn til allra landa, kristinna og heið-

inna. Þá kynntust kaupmenn kristnum siðum

í kristnum löndum. Sumir létu þá skírast og

fluttu til Gotlands kristna presta. Botair af

Akubekk hét sá, er fyrstur gerði kirkju á stað,

er nú heitir Kolastaðir. Það vildu landsmenn

ekki sætta sig við og brenndu hana; því heitir

staðurinn enn Kolastaðir. Eftir þennan tíma

var blótað í Vi. Þar gerði [hann] aðra kirkju.

Þá sömu kirkju vildu landsmenn og brenna.

Þá fór hann sjálfur upp á kirkjuna og sagði:

„Ef þið ætlið að brenna hana, skuluð þið

brenna mig með kirkjunni." Hann var sjálfur

voldugur og átti að konu dóttur mikils valds-

manns, er hét Likair hinn snjalli og bjó á stað

þeim, er Steinkirkja heitir. Hann réð mestu á

þeim tíma. Hann studdi Botair tengdason

sinn og sagði: „Vogið ykkur ekki að brenna

manninn eða kirkju hans, því að hún stendur

í Vi, neðan klettsins." Við svo búið fékk kirkj-

an að standa óbrennd. Hún var sett þar í nafni

allra heilagra á þeim stað, er nú kallast Pét-

urskirkja. Það var fyrsta kirkja á Gotlandi, er

fékk að standa.

Nokkru síðar en þetta var lét tengdafaðir-

inn Likair hinn snjalli skíra sig og húsfreyju

sína, börn sín og allt heimilisfólk, og hann

reisti kirkju á bæ sínum á þeim stað, er nú

heitir Steinkirkja. Það var fyrsta kirkjan í

landinu, uppi í nyrzta þriðjungnum. Þegar

Gotar sáu kristinna manna siðu, hlýddu þeir

boði guðs og lærðra manna kenningu, tóku þá al-

mennilega við kristindómi sjálfviljugir án nauð-

ungar, svo að enginn þvingaði þá til kristni.

Þegar menn voru orðnir almennt kristnir, var

reist önnur kirkja í Atlingabo. Hún var sú

fyrsta í miðþriðjungnum. Síðan var þriðja

kirkjan reist á landinu í Farþaim [Farden-

hreppi á Gotlandi] í syðsta þriðjungnum.

Kirkjum fjölgaði enn á Gotlandi, því að

menn reistu nú kirkjur meira eftir því, hvað

mönnum hentaði.

Áður en Gotland tók varanlega við

nokkrum biskupi, komu biskupar til Got-

lands, pílagrímar til Landsins helga, Jerúsal-

em, er sneru heim þaðan. Þann tíma lá leiðin

austur um Rússland og Grikkland til Jerúsal-

em. Þeir vígðu fyrst kirkjur og kirkjugarða að

bæn þeirra, er gera létu kirkjurnar. Þegar

fSilr ¦mmi& éiktW&Bmmm\iS$^m\Wfi^-			/ HM		i m w&F - ¦ %A

			ÍS'V     ' t		

	¦ -e Tfli ^' ¦JR		íyiJMí^lK		WmrPw.

	aJ^^Rl	t     |iuU-jJ	mwá        1		

;. ... ., Si	*¦ •a             í "  ;:' ?--W*1 l x            '••           -P"'    ', M                             -    1«-*     ,	m- ff fl  P 1  §	.llgH MSuSt	'¦¦  m      ' e'-I'	

kM-               . z&'é		f-ff        'i^		m'&:   'w^Br'-'r    • ." J	

IPSfi % ~		m9P		mt-m    ISfiftv '        »' 1	

1     f         'fí ¦'¦'&$&  ~~~~                              -o-             -J					

Gotar höfðu  snúizt til kristni, sendu  þeir sendiboða til æðsta biskupsins í Leoncopungi [Linköping], þar sem hann var næstur þeim, að hann samkvæmt réttri skipan kæmi til Gotlands að veita hjálp upp á þau býti, að biskupinn kæmi frá Leoncopungi þriðja hvert ár til Gotlands ásamt tólf manna sinna, er fyl-gja skyldu honum um allt landið á hestum bænda jafnmörgum og ekki fleiri. Biskupnum er ætlað að fara um Gotland til að vígja kirkj-ur og þiggja umbun sína: þrjár máltíðir og ekki fleiri fyrir hverja kirkjuvígslu, auk þrigg-ja marka; fyrir hverja altarisvígslu eina máltíð og tólf aura, ef einungis altari skal vígt, en sé hvort tveggja óvígt fyrir, altari og kirkja, skulu bæði vígð gegn þremur máltíðum og þremur mörkum fjár. Biskup skal, þegar hann kem-ur, þiggja viðurgerning af öðrum hverjum presti, þrjár máltíðir og ekki meir. Af öðrum hverjum presti, sem veitti ekki viðurgerning það árið, skal biskup þiggja umbun, eins og				Mynd 4. Kirkja heilagrar Karinar í Visby var hin veglegasta, eins og rústirnar sína.	

69