mig ckki hlægilegan, hugsaði hann og strauk svitann áf enninu með vasaklút um leið og hann svipaðist um eftir annarri. Hann hafði tekið giftingarhring- inn úr vestisvasanuni, vafið hann innan í bréf og falið hann neðst niðri í seðlaveskinu, þar sem hann varð hans ekki var. Hann kærði sig ekki um neitt, sem gæti minnt hann á Emih'u hér á þessum stað, þar sem hann ætlaði að lifa eins og piltur. Emilía var engin kona fyrir hann. Hún var köld og hvít eins og emilj- ering á potti. — Æ, góði láttu mig í friði, þeg- ar ég vil það ekki, kjökraði hún, og þegar allt var búið, snéri hún sér upp í horn, þögul og samanbitin, og anzaði ekki, þegar hann talaði til hennar. , ' Þannig hafði það verið öll þessi ár. — Þú hugsar bara um sjálfan þig, hvæsti hún einu sinni framan í hann — og þ;i fór hún að sauma: dúka í tuga-, hundraða- og þús- undatali — sat í horninu undir Iampanum og saumaði, þræddi nálar og sleit enda. Það komu kvöld að þau sátu þannig hvort andspænis öðru, og þá skildi hann að í helvíti er hvorki eldur né brennisteinn, hvorki ís eða snjór: Helvíti er bara tómtl Það fór hrollur um hann, þegar honum varð hugsað heim til Em- ilíu. Þau höfðu ekki einu sinni get- að vanizt hvort öðru, og þó höfðu þau aldrei getað haft sig í að skilja..... Það sarglaði í fjörugrjótinu und- ir fótum hans, og aftur valt heilt búnt af þúsundfránkaseðlum úr vasanum, þegar hann settist og náði sér í sígarettu. — Do you want american cigar- ettes? spurði hann. Næstu viku blésu kaldir vindar niður fjallaskörðin — vindar, sem þarlendir kalla „mistrala". Það rigndi á gluggarúðurnar úr heið- ríkjulausum himni, gráum og þungum eins og á íslandi. Lífið var flúið af „Prómenadin- um" og ströndinni, og rifnir og votir segldúkar slógust í vindinum. Hann var óánægður yfir sólar- leysinu, óánægður yfir því, hve lít- ið honum hafði orðið ágengt á bað- ströndinni. Hann kvartaði og reifst við hótelþjóninn á ensku og dönsku út af veðrinu..... —'Do you know what name is on all herring-barrel-bottoms in Swed- en, Finland and Pólen? That is my name! segir hann og slær flötum lófanum á brjóstið til frekari á- herzlu. Það var a. m. k. ekki heiðarlegt að auglýsa þessa borg fyrir sólskin og hafa svo ekkert upp á að bjóða nema rigningu. Hann lét færa sér viskíflösku upp á herbergi, átti smásamtal við bankastjórann um andaskytterí, um flauturnar, sem notaðar eru til að líkja eftir hljóði fuglsins, um gerviendurnar, sem hrundið er á flot til að ginna hópana að setjast í góðu skotfæri..... Seinna um kvöldið lauk hann úr flöskunni og hafnaði á bar í húsa- sundi skammt frá hótelinu. Hann kom hattinum sínum fyrir á auðum stól og reisti stafinn upp við vegginn. Myrkrið gerði gluggana að spegl- um, og hann sá sjálfan sig vinka í barmanninn. Hann vinkaði aftur og aftur til að sjá, hvernig þetta speglaðist í glugganum og tók ekki eftir að drykkurinnvar kominn fyrir löngu. Hann varð daprari og daprari því meir, sem hann drakk; Það, hvað hann var farinn að eldast ... hvað honum hafði geng- ið illa á baðströndinni ... hvað Emilía var gölluð eigínkona .... „Hún vor lítil og framsett, og hún þvoði sér ekki . . ." að þau áttu ekkert barn ... hvað síldin hafði brugðizt ... Allt lagðist þetta á eitt, og allt í einu fór hann að gráta. Hann vatð að hrúgu í stólnum — seig fram á borðið og grét, þar til glasið valt niður á gólf ogbrotnaði. Það var einhver, sem fékk hon- um stafinn, setti á hann hatt og hjálpaði honum niður tröppurnar. Drattandi fótatak hans var eina fótatakið í allri götunni, og hon- um lá við gráti yfir óförum sínum á baðströndinni yfir því, hve mik- ils hann hafði farið á mis í lífinu. — Monsieur! hvíslaði einhver undurlágt út í myrkrinu í sama tón og þegar menn lokka til sín dýr. — Monsieur! Hann vó salt á miðri gangstétt- inni, sneri sér í hringi, og þarna stóð hún fyrir framan hann, kápu- laus og berhöfðuð, og sýndist allra þokkalegasta hnáka í myrkrinu. Hann renndi augunum sitt á hvað og lyfti hendinni upp að hatt- barðinu ... — Monsieur! sagði stúlkan og tók í handlegginn á honum ... Þau gengu saman nokkur skref, og hann fór að verða hreykinn af því, að henni skyldi lítast svona vel Framhald á bls. 14. 10 LÍF og LIST
Beinir tenglar