frá Mexíkó. Þessum amstrandi borgarbúum þótti Iítið koma til lífs flækinganna, en Russell kvaðst hafa sannfærzt um það, a'ð ílækingarnir hafi notið miklu meira af því, sem gerir h'fið þess vert að lifa því, en gestgjafarn- ir. Þegar hann reyndi að skýra það fyrir þeim, haíi hanri ekki mætt öðru en algjöru skilnings- leysi. —' Mönnum skiljist að vísu, að hugarfar nirfilsins sé sjúklegt, en þegar það hugarfar birtist á nokkuru lægra stigi, er það' talið gott og gagnlegt. Eilíft vandamál verður mann- inum það, hvemig hann á að semja frið milli frumeðlis síns á annan bóginn og æðri hugsjóna á hinn. Frá örófi alda lifir í okk- ur öllum baráttuhugur, eigin- girni, öfund og óttasemi, girnd og grimmd. Lítið tjóar að skella skollaeyrunum við þeim rödd- um. Það eru örlög manna að hafa fæðzt með þessum ósköp- um. Ef þessi öfl fá enga framrás, vofir yfir manninum að örmagn- ast og örvitast. Ef þeim er aft- ur á móti gefinn laus taumur- nm, blasir við' eyðing alls mann- h'fs. Vandinn er því sá, að finna ieið til þess, að frumöflin fái að njóta sín án allrar skaðsemdar, b- e. án þess að koma fram í athófnum, sem hafa tjón í för nieð sér. Og öllum mönnum verð- ur að gefast kostur á að svala þessum þörfum sínum á þennan veg. Þeir, sem tilhneigingu hafa til valda, verða að eiga kost á «ið láta eitthvað til sín taka. Þess vegna er dreifing valdsins nauð'synleg. Þeir, sem mikla löngun hafa til að geta sér orð- stír eða neyta krafta sinna, ættu að fá það. Russell mæhr fastlega með því, að fleira fólki en í- pi'óttamönnum einum sé veitt viðurkenning fyrir afrek sín. MAIJTA (Miehelinc l'mle) og FRANgOTS (Gérard Philipe) i ftonsku kvik- myndinni HOLDItí KH VEIKT (Le Diable au Corps). Örvun heilbrigðs stolts yfir vel unnum verkum.telur hann hina mestu uppsprettu sannrar lífs- hamingju. Þá geta menn tamið sér að láta ímyndunina bera burt ýni- islegt, sem þyngir hugann. Þessi mikli ástunduHarmaður heim- spekilegra mennta segir kinn- roð'alaust frá því, að hann lesi leynilögreglusögur sér' til hug- bótar. Hugsi hann sig ýmist í hlutvei'ki morðingjans eða lög- reglunnar. ¦ Ef til vill má Siegja, að Russell hafi ekkert sérstaklega nýstár- legt til málanna að leggja í þess- um efnum, ýmsir aðrir hafi ver- ið þar frumlegri, t. d. Freud og McDougall, en þó er mér til efs, að nokkur maður hafi hugsað þennan vanda svo mjög í þaula sem hann. Baráttan milh skyldu og köll- unar er eitt þeirra \randamála. sem einstaklingnum eru a hönd- um. Skyldan, þjónustan við aðra, er að vísu nauðsynleg og heilbrigð krafa að' tilteknu marki, en gæta verður þess, að hún sé ekki svo hörð, að hún mieþyrmi séreáh einstakhngsins og óvirði lífsþarfir hans. Hefur Russell hvatningarorð til þeirVa. að mæla, sem finna hjá sér ríka köllun, að sinna henni ótrauðir, og bendir á, að flest hið bezta, sem mannkyninu hefur verið gert, hafi verið unnið af einmana mönnum, sem hafi gegnt köllun sinni, þótt iðja þeirra hafi verið litin hornauga af samtíðinni. LÍF 0g LIST
Beinir tenglar