Líf og list

						ið, fatahrúgan í hægindastólnum

voru ekki lengur ógnleg þyrping

umhverfis rúmið mitt. Ég var bú-

inn að temja þessi villidýr. Þau

stóðu nú vörð um svefnfrið minn,

eins og þegar íbúar frumskógarins

vöktu yfir drengnum Móglí.

Það var engin hætta á að ég

sofnaði. Stórklukkan hélt mér vak-

andi. Ég hélt mér af öllu afli í

járnstengurnar í rúminu. Sva alger

var sú tilfinning, að ég væri á valdi

stormsins, sem vildi mér þó ekki

illt. Móðir mín opnaði dyrnar. Ég

lá með lokuð augun, en 'ég þekkti

hann á skrjáfinu í kjólnum. Ég

vissi, að ef það var hún sem setti

leikföngin hjá skónum mínum, þá

hlyti það að ske rétt áður en hún

færi til miðnættismessunnar. Ég

reyndi að líkja eftir andardrætti

sofandi barns. Móðir mín laut nið-

ur að mér og ég fann andardrátt

hennar leika um mig. Skyndilega

misst ég stjórn á sjálfum mér. Ég

faðmaði hana allt í einu að mér í

einhvers konar æði og þrýsti mér

að henni. „Litli kjáninn þinn, litli

kjáninn þinnl" endurtók hún og

kyssti mig.

—  Hvernig heldurðu, að hann

geti komið, þegar þú ert vakandi?

Yves, hjartað mitt, sofnaðu, elsku-

drengurinn minn. Sofnaðu, litla

barnið mitt . . .

—  Mig langar til að sjá hann,

mamma!

—  Hann vill, að mennirnir elski

hann, þótt þeir hafi ekki séð hann

. . . Þú veizt, að þegar hann stíg-

ur niður að altarinu á meðan á

messunni stendur, þá lútir allt

fólkið höfði.

—  Mamma, þú mátt ekki verða

reið. Einu sinni laut ég ekki höfði.

Ég leit upp — og ég sá hann . . .

—  Hvað ertu að segja? Sástu

hann?

—  Já! Að minnsta kosti . . . lít-

inn hvítan vængbrodd . . .

—  Þú átt ekki að vera vakandi í

nótt. Þú sérð hann bezt meðan þú

sefur. Þú mátt alls ekki vera vak-

andi, þegar við komum heim úr

kirkjunni.

Hún lokaði dyrunum, og hljóð-

ið af fótataki hennar dó út. Ég

kveikti ljós og sneri mér að ofn-

inum, þar sem éldurinn var að

kulna. Skórnir stóðu á ofngrind

við sótugt ofngatið. Hljómurinn

frá klukkunni barst inn um það og

fyllti herbergið með geigvænlegum

söng sínum. Áður en hann kom

inn til mín, var hann búinn að æða

himingeiminn, þar sem þúsundir

engla og stjarna svifu um. Ég hefði

ekki orðið hissa, þó að ég hefði séð

barn í dimmu djúpi eldstæðisins,

heldur á hinu, ef ekkert hefði skeð.

En það skeði nokkuð: Skórnir mín-

ir, sem enn voru tómir, einfaldir

grófgerðir skór, nátengdir daglegu

lífi mínu, fengu allt í einu fram-

andi, óvirkilegt útlit. Það var eins

og þeir hefðu verið settir út fyrir

hina tímanlegu veröld, eins og

hversdagsskór lítils drengs hefðu

getað orðið snortnir Ijósi heims.

ins. Undrið var mér svo nálægt, að

ég slökkti ljósið, til þess að fæla

ekki á brott hina ósýnilegu, sem

eru á ferð þessa nótt nóttanna.

Ef mér hefir virzt tíminn líða

fljótt, þá hefir það efalaust verið

af því, að verund mín sveif ofar

tímanum. Dyrunum var hrundið

upp og ég lét aftur augun.

Mjúkt marrið í kjólnum hennar

og skrjáfið í umbúðapappírnum

gaf mér til kynna, að þetta hlyti að

vera mamma. Það var hún, og þó

var það ekki hún. Mér virtist mikið

fremur, sem einhver annar hefði

tekið á sig gervi móður minnar.

Ég vissi, að mamma og bræður

mínir höfðu, undir þessari óskilj-

anlegu miðnæturmessu, móttekið

hið vígða brauð, og að þau væru

komin heim. Vissulega var það

mamma, sem kom núna að rúm-

inu eftir að hafa numið staðar eitt

andartak við ofninn. En Hann var

í henni. Ég gat ekki greint þau

hvort frá öðru. Andardrátturinn,

sem lék nú um hár mitt, kom frá

því brjósti, sem Guð bjó í. Á sama

augnabliki hneig ég í faðm

mömmu og í svefn.

III.

]iy|orguninn, sem skólinn átti að

byrja á ný, fór ég í skóna, sem

tekið höfðu þátt í undrinu, og nú

voru þeir bara ósköp venjulegir og

óbrotnir litlir skór, járnslegnir eins

og asnahófar, og ég þrammaði á

þeim í' pollunum í garðinum, þar

sem hlynurinn stóð, og beið þess,

að klukkan slægi átta. í drengja-

hópnum, sem æpti og ólmaðist,

leitaði ég árangurslaust að telpu-

lokkunum hans Jean de Blaye. Ég

þráði að fá að segja honum frá

leyndardómnum, sem ég hafði

uppgötvað . . . Hvaða leyndar-

dóm? Ég Ieitaði að orðum, sem ég

yrði að nota, svo að hann gæti skil-

ið mig.

En lokaknrir hans Jean de Blaye

voru hvergi sjáanlegir. Kannski

var hann veikur? Eg gat ekki skilið

það strax, að þetta væri hann. Ég

hefði ekki getað þekkt hann, ef

hefði ekki litið beint framan í mig

hinum bláu augum sínum. Og það

sem kom mér mest á óvart var,

hversu frjálsmannlegur og óþving-

aður hann var nú orðinn. Hann

var ekki eins stuttklipptur og félag-

ar mínir. Hárskerinn hafði ekki

tekið meira af hárinu en svo, að

hægt var að greiða það í skiptingu

vinstra megin.

Undir eins og okkur var hleypt

út í garðinn, um tíuleytið, fór ég

að leita að honum og fann hann

standandi eins og lítinn Davíð

andspænis hinum risavaxna Cam-

pagne. Það var eins og veikleiki

hans, en ekki styrkur, hefði horfið

með hárinu. Campagne varð undr-

LÍF og LIST

19