fyrir neðan myndina: „Já, hún hafði alltaf verið bezti og nærgætn- asti vinurinn hans . . ." En hinir drengirnir áttu ekki Saint-Nicolas frá 1887. Þeir vissu ekki, að Jean de Blaye líktist litla lávarðinum. Þeir ofsóttu hann, og mér fannst ég svo lítilmótlegur, að ég í hug- leysi mínu stóð bara álengdar og hafðist ekki að. En í dag varð ég samt hissa af þvi að hópurinn æpti ekki aðeins: „Stelpan! Stelpanl," heldur einnig önnur orð, sem ég skildi fyrst ekki. Ég gekk nær veggnum, hræddur um, að fyrirliði aðsúgsins hinn svarni óvinur Jean de Blaye, tæki eftir mér. Hann hét Campagne, hafði verið tvö ár í sama bekk og var höfðinu hærri en við hinir. í okkar augum var hann sannkall- aður risi og var gæddur nærri yfir- náttúrlegum kröftum. Drengirnir slógu hring um Jean de Blaye og hrópuðu: — Hann trúir þvíl Hann trúir þvíl Hann trúir þvíl — Hvað er það, sem hann trúir, spurði ég einn félaga minn. — Hann heldur að það sé Jesi'i- barnið, sem kemur niður um strompinn. Án þess að skilja þetta fyllilega spurði ég: „Og hvað um það?" En hinir voru þegar farnir að öskra á ný með úlfunum. Ég gekk nær: Campagne kleip í úlnliðinn á de Blaye litla og ýtti honum upp að múrveggnum. — Trúirðu því, já eða nei? — Þú meiðir migl — Viðurkenndu, og þá skal ég sleppa þér . . . Þá mælti de Blaye litli með hárri, ákveðinni röddu, eins og píslarvottur, sem staðfesti trú sína: — Hún mamma sagði það. Mamma getur ekki skrökvað. — Heyrið þiðl hrópaði Cam- pagne. Mamma stelpunnar getur ekki skrökvaðl Meðan við hlógum í þrælsótta okkar, endurtók Jean de Blaye í sí- fellu: „Mamma skrökvar ekki, mamma gabbar mig ekki ..." 1 sama bili kom hann auga á mig og beindi orðum sínum til mín: — Frontenac, þú veizt að það er satt. Við vorum að tala um það áðan, þegar við vorum úti að gangal Campagne sneri sér að mér og andspænis grimmum kattaraugum hans stamaði ég: „Ég var bara að gera grín að honum . . ." Sjö ára: aldur hugleysis og veik- leika. Herra Garoustes kom á vettvang í sama mund. Hópurinn tvístraðist þegar. Við fórum að sækja yfir- hafnir okkar og töskur. Jean de Blaye náði mér á götunni. Þjónninn sem var með honum, slóst vanalega í fylgd með barn- fóstrunni minni. — Þú veizt, að það er satt . . . en þú varst auðvitað hræddur við Campagne? Það var af því að þú varst hræddur? Ég var í stökustu vandræðum. Ég fullvissaði hann um, að ég hafði ekki verið hræddur, því að hvort þetta væri satt eða ósatt ... í rauninni skipti það ekki svo miklu máli, ef við bara fengjum leikföngin, sem við óskuðum okk- ur . . . En hvernig gat Jesúbarnið vitað það, að Jean óskaði sér að fá Indíána og smiðakassa og að ég vildi fá hesthús og sveitabæ . . . ? Af hverju koma leikföngin frá Universel-magasíni? — Hver hefur sagt þér það? — Ég sá miðana utan á þeim í fyrra . . . Jean de Blaye stagaðist á því sama: „Það er sama, fyrst mamma hefur sagt það . . ." en ég fann, að hann efaðist. — Heyrðu, sagði ég, ef maður vill ekki sofna, þá getur maður bara kveikt ljós aftur, fengið sér bók eða hreiðrað um sig í hæginda- stólnum nálægt ofninum til þess að vera áreiðanlega vakandi, þegar hann kemur . . . — Mamma segir, að ef maður er vakandi, þá geti hann ekki kom- ið. . . Úr búðagluggunum sló birtu á gangstéttirnár, svo að þær glömp- uðu í þokunni. Cours des Fossés var alþakið með sölustæðum. Gas- lamparnir lýstu yfir rauða brjóst- sykurinn, sem okkur fannst enn eftirsóknarverðari af því, að við máttum ekki kaupa hann. — Við skulum þykjast sofa . . . — Hann veit, ef við þykjumst, því að hann veit allt . . . — Já, en ef það nú er hún mamma, þá væri hægt að gabba hana. — Jean de Blaye endurtók: „Það er ekki mamma!" Við vorum komnir að götuhorninu, þar sem við áttum að skilja, og við mynd- um ekki hittast aftur fyrr én á ný- ársdag, þegar jólaleyfinu væri lok- ið. Ég bað hann að reyna að vaka. Sjálfur var ég ákveðinn að hafa op- in augun . . . Við ætluðum að segja hvor öðrum frá því sem við sæjum . . . Hann lofaði að reyna þetta. Ég horfði á eftir honum. Stutta stund horfði ég á síðu telpu- lokkana hans dansa um herðar hans. Síðan hvarf litli skugginn hans út í kveldþokuna. II. ITið áttum heima rétt hjá dóm- kirkjunni. Á aðfangadagskvöld hlóð stærsta kirkjuklukkan í Pey- Berland-turninum, stórklukkan, nóttina með voldugum dyn. Rúm- ið mitt breyttist í skipskoju, og dynjandi ómurinn bar mig og vaggaði mér í stormi sínum. í skini flöktandi kvöldlampaljóssins fyllt- ist herbergið með verum, sem ég þekkti svo vel. Gluggatjöldin, borð- 18 LÍF og LIST
Beinir tenglar