Vaki

						gangi tjáningar verka sinna og skálds og

myndverks Rodin's. Allt sem túlkað varð

með orði í einu ljóða hans, allt sem

mennirnir nefna þrá, sorg, þjáning eða

sælu birtist myndskyninu sem smáger

mishæð í áferð nálægs andlits.

Rilke skynjaði djúpan skyldleikann

með öllu er leitar linda upprunans, sem

listin skírskotar til, heimspekin leitast

við að birta skilningi mannanna og trú-

arbrögðin að opinbera vitundinni. Trú

hans var að verk skáldsins, sem allra

þeirra er skapa list, sé að móta hluti og

verur með heitum og hreinum vilja þess

listamanns, er hlustar eftir djúpu lög-

máli náttúrunnar og vill sjá það, er hann

skóp, skipa sér í hina miklu hrynjandi

sem það á líf að gjalda. ...

Ef til vill má segja að listin, heim-

spekin, vísindin leiti samræmis, okkur

og öllum fyrirbærum heimsins, lögmáls

er nái til allrar veru. Við bjuggum kann-

ski við slíka stöðu endur fyrir löngu —

frumgríska heimspekin mundi kynni af

henni. En við kusum að hef ja aðra leit,

einir og þjáðir, að frjálsum skilningi á

þessum dularfulla heimi og tilveru okk-

ar í honum og kjörum hið erfiða líf, og

vissum aldrei hvort við fórum villt

eða rétta vegu. Og eigum kannski eftir

að finna í uppruna þess er við leitum,

í stofninum þar sem allar greinar mæt-

ast, ef við megnum að skilja rétt eitt-

hvert svar við spurninni sem brennir

varir okkar.

TlMARITIÐ VAKI

116