Vaki

						Þú hefur rænu á þessu, drulluræfillinn þinn. Hlæja að mér, heiðarlegum sént-

ilmann. Ég skal mylja kvarnasteinana í kollinum á þér.

Með því að styðja sig við húsgögnin í herberginu fær Mr. Bumbo, öðru nafni

Geir Þorfinnsson, risið upp. Rymjandi af reiði gengur hann að legubekknum, og

það fer þytur um loftið. Höggið skellur á höfði Gests. Honum finnst sem heilinn

þjóti burt. Heilinn þjóti burt, hitt sé eftir. Síðan öngvit.

Þá hann rankar við sér, liggur hann á gólfinu með höfuðið á öðrum fæti

Sigga, sem enn sefur. Mr. Bumbo er sofnaður í legubekknum og snýr sér upp að

vegg. Bakhlutinn er að sjá eins og breiðbylgjótt eyðimerkurlandslag. Gesti er

kalt. Hann finnur vindling, kveikir í honum og fer.

o       0       o

Þegar hann vaknar um morguninn er hann með óbragð í munninum en er

aðallega þyrstur. Hann þrífur til flöskunnar og teygar staðið vatnið sem væri

það ljúffengur kjördrykkur. Hann tæmir flöskuna og fer svo að klæða sig og geng-

ur út. 1 húsinu er enginn vaknaður, því verður enginn var við að hann yfir-

gefur það.

Hann gengur niður í Hljómskálagarð. Snjóauðn. Hvít breiða, á stöku stað rof-

in af nöktum trjám. Hann gengur eftir stígnum, yfir nýfallna mjöllina og mark-

ar fyrstu sporin. Aðrir munu koma á eftir honum og troða snjóinn niður. Þann-

ig missir mjöllin hreinleika sinn, hún er troðin undir fótum.

Nóttin er að baki. Nótt óhugnaðarins, nótt innihaldslausrar skemmtunar, sem

þó var engin skemmtun. En hversvegna þá? Það geymir sálin. Sálin geymir svör

við svo mörgum spurningum. Spurningum sem aldrei verður svarað til fulls. Ein-

hversstaðar langt að innan koma raddir og vísa þessa leið. 1 skítinn, í sorann.

Hann hefur hlustað á óskýr hróp þeirra og hlýtt þeim. Hróp í uppreisn gegn hvers-

dagslífinu, deyðunni: Eg vil njóta, drekka, lifa af mætti og krafti. En er þetta

rétta leiðin? Hann efast, en finnur ekki aðra lausn. 1 þessum hugleiðingum geng-

ur hann eftir stígnum, þá lýstur allt í einu niður í huga hans minningu: Ég ætl-

aði að heimsækja stúlku. Ég var að hugsa um að fara til hennar Maríu. Hefði

það verið skemmtilegra ? Kannski hefðu verið hjá henni gestir, sem ég ekkert

þekkti. Ekki heimsækja fólk, sem maður þekkir lítið, þegar það eru jól. Nei, það

hefði verið leiðinlegt að sitja yfir henni, heimaölnu barninu. Hún hefur aldrei

hátt, aðeins brosir og talar falleg og meinlaus orð. En það er stolt og þótti yfir

henni. Einhver reisn, er hóf hana yfir hinar stúlkurnar. Hvort það var til að

sýnast ekki finna það, að hún var ekki eins falleg og sumar hinna vissi hann ekki.

Það var og honum fannst gaman að því. Hún var dálítið f jarlægai'i fyrir bragð-

ið og það hafði meiri merkingu að skiptast á augnatillitum við hana frekar en

hinar. Hún tók það alvarlega, líklega aðeins af reynsluleysi. Viðbrögð hennar voru

náttúrlegri, ekki eins tilgerðarleg og síður gerð til að vekja á sér eftirtekt. 1

huga sínum hóf hann hana upp yfir hinar skólasystur sínar. Það var sem væri

í kringum hana hjúpur af kyrrara lofti. Hreyfingar hennar voi'u háttvísari og

ekki yfir þeim gelgjuleg óró vaknandi kynþroska, heldur þokkafull mýkt hins

unga lífs. Honum var fróun að hugleiða hana heldur en hrollvekjandi minningar

næturinnar. Hún hafði vakið tilfinningar í brjósti hans, ekki sterkar, engan ofsa

eða ljúfsára þrá. Hún var frekar annað skaut, er hann þurfti að vera tengdur.

TlMARITIÐ VAKI

71