Vaki

						Óskaðu þess ekki að þekkja veikleika hinna sterku, bœnir hinna útvöldu um að

verða aftur útvaldir, eyðileik hinna víðfeðmu, skrcelnun hinna gróðursœlu. Öskaðu

þess ekki að vita, hvernig þeir sárbœndu um að fœra sér frce. Enginn var — í sjálfum

sér. Allir báðu þeir um að komið vceri ti! þeirra.

Samtalið

Sérhvert verk andans er að djúpum skilningi samtal.

Hví skyldir þú skrifa, ef þú leitaðir ekki einhvers, sem reynir að sleppa frá þér, og

þú vilt ná og halda. Þú ert sendur af stað með hvöt til að skilja, í þér býr grunur um

tign og fullkomnun, sem þú vilt sameinast, og nú leitar þú þeirra. Þú hrópar til þeirra.

Þú verður að gera heim þinn háan, svo þcer komist þar fyrir. En einnig djúpan,

og í djúpinu fjarlcegist þú þœr. Án sannleika engin fullkomnun.

Það er þversögn skáldskaparins, sem aldrei verður leyst, að hann lifir í sannleika

í hinni sárustu raun ófullkomnunarinnar, sem skelfir þig. Og er samt sífelld viðleitni

til fullkomnunar. Þessvegna hvíslar rödd þjáninganna alltaf dýpst í gleði hans.

Einn fcerð þú ekki inngöngu til fullkomnunarinnar. Þú verður að vera samferða

tilveru þinni og annarra í öllum möguleikum hennar, jafnvel þeim hrceðilegustu. Þess-

vegna kallar skáldskapurinn úr djúpinu. Hann er landrœkur og dcemdur.

Og samt gefur hann hið lýsandi svar fullkomnunarinnar.

Þetta samtal, þessi viðrœða milli afla andans og sálarinnar, sem í einu vilja lyftc

sér upp í skíra heiðríkju, þar sem eru bústaðir hins upphafna og sökkva sér niður í

neðstu djúp mannsins, þar sem efinn um köllun okkar nœr valdi yfir þeim, verður

að gagntaka sérhvern hluta ljóðs þíns. Sérhvert tré, sérhver steinn, sérhvert fugls-

garg í ljóðinu verður að vera spurning og svar.

Þú skalt forðast hverskonar útflúr. Þú skalt ekki skreyta ljóð þitt. Raddir þess

munu aðeins lifa til þess að tjá. Það, sem hrífur þig í kvceði þínu, er ekki hlutimir

í því. Ekki þetta tré, þessi sólarupprás, þetta andlit, sem ljósið skein snöggvast á.

heldur það, sem þeir merkja. I kvceðinu hcettu þeir að vera áþreifanlega til. Þeir

urðu tákn, sem spurningar og svör léku um.

Þegar þeir tóku sem tákn þátt í baráttu þinni við gáturnar sem umkringja þig,

viðrœðu þinni við þœr, sem aldrei hcettir, þá varð ljóðið til en fyrr ekki. Að yrkja

er að láta hlutina varða mennina, gefa þeim þátttöku í heimi hugmyndanna.

Þeir urðu vitni þín. Þeir heyja baráttu þína. Þeir spyrja, og þeir svara. Þeir lifa

eða deyja með þér.

Hlutirnir mega aldrei vera tákn skoðana og sjónarmiða heldur þinna meðfceddu

hugmynda. Spumingar og svör verða að koma frá djúpi persónuleikans.

Þegar ég segi meðfœddar hugmyndir. á ég við, hverrar tegundar hugmyndin er,

en ekki hve gömul hún er. Ég á við þœr, sem eiga sér rcetur inni fyrir, þar sem

þú ert fceðing. Þcer urðu til í þér. Þœr urðu þinn veruleiki. 1 þeim hefur þú reynt

víðáttu og markmið tilverunnar.

Samtalið í kvœðinu, þess sannasta líf, er alltaf samtal um vídd.

Ef til vill ert þú opinn. Þú ert aldrei nógu opinn.

TfMARITIÐ VAKI

49