Vaki

						um jafnmikla sök, bæru jafnmikla á-

byrgð á því, sem fram hafði farið, þar

sem þeim hefði ekki tekizt að hafa já-

kvæð áhrif á hann, sem andi skólans

mælti fyrir um. Enda var það rétt. Ég

hafði alltaf beðið þess að eldri félagarn-

ir segðu drengnum alvarlega til synd-

anna, en nú var það of seint. Ráðstefn-

an hafði fellt úrskurð sinn. Þeir hefðu

átt að hugsa til þess fyrr. En ekki þögn-

uðu mótmæli piltanna. Hvernig þá? Þeir

höfðu ekki fyrr séð verkefnið, sem beið

þeirra. Þeir þrættu og deildu: Þið fuli-

orðna fólkið eruð alltaf að tala um

traust. Treystið okkur þá núna. Við

skulum bæta um drenginn. Áhrif og vald

kennaranna og ákvörðunar þeirra stóð

ósættanlega andspænis traustsreglunni.

Enginn meðalvegur var til.

En kennurunum til hróss má segja, að

þeir skildu aðstæðurnar. Þeir ómerktu

ákvörðun sína. Félagarnir fengu sinn

„Barrabas", og ég vil feginn bæta við,

að pilturinn, er þegar var dæmdur, er

að ári liðnu orðinn einn jákvæðasti ein-

staklingur samfélagsins.

Traust fer fyrir valdi. Traust ber og

vekur nýja krafta. Þolinmæðin veitir

þeim færi að þroskast. Og alúð og kær-

leikur valda hamskiptum.

Gott og blessað, mun mönnum verða

að orði. Hvert er þá þetta frelsi, sem

æskan á að vaxa upp í og eflast fyrir

eigin ábyrgð?

Ekki er til betra svar við þessu en orð

spekingsins: að hið sanna frelsi

sé „beata captivitas cordis", sælar viðj-

ar hjartans. Með þessu er sagt, að þess-

ar viðjar eru hinztu og dýpstu bönd, og

það er örðugt, ef til vill ókleift, að öðl-

ast skýrari svör við þær aðstæður er

ráða líðandi stund. Þessar viðjar, þessi

bönd leggjast á allt líf mannsins í marg-

víslegri mynd, trúarlegrar, heimspeki-

legrar, siðrænnar og félagslegrar teg-

undar. Það fellur í hlut hins innsta og

persónulegasta kjörs að skera úr um

þau, og okkur ber að halda virðing fyrir

því.

Slík virðing, þess eðlis sem bent var á

hér að framan gagnvart öðrum hlýtur

að bjóða jákvætt umburðarlyndi. Ef til

vill leyfist mér að benda enn til eins

svars um þessar viðjar: Sá er heimsækir

Óðinsskóg yrði hennar var, einkum ef

hann tæki þátt í kvöldvökum okkar og

hátíðum, í tónlist okkar og söng, í kór-

um Bachs eða Sc'hutz eða Scheidts eða

Distlers og svo fram eftir götunum. I

þessari tónlist birtist lifandi það hljóm-

andi lag og sú regla, er ræður sameigin-

legu lífi okkar. 1 verki manns sem

Bachs, er það öðlast líf í 'hljómum, spenn-

ist sennilega ennþá stærsti boginn, er

enn í dag megnar að spanna líf okkar

allt. Þess vegna gegnir tónlistin svo

miklu hlutverki í Öðinsskógi og skipar

þar svo veglegan sess.

Upp úr því frelsi er ég ræddi um

sprettur og, að allir í Óðinsskógi skilja

skyldur sínar gagnvart hinum og taka

þær á sig viljugir. En ef einhver neitar

eða reynir að komast hjá þeim er honum

völ tveggja kosta: annað tveggja hjálpi

hann til af sannfæringu og gjaldi vinn-

anda starfi jáyrði sitt ellegar verði hann

að hverfa úr skólanum. Því hér er ekki

til sníkjulíf og hálfir hlutir. Menn verða

að vinna frelsi sitt og vinna fyrir því.

Þetta er og svar við þeirri spurningu,

hvort heimavistarskóli í sveit sem Óð-

insskógarskóli sé ekkí eins konar sælu-

eyja, fjarri félagslegri neyð og vanda

dagsins. En það er síður en svo, ein-

mitt í slíkum skóla verður allt bert og

ljóst sem annars staðar fer fram á laun,

að kennurum og foreldrum óvitandi.

Andstæðurnar rekast hver á aðra hér,

tuttugu og fjórar stundir sólarhrings-

ins.

TÍMARITIÐ VAKI

90