Líf og list

						Andrés Björnsson:

Askur

Yggdrasils

ANDKES BJÖRN8S0N

Tré nokkurt segja sagnir vorra áa

að sígrænt vaxi yfir foldar-stól.

Það fagurlimað ber við heiðið bláa

með brumi fögru, stjörnum, jörðu, sól.

Rætur þess dvelja djúpt í Urðarbrunni

og dreifast víða og lengra en hugur nær,

en laufin hjúpar himindöggin tær,

og heimsins drottinn ber þau sér að munni.

Maðkur lifi ég í djúpu díki,

en dimmt er jafnan á þeim villustig,

og margar ógnir ráða í myrkraríki,

en rætur trésins standa gegnum mig.

Þær sjúga að sér safa og orkugnótt,

er sóast ei, þótt jarðarbönd mig spenni,

og gegn um þær á góðri stund ég kenni

síheiðan dag, sem á sér enga nótt.

legast fram, þegar maður dvelst uppi í sveit, því

að þar er fátt, sem truflar áhrifin, en einnig þar,

sern fleira er um fólkið, verður stundum greini-

lega vart stilliáhrifa frá hverjum einstökum. —

Hver maður hlýtur að geta gengið úr skugga um

það með sjálfum sér, að kenningin um stillilög-

málið á við rök að styðjast. Með því að athuga

.lafnan gaumgæfilega, að draumum dreymdum,

hverjir hafi verið líklegastir til að hafa áhrif á

ttiann, af beim mönnum sem maður umgekkst

daginn áður, þá líður varla á löngu, áður en sá

sem þetta gerir, fer að verða var við' merkilegt

samræmi milli drauma og stilhs. Hér í Reykjavík

eru þeir að vísu oft svo margir, sem maður hittir

sama daginn, að erfitt er að atta sig á stilliáhrif-

Unum, enda verða draumar einatt mjög ruglings-

legir þegar svo er. En slíkt er auðvitað ekki nærri

alltaf, og er engum vorkunn að rannsaka stilli-

lögmálið, þótt í borg búi. í sambandi við þetta

lögmál og því til styrktar má geta þess*, að þeir

eru flestir, sem engu geta ráðið um drauma sjálfra

sín, hvernig sem þeir til þess reyna. Það eru aðrir,

sem valda. — Séð hef ég því haldið fram, að

hungraða menn dreymi stundum krásir fram

reiddar. Er það mjög skiljanlegt út frá stillilög-

málinu, ef þeir eru fleiri en einn, sem saman svelta.

Og svo er um allt, sem menn óska sér saman.

Þá er eðlilegt, að þá dreymi eittlivað í líkingu

við óskina. En „óskadraumar", sem kallaðir eru,

hugsa ég séu ekki til, enda er það orð' ekki af

vorri göfugu tungu. Það er innflutt, eins og mörg

önnur orð, sem tákna falshugtök.

Þorsteinn Guðjónsson.

LÍF og LIST

17