SIGURÐUR SIGURÐSSON þræðir svipaðar götur og Júlíana, myndir hans bera nokkurn keim a£ myndlist frúarinnar, enda, ef til vill, ekki að furða, því að bæði eru undir töluverðum áhrifum frá dönskum listvenjum. Báðum hefir þó tekizt að móta myndir sínar hvort á sinn persónulega, frá- brugðna hátt. Bæði eiga þau sam- rnerkt í listrænni fágun á myndum sínum, en munurinn er sá, að Sig- urður er bragðdaufari á köflum, rnyndir hans ekki eins djairflega mótaðar í form. Sigurður virðist hárfínn smekkmaður, en ekki að sama skapi djarfur í myndrænni túlkun, lætur stundum skynsemina aftra sér svo, að horfir til mein- læta. Hann stijlir litastigann stund- um óþarflega lágt. Þó leynist jafn- an töluverð gróska í rótinni, ef betur er að gáð, en hita og ljós- kraft litanna mætti hann auka sér að skammlausu til tilbreytni. Lita- túlkunin mætti verða fjölbreyti- legri í jafnfjölþættri formtúlkun eins og hann ræður yfir. Mynd hans Úr nágrenni Reykjavikur er afar stílhrein mynd, og þar verður greinilega vart nýstárlegra litatil- rauna, sem skera sig úr að sérkenni- leik. Sigurður á margt ósagt í poka- horni myndlistar sinnar; af jafn- gáfuðum og menntaðs-manns-hugs- andi listamanni er alltaf mikils að vænta. HJÖRLEIFUR SIGURÐSSON kemur hér fram í fyrsta sinn á op- inberri sýningu innanlands. Mynd- ir hans eru frábrugðnar annarri myndlist sýningarinnar, litafletir breiðir og málaranum tekst að glæða þá þægilegum fallanda með ævintýralegri rökkurmýkt lita. — Gluggi (nr. 58) er sérkennafögur mynd, gerð af næmleik og innileik. Hér er kunnáttumálari á ferð, þó að ekki láti hann mikið yfir sér. Á því leikur vafi, hvor þeirra Sig. Guðmundss. (f. 1833 og d. 1875) og ÞÓRARINS B. ÞORLÁKiSSON- AR (f. 1867 og d. 1924) sé faðir ís- lenzkrar málaralistar. En Þórarinn er áreiðanlega fyrsti maðurinn, sem lifði fram á þessa öld, er réðst í að afla sér menntunar í málaralist í atvinnuskyni. Listasafn ríkisins á nokkrar myndir eftir hann, og eru fjórar þeirra á sýningunni. Mynd- ir þessar eru mjög misjafnar að byggingu og litameðferð málverks- ins. Þar kennir frumlegri og fersk- ari litagjafar og hreinna stílforms en til að mynda í málverkinu Án- ing, sem er áberandi smámuna- lega unnin í litum og línum. Bæði Hekta og Úr Laugardal eru að mörgu leyti til eftirbreytni, því að af þeim málverkum má læra sitt hvað óvenjulegt. Aldrei verður með vissu sagt, hve Þorvaldur Skúlason: Sjávarþorp gæðum; eins og gefur að skilja hef- ir listamaðurinn lifað í mikilli ein- angrun, sennilega sjaldnast notið annarrar uppörvunar en þeirrar, er hann fann í sjálfum sér og náttúru- fyrirbrigðum lands okkar. Auk þess hefur skóluninni, sem hann naut á akademíinu í Kaupmannahöfn, verið þröngur stakkur skorinn og spillt fyrir vinnubrögðum hans á ýmsan hátt. En þess verður þó greinilega vart, að Þórarinn hefir síðar á listaferli sínum hleypt heimdraganum og kannað nýjar brautir af mikilli einurð. Mynd hans Hekla séð frá Laugarvatni (nr. 171) ber að þessu leyti vott um mjög persónulegan skilning á ís- lenzkri náttúrufegurð, án þess að slakað sé á myndrænum kröfum í óbærilegu tjóni það olJi íslenzkri myndlist, að GUÐM. THOR- STEINSSON (Muggur) dó fyrir aldur fram. Danski málarinn Poul Uttenreitter segir í grein sinni um hann, „að allt sem nálgaðist hand- iðn og bar keim af broddborgara- skap, hefði verið honum fjarri skapi". Uttenreitter segir ennfrem- ur, „að honum hafi verið andstætt og ógeðfellt að vinna lengi að sama verki, en slíkt og þvílíkt sé nauð- synlegur liður í lífi listamanns, ef hann eigi að þroska hæfileika sína til fulls". — Sennilega hefir fljót- virkni Guðmundar stafað af því, að hann hefir verið gæddur of margskiptum og fjölþættum list- hæfileikum, tæknin leikið í hönd- um hans svo, að hann hefir stund- LÍF og LIST
Beinir tenglar