Hún svarar fyrst engu, en segir síðan hægt: Já, og stendur síðan líka upp. Þau ganga bæði niður. Það er eins og vonbrigði liggi í loftinu. Vonbrigði beggja. Hún hjálpar honum í frakkann, síðan standa þau og horfa hvort á annað um stund. Þakka þér fyrir að þú komst, segir hún, og hreimurinn ber vott um annað en þökk. Hann tekur hendur hennar, báðar, lyftir þeim upp og dregur hana hægt a'ð ser. 1 augum hennar sér hann engan ótta, aðeins eftirvæntingu. Hann les í þeim ævin- týrið gamla, síunga.... Pabbi og mamma koma ekki nærri strax, farðu ekki. Herbergið. . . . Ef til vill er það mislestur. Hann kyssir hana mjúklega á ennið. Bless, og þakka þér fyrir. Bless. Hann fer heim og tekur ekki eftir húsunum. Við og við horfir hann upp til stjarnanna. TÍMARITIÐ VAKI 83