Líf og list

						og óhollra, gaetir víða í list okkar,

eldri sem yngri. Sí og æ renna upp

ný skeið í myndlist hans — lista-

maðurinn hefir lifað lengi í inni-

legum tengslum við náttúru lands-

ins og sífellt verið að sjá hana í

nýju ljósi, eins og marka má af

nvyndum hans, enda þótt valið á

þeim sé miður heppilegt á ýmsan

hátt. Til eru fallegar myndir eftir

Asgrím frá ýmsum öðrum tíma-

bilum, sem væri betri kynning á

Hst hans en sú á sýningunni. Eink-

um eru olíumálverkin áberandi ó-

smekklega valin í heild. Eitt þeirra

Sumar (nr. 2) sker sig þó úr að feg-

urð. Sú mynd er byggð á sama

mótívi og myndirnar nr. 1 og 6, en

niunurinn er sá, að myndin Sumar

er gædd þróttmeiri og hreinni lita-

gjöf en hinar síðarnefndu — ekki

eins hrá og þær. Þó að Ásgrímur

virðist yfirleitt leggja öllu meiri

áherzlu á hæfileika lita en bein-

hnis   formið   sjálft,    sé    kóloristi

fremur en formalisti, fer því víðs

fjarri, að formbygging þessarar

myndar bíði af því hnekki. Fáar

myndir sýningarinnar eru jafn-

gagnhugsaðar að því leyti.

Myndir JÓNS STEFÁNSSON-

AR eru yfirleitt svo samfelldar að

gæðum, að ekki er ofsögum sagt,

að þær skyggi á flest önnur mál-

verk þar á sýningunni. List hans

skipar þarna öndvegi, þegar á

heild er litið — ekki sízt ef hún er

lögð á vogarskálarnar við lengri

og nánari kynni. Þá kemur æ bet-

ur í ljós, að myndir hans vaxa yfir

flest önnur verk í íslenzkri mynd-

list. Þó að Jón 'máli stundum að

sumu leyti öllu meira með heil-

anum en hjartanu, fer hann sjaldn-

ast varhluta af þeim innblæstri, er

gagntekur listamannshjarta. Sú

tignarlega fyrirmennska og menn-

ingarfágun, sem har<n glæðir

myndir sínar, sú djúpa hugsun og

rökvissa, sem einkennir myndirn-

ar: allt þetta getur, ef til vill, ork-

að fráhrindandi og kaldranalegt

við fyrstu sýn. Margur mun hugsa:

hér vantar líf og leik (sprell), lífs-

og listargleði. En við nánari tengsl

og kynni af list hans vitnast, að

bak við þennan oddborgarahjúp

býr falinn eldur lífshrifni og ein-

lægni, sem logar varanlega.

Um JÓHANNES KJARVAL

gildir hið sama og málarann Cha-

gall, að örðugt er að gera sér skýra

grein fyrir því, hvers vegna list

þeirra nær til dulinna kennda.

List Kjarvals er svo ótæmandi —

svo yndiþrungin, að hún gctur

áldrei lotið neinum lögmálum

raunveruleikans. — Kjarval er og

verður óráðin spurn úr duliðs-

heimum.

7. des. 1950.

Steingrímur  Sigurðsson.

Jón Stefánsson: Stúlko í Ijósrauðri blússu

Jón Sterónsson, listmálari

LÍF og LIST

11