LÍF og LIST Ittur á það setn einskonar afmœlisgjöf sér til handa að mega kynna nýj- an höfund, um leið og hefst fjárði árgangur. Höfundur eftirfarandi sögu, ÓLAFUR JÓNS. SON, er aðeins 16 ára. Óhjákvœmilegt er að geta þessa, og líka gleðilegt, þvi að orðfimi höfundar, sti'lleikni og „maleriskar" lýsingar vekja óneitanlega grun um, að höfundur eigi fleiri ár að baki. — DAGUR THORODDSEN, sem myndskreytti söguna er einnig 16 ára Við komum um borð í sólskiná. Dagdnn eftir var himinninn al- iþakinn skýjum og ströndin aðeins svört rönd í suðri. — Eftir hádegið sitjum við öll saman á hörðum bekkjum á þilfarinu og bíðum. Enginn veit hvers við bíðum og meðan dagurinn líður sitjum við og hlustum á þögnina. Öðru hvoru tölta skipverjar kyrrlátlega hjá. Stúlkan var hávaxin og frekjuleg með grænleitt, þríhyrnt andlit. Hún hafði ilangar, hvítar hendur með oddhvössum, rauðlökkuðum nöglum, og hún var eins og póll, sem hugdr okkar allra snerust um. Við vorum fimm saman. Degi var tekið að halla og strönd- in hvarf i sortann.' Stúlkan skók svartan hárlubbann og sagði eitt- hvað við konuna, sem sat við hlið hennar. Raddir þeirra stágu út í nóttina, grófar og óeðlilegar, og grugguðu tært loftið umhverfis okkur. í fjarska gargaði mávur. — Ég veitti því athygli, að mennirnir, sem sátu við hlið mér á bekknum, störðu áfergjulega á fótleggi stúlk- unnar. Þeir voru báðir um fimmt- ugt, í þvældum mórauðum ferða- i'ötum og með blettóttar derhúfur á höfðinu. Andlit þeirra voru sæl- leg og hvít og slétt. Allt í einu var kvenfólkíð komið í hár saman. — Mella, öskraði konan og þreif báðum höndum í svart hár stúlk- unnar og rykkti í. Djöfulsins mella og hóra. Hóral Stúlkan skellihló og svedflaði höndunum með rauðum, glitrandi Saga eftír Ólaf Jónsson. Myndskreyting eftir Dag Thoroddsen. nöglum við augu konunnar. Skyndilega stakk hún fingrunum á kaf í andlitið og krækti augun út. Þau lágu á þilfarinu og ultu til, þegar skipið tók dýfur. Stúlkan hlló. — Hin konan skreið um þil- farið og fálmaði blindum fingrum eftir augunum. Tárin drupu úr blóðugum tóftunum, og það voru svartar blekklessur á þilfarinu, þar sem þau komu niður. En yfir henni stóð stúlkan og grét af hlátri. Á miðri nóttu vaknaði ég, og stúlkan stóð hálfbogdn yfir mér. Handan úr myrkrinu glumdu hrotur þeirra félaga, og skipið tók þungar dýfur. Sjór lamdi kýrauga. — Við siglum með lík i lestinni, sagði stúlkan, og dökk augu henn- ar glitruðu í rökkrinu. Og kerta- ljós. Hún hló hljóðlausum, kurr- andi hlátri, og það glytti kynlega á hvítar hendur hennar á rúm- stokknum. — Komdu! Við laumumst eftír dimmum gangi út á þilfarið. Skýjafar, tungl- ið stafar bleikri feigsglætu yfir æðandi hafið, stormur. Um afkima skdpsins læðast skuggalegir menn; sums staðar glórir í vindling. — Við klifrum niður í lestina eftir lóðréttum járnstiga. og það er hið mesta hættuspil. í miðjum stiga situr svartur köttur, og hann hrökklast hvæsandi undan fótum okkar og hverfur út f myrka lest- ina. Þetta er eins og að kafa í botn- laust gítmald fullt af bleki, unz við stöndum á gólfinu, og í miðri lest- inni er lágt borð, rekið saman úr óhefluðum fjölum og |þar Hggur llkið. Það er lítill maður, andlits- gulur, með hvítt hár límt fram á ennið. Hann er ákaflega ljótur. Umhverfis loga fjögur tólgarkerti, LÍF og LIST
Beinir tenglar