Líf og list

						MARTRÖÐ

Ljöð eftir E/jagrím

Hún hefir borið í blóð mitt hið blinda skyn,

Það ilmar og grær, það vorar og vennist,

það viknar og lœlcir jlóa.

Það brumar og fyllist af brennandi angan,

ég beygi mín kné og fell til jarðar.

Ég titra og nötra og krafsa í krampa

um kohvört og nalcin jarðarbrjóst,

dýpra, dýpra, örara, örara,

mér er ekkert framar Ijóst.

Eg krafsa, krafsa, þefa og þefa,

þamba og svelgi moldarvínið.

Það er lieitt og dimmt,

það er hrátt og meyrt,

það er holtómt og gljúpt,

og mig sundlar, ég hrapa

í hyldýpi hlaklcandi moldar.

Ég ber að vitum mér vermdar rœtur.

volgar, rotnandi, súrar, angandi,

handfylli úr svörtu og sœrðu brjósti.

Seytlandi vitfirring skynlausrar nautnar

nötrar í flenntum nasavængjurn.

Nœmleikinn ískrar í spenntum strengjum

stjórnlausrar hljómsveitar drukkins manns

¦af dulmögnum lífsins.

Ekkert er framar til,

það fer og kemur, fellur og rís.

Ekkert er til nema áfeng moldin.

Moldin, moldin, sem vermist og vökvast

af vordögg himinsins og sagga fúadýjanna,

vermist af skini'sveimandi sólna,

sortnandi, kviknandi, blóðlitra, blindandi sólna.

Maðkanna og blómanna mold.

Brjóst þín dúandi hefjast og hníga

gljúp og góð, seiðandi, sólvernul,

dökk og djúprœtt, drjúpandi frjómagni,

kæfandi og kramin brjóst.

Kœfandi alvara, ekkert annað er til.

Það suðar og niðar, sitrar og rennur,

streymir og fellur, fossar og beljar,

freyðir og æðir, hrapar og gnýr

í hríngiðu kolsvarta lcafi.

Ekkert er til. Það sitrar og niðar,

svarrar og gnýr.

Ekkert er til nema tveir nasavœngir,

sem titra og þenjast í skynlausii, alsælli nautn

yfir brennandi, moldorpnum brjóstum.

Ránfuglsins vœngir, því lclœrnar klóra,

lcrafsa og læsast í holdmeyr brjóstin.

Það gufar af holdtægjum heitum, og blóði,

hríslandi, dynjandi, lifrauðu blóði.

Neðar og neðar nístast klærnar

í nakin og blóðug, glóðlieit og svartbrún

sundurflakandi brjóstin.

En þá.

JJndir flakandi brjóstunum hjarta hræríst.

hjarta móður, sem og ei þekkti.

Eg var borinn á brjóstum,

en blóðs þeirra krafðist,

beit þau og tætti af sjónlausum hvötwm,

og vissi það eitt, að cg varð.

Og svo í andstyggðar hrylling undirniðrí,

því ég er hvorki lífs, né get þó dáið,

finnst mér ég hafa lagzt á lík mín sjálfs,

laust á beinunum, rotnað og úldið.

Sem eitt sinn nœrðist af ólgandi blóði,

með angandi hörund af lífrœnni ferskju.

Líkþráa, lífsfrjóa mold,

maðlcanna og blómanna beður,

lífsins og dauðans djúp.

JJún er Iieit og dimm, hún er hrá og meyr,

hún er lioltóm og gljúp, mig sundlar, ég hrapa.

Eg Icrafsa og tœti, sýp hveljur og hrœki

í hamslausu ofboði kafnandi brjósts.

Martröð er barátta myrkurs og Ijóss.

22

LÍF og LIST