Vaki

						fast og raula hver fyrir sig og reyna að henda ónotum hver í annan. En það eru

máttlaus ónot. Jón, sá fyllsti rambar á barmi grafarinnar og það er orðið ó-

merkilegt, lífefnafræðilegt atriði hvenær hann fer yfrum. Hann hlýtur að gera

það. Yfir svip Einars Grímssonar kemur öðru hvoru bros — hann jafnvel hlær

og hristir sig þá allan. Pelinn er orðinn stífur, en þó ekki farinn að fölna. Gest-

ur er ennþá með minnst vín í blóðinu og horfir með talsverðri meðvitund á fé-

laga sína. Allt í einu kemur geysileg roka frá Einari, öskurhlátur, svo þeir hrökkva

allir við. Hann steytir hnefann með glasið í hendinni framan í einhverja ósýni-

lega veru í loftinu. Eg skal ekki fara í hundana. Eftir allt skal ég. . . . Heyrið

þið það, aumingjar og asnar. Ég skal sigra. Síðan hlær hann, hlær holt.

Væru eyru þeirra næmari, heyrðu þeir nú þrusk í herberginu við hliðina.

Það er barið á dyrnar og þær eru opnaðar um leið. 1 dyrunum stendur kven-

maður, einhversstaðar milli tvítugs og fertugs. Hún er í slitnum rauðbrúnum

kjól, víðum í hálsinn og helzti of stuttum. Hún er með rytjulegt, svart hár, sem

minnir meir á húsgagnastopp en mannshár. Andlitið er gráfölt af illu líferni,

og varirnar bera þennan annarlega lit, er kemur fram, þegar litlausar varir, sem

hafa einhverntíma verið málaðar, eru að missa síðasta vottinn um lit, — annars

væru þær grárri en andlitið. 1 augunum enginn sársauki, engin þjáning, engin

kvöl, ekkert. Augu, sem hafa verið svipt öllum tengslum við mannlega von. Það

er vart skiljanlegt að hægt sé að sjá með þeim. En hún sér. Röddin er löngu

slitin og máð.

Hæ, strákar, eigið þið eitthvað að súpa? segir hún uppgerðarlega, til þess

að reyna að falla inn í samkvæmið.

Komdu, elskan mín, og seztu hérna; nóg vín, vín eins og þú vilt. Þrátt fyrir

allt er eitthvað eftir af kvenleika í hreyfingum hennar. Hún sezt prúð á legu-

bekkinn og krossleggur fæturna, og með hreyfingu, sem löngu er orðin fölsk og

tilgangslaus, aðeins gamall vani, lyftir hún hárinu frá hnakkanum.

Eigið þið eitthvað að reykja?

Gestur horfir furðu lostinn á konuna. Hann hefur aldrei fyrr setið augliti

til auglitis við kvenmann úr Strætinu. Hann hefur aðeins séð þær úr fjarska og

lítið skynjað af djúpinu sem er á milli Austurstrætis og Hafnarstrætis. Nokkur

skref sem hægt er að ganga í sólskini eða stjörnubirtu og komið í annan mann-

heim.

Einar fálmar eftir sígarettu á borðinu. Gestur kemur auga á eldspýtustokk,

hremmir hann og kveikir í fyrir hana.

Takk fyrir, segir hún. Mikið er þetta prúður piltur, bætir hún við stillilega,

og daufur glampi sést í augunum, eða ef til vill aðeins endurspeglun frá kert-

inu. Og hún reynir að brosa. Hann finnur það að í þessum orðum er dómur. Hann

er ungur skólapiltur sem á gæfuna framundan, maður af öðru tilverusviði. Þrátt

fyrir vínið sem er í líkama hans, þrátt fyrir aumt ástand hans í nútíðinni, þá á

hann fortíð, og það sem mest er um vert, framtíð. Síðan segir hún jafn kurt-

eislega og áður: Gætuð þið gefið mér eitthvað að drekka.

Gestur seilist eftir glasi Jóns. Það liggur á gólfinu og hefur oltið um eftir

að eigandinn hafði ekki lengur not fyrir það. Hann réttir fram glasið svo Ein-

ar geti hellt í það. Blandara? spyr Gestur.

TlMARITIÐ VAKI

75