EZRA POUND EZRÁ LOOMIS POUND fœddist nrið 1S85 í ídahó-fylki í Bandaríkjuiiiim, stundaði nám við háskólaun í Pcnnsylvaniu og Uamilton Colletjc otj lank þaðan prófi í klassiskum frœðum. Aif loknu ndmi kenndi hann grískar bókmcnntir við síðargrcindan háskóla, cn vur bráðlcga rekinn þaðun, vegna hess að hann gat ekki unað við þann forpokunnranda, sem þar rlkti. Ilann hafði þótt einstakur kcnnari. iiann sigldi iil Evrópu og dvaldi þar því nœr óslitið síðan, þar til hann var sakaður um landráð otj fluttur til Bandarikjanna. Atii að taka hann af lífi, cn þegar til kom. var honum þyrmt, vegna þess að sálkönnuðir úrskurð- itðn liann gcðveikan. Að þessu lcyti virðist Pound cigu svipuoan jeril og Knut Hainsun. ¦— I'yrst dvaldi Pound eitt úr ú Italíii, skrifaði þar fyrstu bók s'ina A LUME SPENTO, bjá siðan i Lontlon um langa hríð (190!)—1930). Þar kvœntisl hann oij tjcrðist umsvifumikill gagnrýnir og Ijóðahöfundur. Ilann kom fðtunum undir tímaritin POETRY og TIIE LITTLE REVIEW og tjerðisf briiutryðjnntli i nútiðarsktildskap. Þar að auki hefir hann huft geysimikil tíhrif ti aðrar listgreinir. T. S. Eliot telitr sig i mikilli þukkarskuld við hann, en meðal lcerisveina Pounds, uuk Eliots, eru skáldin Joyce og Tagore, tónlistarmaðurinn Gcorge Antheil 01/ myndhöijgvarinn Gaudier-Brzcska. — 1920— 1384 dvuldi Poitnd i París, en flutfist síðan til Rupallo á Norður- Itulíit og útfi þar lieima, þangað til ógozfan dundi yfir.---------— Ekkcrt aj skáldskap Ezra Pounds hefir enn birzt á íslcnzkri tuniju, svo að vitað sc. Ilins veyar hnfa tv'ó íslenzk sktiltl lokið upp cinum innnni um aðdáun s'ina á þessum kynlega meistara í viðtali við Líf og li.tt. Bitið gerir scr tjóðar vonir um að geta birt eitthvert Ijóðti Paitntls i isleiizkri hýðitigu ú nœstunni ásantt grcinargcrð um sktíltlskap hans. nýtt. . . . Þarna voru Ijóðin hans, hinar miklu kantósur, 84 talsins, og ennþá var sextán þeirra ólok- ið. Hvernig myndi því lykta? Yeats hafði eitt sinn talað um hið æðra mark, en Pound hristi höfuðið, er það barst í tal, og sagði: „Aumingja gamli Yeats — hann langaði alltaf til þess að ná sínu æðra marki — jæja, það er enginn hlutur svo snið'legur. Oll mannkynssagan, já, en mannkynssagan felur í sér fjöl- þættar skoðanir. Ekki veit ég enn, hvernig því mun lykta. Menn verða að bíða og sjá, hvað setur. Eg hef séð sýnir — feikn- legar sýnir — ég.hef séð Búdda og Confucius. Þarna eru þeir! Þeir standa þarna og gnæfa við himin — og eru á leið til mann- anna . . . nei, ekki þannig, þeir standa þarna aðeins". „Eru þeir að blessa mennina?" „Guð komi til, nei! Þeir standa þarna aðeins". Ég spurði hann, hvort hann hefði flutt skýringar við kantós- ur sínar inn á hljómplötur. „Hver' þremillinn vill þær? Menn yrkja vegna hinnar prent- uðu blaðsíðu nú á dögum. Ég er andvígur skýringum. Hluturinn verður að standa undir sér". „Hefurðu aldrei flutt neitt'af Ijóðum þínum inn á hljómplöt- urr „Nei, ekki minnist ég þess". Ég hlustaði síðar mér til mik- illar gleði í bókasafni Hai'vards- háskólans á skýringar við þrjár kantósur, sem hann hafði flutt inn á hljómplötur. Röddin var söm og áðiir, raddbrigðin fersk, sífellt gneistandi af fjöri, og stundum var sem líkast1 því að heyrðist þytur af því, er rak- hnífi er brugðið á loft, þegar hann gxeip einhverja fyrirlitíega kenning á lofti og varpaði henni til hhðar. — Og nú þarna í hitamóðunni tók hann að rifja upp endur- minningar um Yeats, Ford og „Old Possum". Hann kvað eng- an fót vera fyrir þeirri sögu, að hann hefði gengið undir jarðar- men við T. S. Eliot (í óeiginlegri merkingu): annar þeirra myndi fremja skemmdarverk inn á við og hinn út á við; þanuig hefði Hka orðið raunin á: hann hefði ekki verið við góða heilsu og kosið að dveljast undiv ítölsku sólinni, og þar að auki hefði Ttalía verið efniviðurinn í Ijóða- gerð hans — og stundum kom smellur í röddina eins og í svipu- ól, er hann minntist óvina sinna^ ( sem hefðu verið heil legíó. Hug- ur hans hvarflaði víða með leift- LÍF og LIST 11
Beinir tenglar