Líf og list

						og þau bregða drungalegri skimu

á áfjáð andlit stúlkunnar og líks-

lins.

— Einkennilegt, segi ég. Verulega

skrýtið.

Kötturinn hvæsir fyrirlitlega úti

i lestinni, og stúlkan hlær honum

til samlætis köldum hlátri. Þegar

við laumumst aftur til klefa okkar

vælir kötturinn einmana ndðri í

lestinni. Greyið.

Um nóttina:

Ég er að synda til sólarinnar og

sólargeislarnir eru alls staðar um-

hverf is mig eins og haf. Og ég stend

á sólinni og gular ísbreiðurnar eru

jökulkaldar og endalausar og þær

hlæja stöðugt unz ég fýk burt

gegnum ótal bimna. Þegar ég

vakna i draumnum er ég ofan i

hangikjötspotti móður minnar og

hún stingur i mig gaffli og étur

mig.

Namm — namm.

*

Þegar ég vaknaði um morguninn

var vinstri hlið mín dauð. Stein-

dauð. Ég var svo samfærður um

þessa skelfingu að ég hreyfði mig

ekki, og ég fann tár læðast fram í

augun. Regnið niðaði góðlátlega

við kýraugiín. Þoka yfiir hafinu.

Bak við mig flögruðu raddir sam-

ferðamanna minna angráðar fram

og aftur eins og tjargaðar kríur.

Þeir lágu aftur á hak í kojunni og

reyktu og töluðu saman, og þeir

voru frámunalega syfjulegir.

Sunnudagur.

Hurðinni var hrundið upp og

stúlkan laut yfir mig, og varir

hennar læstust að mínum, mjúkar

og gráðugar og ákafar. Ég var of

undrandi til að hugsa, en ég skynj-

aði gular girndarbylgjurnar. sem

stigu í víkkandi hrdngjum upp frá

samferðamönnum mínum unz þær

brotnuðu á þakinu og fylltu klef-

ann. Eftir andartak var hún farin,

en ég lá og geiflaði munninn eins

og fávdti og hló að vinunum í hinni

kojunni. Klefinn var skyndilega

orðinn fullur af fjandsamlegri

jþögn.

Ef tir hádegi stend ég uppi á þil-

fard, og við fætur mér liggja nokkr-

ir þönglar. Til landsins er aðeins

að sjá þokubakka, og himinninn

er hulinn grárri þokuslæðu. Það

er blæjalogn og bærdst ekki hár á

höfði, og sjórinn er spegilsléttur.

Loftið er svo mollulegt að ég næ

vart andanum, en samt er hugur

minn fulílur af óstjórnlegri gleði,

og mig langar til að stappa í þdl-

farið og öskra.

—  Það er fingur guðs, sem hefur

fiskað þessar rósir upp úr hafinu,

svo að ég geti gefið elskunni minni

þær, segi ég við sjálfan mig. Og

þegar ég tek þessa þöngla upp og

kyssi þá, kyssi ég fingur guðs. Rós-

irnar, sem guð hefur tekið í sínar

eigin lúkur.

Skyndilega stendur hún við hlið

mér, án þess, að ég hafi heyrt hana

koma, og brosir við mér hvítum

tönnum í grænleitu andlitinu. En

ég er veraldarvanur og læt ekki

koma mér á óvart og ég segi:

— Viltu ekki þiggja af mér þess-

ar rósir. sem guð hefur tekið með

sínum eigin fingri og slett hér inn

á jþilfarið? Þegar þú kyssir þessar

rósir, kyssirðu fingur guðs.

Og rödd hennar er dimm og

djúp sem niður þúsund hafa, þeg-

ar hún svarar:

— Við skulum koma niður í lest-

ina og láta aósaraugun skína yfir

líkinu. Og við skulum flétta sveig

úr rósunum og láta líkið éta hann.

Niðri í lestinni er líkið kyrrt í

böndum sínum, og kertin brenna

umhverfis það hægum loga, og það

er ekki að sjá, að þau hafi runnið

síðan siðast. Undir borðinu liggur

kötturinn dauður og afvelta með

útspentar klær. — Við setjumst í

skugga út við vegg, og nú eru rós-

ir guðs gleymdar,  en handleggir

stúlkunnar eru mjúkir og heitir og

kossar hennar langir og ákafir og

brennandi.

Draumurinn:

Nótt og myrkur umhverfis. Og

við ein í blóðdökku myrkri her-

bergisins. Kertið týrir a borðinu

bláum loga, og konan er grænir

þríhyrningar á kviki um rúmið

þvalt og saurugt. Og við erum

maðkar í rauðum loga gindarinn-

ar, sem brennir án jþess að eyða,

brennir óralengi, unz ég flý á nýj-

an leik undan svörtum háleggjuð-

um geldingum, vörðum kvenna-

búrsins. Og ég hleyp eftir myrkum

göngum, tjölduðum svörtum slæð-

um, sem bílakta stöðugt, og undan

þeim gýs ísköld nálykt. Og geld-

dngarnir elta mig; í svörtum and-

litslausum ásjónum þeirra brennur

gulur eldur. Unz —

Nei, slíka hugsun er ekki hægt að

hugsa til enda og ég hrekk upp

skjálfandi af hryllingi og baðaður

ísköldum svita. Hugur minn er eins

og ljósaauglýsing, sem endurtekur

í sífellu rauðum stöfum:

- Er ég ástfanginn? Er ég ást-

fanginn? Er ég ástfanginn?

Regnið er tekið að kveða ein-

tóna stemmu sína við Iþilfarið yfir

höfðum okkar, og ég sé djarfa fyr-

ir líkama stúlkunnar við hlið mér,

LÍP og IJST