og oft endranær) með orðum Kellgrens í formála hans að Fredmans epistlar eft- ir Bellman, hvort höf. eigi ekki vini, „som alska pcrsoncn, mcn án mer hans ara" — til þcss að líta yfir ljóðin sín, áður en hann safnar þcim saman í bók til útgáfu. Sjórinn og það, scm honum heyrir ti), er K. P. kxrt yrkiscfni, og þar tekst honum yfirleitt vel að tjá hug sinn. ' Nokkur flciri lagleg kvæði eru í bók- inni, og vantar sum þcirra aðeins ofur- litla fágun til þcss að gcta hcitið góð. Afgangurinn er undarlega barnalegur hornasalómonsleikur að orðum. — Eitt gamansamt smáljóð heitir Séð og bcyrt á haustsýningu og lýkur mcð þessu cr- i'ndi: En barnið, sem mátti ekki hafa hátt, hefur upp raust sína ofurkátt: — Oft hef eg gcrt svona myndir, mamma. Mamma mín, gcfðu mér ramma. Meðal góðu kvæðanna í nýju bók- inni cr citt um og hcitir Keflavík. Nið- urlag þcss cr þannig: Allt, scm áunnizt hefur, er ákall um meira starf, þrotlaust fórnarstarf fyrir framtíðarinnar arf. Megi Kristni Pcturssyni auðnast að þjálfa og þroska skáldgáfu sína undir því kjörorði. Þá cignast þjóð hans í honum það lífsglaða, lýriska skáld, sem hún hcfur vonazt eftir — og þótzt eiga kröfu á — síðan 1942. Sverrir Haraldsson kvcður sér hljóðs a skáldaþingi með formálsorðum í þrem erindum og tjáir þar lcscndum sínum, að: — Hvorki til frægðar né frama fæddust þau kvæðin smá, heldur til þcss að hjálpa höfundi sínum að bera þrautir og þunga dagsins, þegar að mest reið á. Ekki sakar að hafa það svart á hvítu, cn þó orkar þessi játning höf. á mann sem afsökunarbeiðni og vekur þá spurn- ingu, hvers vegna maðurinn hafi þá safnað sínum kvæðum smám í bók og gefið út. Ofróðum cr því hcimilt að hafa sína skoðun á því, hverjum fyrir sig, þeirra á meðal undirrituðum! S. H. mun sem margur hans góður landi snemma hafa farið að leika scr að ljóðasmíði, og sézt hafa eftir hann ljóð á prenti öðru hverju á seinustu ár- um, cða síðan hann kom til höfuðborg- arinnar og háskólans, nýbakaður stúd- ent að norðan. Það var í morgunsári atómaldar, og þá fannst ungum skáld- mcnnum yfirleitt skömm til koma hins hefðbundna ljóðforms, sem þau vildu dautt. En S. H. lét það ekkcrt á sig fá og orti upp á gamlan móð, með rími, stuðlum og höfuðstöfum, af hagmælsku, viti með skáldlcgum neista — og yfir- lætislcysi. Þetta var sannarlega eftirtekt- arvert fyrirbæri á þeirri tíð (og cr enn- þá) á ungskáldaþingi. Frumsmíð höf- undar á bókamarkaði, Vi8 bakdyrnar, bcr þau cinkenni mcð sér, scm upp voru talin hér að ofan, að emu óncfndu. Við skjótan yfirlcstur virðist bókar- kornið vcra cinn Hnnulaus harmagrátur, og samkvæmt hefðbimdinni vcnju ætti því höf. að dragast í þann dilk, hvar yfir dyrum stendur skráð svörtu Ictri: . Bblsýnisskáld. Mörgum hcfur þótt þcss konar fólk í frekara lagi hvimlcitt, ncma þá hclzt, þcgar það brosir gcgnum tár- in. (Nú cr farið að líta svoncfnd böl- sýnisskáld ofurlítið öðrum augum og samúðarríkari cn áður. Kom það grcini- Iega fram í umræðum um pcssimisma á norrænu skáldaþingi, scm háð var í Stokkhólmi haustið 1946; þar ríkti sú skoðun, að pessimistinn væri í raun rcttri bjartsýnn, tryði á lífið og framtíðina, annars lcgði hann allt frá sér og biði cinskis nema dauða síns.) Ekki cr fyrir það að synja, að grátstafur cr í rödd hins unga skálds, en svo fallega brosir það einatt gegnum tárin, að varla vcrð- ur brosað þurruní augum. Svo barngóð- ur og samúðarríkur cr hann, að ljúf- lyndi hans hlýtur að glæða sömu kennd- ir gagnvart sjálfum honum í btjóstum þcirra lcscnda hans, scm á annað borð geta fundið til. Hann finnur svo sár- lcga til með öllu veikbyggðu og völtu, angurværu og umkomulitlu, að honum finnst hann oft sjálfur vera eitt með því — og þá á skáldið bágt. „Það er alltaf einhver að gráta"- hcitir citt kvæðið. „Lítið barn á götu grætur / gleði sinni tapað hefur / meðan sólin sína geisla / sendir yfir jarðarbarm —." Og skáldið spyr: Hvað er það, scm hug þinn hrellir,. hryggi, litli mömmudtengur? Hjá skáldvöggu S. H. gerist þessi spurn- ing og aðrar áþekkar, scm hann varpar fram, ærið áleitnar eftir lesturinn. Og lesandann langar að reyna að hugga unga, angurværa skáldið með þeim orð- um, sem það sjálft hyggst hugga sinn mömmudrcng: Mundu, að þú mátt ei gráta, meðan blcssuð sólin skín. " Nú má búast við, að skáldinu finnt- ist engin sól skína sér. En hún skíni samt — þótt bak við ský sé! Já, alveg eins og í hinum ófrumlegu, einföldu og yfirlætislausu ljóðum hans örlar á skáld- gáfuncista, scm honum hefur verið trú- að fyrir að glæða. Lesendur hljóta að skoða þá ákvörðun hans, að gcfa út bók- ina, sem löngun til þess að vaxta þctta pund sitt — frekar en hins að vekja með sér vorkunnsemi. En S. H. er cnginn vor- kunnarmaður og þarfnast þó e. t. v. nokkurrar skilningsríkrar samúðar (sem hann vissulcga verðskuldar), því að sál- arástand hans virðist ekki ósvipað þvf„ cr Jónas Hallgrímsson lýsir í bréfi, sem> hann skrifar mánuði fyrir andlát sitt, og scgist kcnna „cinhverrar agnar af Hypokondri — bringsmalaskottu •— eða hvað það hcitir, draugurinn, sem ásæk- ir svo margan Islending." (Ef einhver hyggur hér verið að spá feigð á S. H.„ má hugga þann hinn sama með því, aði orðið Hypokondri þýðir nánast megnt: óyndi, og Grími skáldi fylgdi sú skotta; um það leyti sem hann birti sín fyrstu- ljóð!) „Lægi alltént vel á mér," scgir Jónas í sama bréfi, „gæti ég sjálfsagt ort beturi" (Frb* á bls. 23.} LÍF og LIST 2t
Beinir tenglar