Vaki

						Siggi tekur Gest undir hönd og leiðir hann af stað. Hægum, sveigmiklum gangi

fara þeir um göturnar.

Ertu ekkert að lagast? spyr Siggi.

Gestur, sem hefur fengið töluvert meiri rænu við að komast út, svarar: Nei,

hvert erum við að fara?

Við förum eitthvað, ekki er hægt að fara með þig heim svona.

Nei, ekki heim, drafar í honum.

Við skulum koma eitthvað þar sem við getum setzt.

Já, segir Gestur hlýðinn og vill láta leiða sig allt annað en heim, fyrir aug-

lit móður sinnar. Eftir langa göngu koma þeir að hörðum steinbekkjum á stór-

um hól og setjast þar og hvíla sig. Af máttleysi líkamans lyppast Gestur niður

og situr í snjónum og eys honum með höndunum. Siggi horfir á og brosir. Hann

er að byrja að þynnast upp, tekur því pelann og fær sér hlýju niður fyrir brjóst-

ið, svo honum verði ekki kalt. Þegar þeir hafa setið þarna góða stund og Sigurði

orðið það fullljóst að þennan pilt verður ekki farið með heim til móður sinnar

nærri strax, vill hann leggja af stað aftur.

Reyndu að standa upp, Gestur.

Hann fer að brölta og kemst brátt á tvo jafnfljóta. Gestur tekur utan um

Sigga og þeir leggja af stað.

Hvert ætlar þú með mig?

Við heimsækjum stelpurnar.

Stelpurnar, hugsar Gestur, og man óljóst eftir vinkonum þeirra, sem stundum

eru heimsóttar undir slíkum kringumstæðum.

Stúlkur, sem líkna slíkum unglingum um nótt eru góðar stúlkur.

Gamlar skólasystur, er búa í húsi ríkra í'oreldra, sem oft eru ekki heima

og þá er hægt að njóta gleðinnar í friði. I kvöld eru þær einar og bíða eftir

riddurum næturinnar. Og það koma tveir. Annar reiðir hinn næstum um öxl, hræ,

vínhræ. Það er huslað í stórum, mjúkum legubekk og hlúð að því. Stór og feit

stúlka í slopp og einhverju af nærfötum kemur og strýkur honum um hárið og

lagar púðana undir höfði hans. Hann sér brjóstin slúta fram, þrýstin og nvjúk,

og höfgum ilmi slær fyrir vit honum. En skynjunin er öll í höfðinu, laus við

allan losta. Hann nýtur mjúkra, fyllti'a formanna og vill strjúka með drullug-

um höndum sínum þessa fjársjóði móðurlegrar umhyggju. En honum er bannað

það mildilega, í augunum sér hann Ijóma, blik, sem minnir hann óþægilega á,

að hann er karlmaður, er kona væntir cinhvers af. Hann hrekkur við innan í

sér og tilfinning barnsins er rifin og tætt í sundur. Hann langar til að gráta

inni í sér og láta engan sjá, en hann er maður og það er ætlazt til annars af

honum. Þegar hann hefur hvílzt þara góða stund og er farinn að jafna sig, jafn-

vel að skjálfa, er hann beðinn að standa upp og fá sér hressingu með Sigga.

Frammi í stofunni er bjart og hlýtt, Siggi ev seztur að borðum þegar Gestur

kemur inn með hroll drukkins víns í skrokknum.

Gerðu svo vel, Gestur, fáðu þér sæci, segir sú holduga.

Takk, svarar hann og sezt.

Það er stjanað við hann og honum er allt boðið og hann þiggur það allt. Hon-

um dettur í hug að þannig fari gamlir og úthfaðir karlar með hórur, sem þeir

TIMARITIÐ VAKI

78