Vaki

						Asgrímur  Jónsson:   Ur   Húsaletlsskógi.

nokkru sinni áður að greina skýrar línur

á myndhugsun sinni, hann verður að verja

orku írá hreinu sköpunarstarfi til könnun-

ar á jörðinni undir íótum sér, reyna hvort

hún er held.

Listasaga sem önnur saga er meira en

ómetanleg þekkíngarlind, hún er brýn

andi hvatning. 1 henni berum við okkur

samcm við genginn tíma, drögum álykt-

anir af honum, sjáum hversu við getum

af honum lœrt, vörumst víti hans. Lista-

saga stendur í nánum tengslum við sögu

landsins í heild. Hún er vopnið, sem við

verjumst með hœttum fortíðarinnar, er þœr

ríða í garð búnar dulargervi hversdags-

klœða okkar.

Við fyrstu sýn virðast myndlistir á Is-

landi í dag eiga lítið sem ekkert skylt

við þá listiðju, er hér óx upp fyrr á öld-

um, vera án nokkurs sambands við hana.

En ef við lítum aðeins upp af þeim tíma.

sem bindur augu okkar, sjáum í heild for-

tíð og nútíð, finnum við að tengslin við

forna listháttu eru styrkari en við hugð-

um í fyrstu og aðstœður skyldari. Sömu

hœttur að varast. Þjóðfélag, sem hefur ó

sér ákveðið snið, bundið af legu sinni og

atvinnuháttum, breytist ekki svo að ó-

skynsamlegt sé að hugsa, að sömu hœtt-

ur gangi aftur, þótt í öðrum búning sé.

Samfélag þjóðanna er sem samfélag

mannsins, háð gagnkvœmum kynnum.

Því er stundum haldið að þjóðinni, að hún

ein hafi skapað þá menningu, er hún býr

við og er stoltust af. Slíkt er rangt. Á

blómaskeiði hennar hafði hún lifandi sam-

band við vakandi lista- og menningarlíf

álfunnar; án þess hefði hún aldrei mótað

hugsun sína í varanlegt form, hvort sem

það nefndist saga, Ijóð eða vefnaður.

Aftur á móti er vitað, að hún varð aft-

ur úr á sviði lista er einangrun landsins

TIMARITIÐ  VAKI

30