meðau ég gramsa óþolinmóðui' í huga mér eftir svari. — Nei, sem betur íer er ég ekki ástfanginn. Guði sé lof fyrir það að ég er ekki ástfanginn. Mig langar til að kyssa hana aft- ur og hún er þung og heit og ilm- andi í örmum mínum. Þar til allt í einu að ég finn logandi sviða í öðrum handleggnum: Hún hefur bitið rnig. Hún er mjög falleg þarna í rökkrinu og hugur minn er fullur af kyrriátri gleði og ham- ingju, en mér finnst skrýtið að hún skuli bít'a mig og gráta svo í sárið. — Og samt hefur ekkert gerzt. Þegar við klifrum upp úr lest- inni eru samferðamenn okkar á vakki þar í kring, og það hlakkar í þeim, því að hár elskunnar minn- ar er ú£ið og föt hennar í ólagi og við erum bæði rauð og heit. í græn- um nýviðgcrðum giyrnum kerling- arinnar brennur dauf glóð, og hún tuldrar eitthvað um mellu og hór- dóm við annan karlinn, en hann tekur dræmt undir það. — Hann var í lestinni í gær. Sólin er að deyja í vestri og blóð hennar litar himin og haf. Ég er svifléttur og útblásinn af ham- ingju, og ég gæti gengið yfir hafiið til sólarinnar og setzt á bak henni eins og rugguhesti eða synt upp í silfurtært loftíð, Iþar til ég skini eins og sól við hlið smástjarnanna. Allt kvöldið siit ég aleinn niðri í klefanum og syng. — Á morgun verður gott veður. Á fimmta degi komum við til hafnar. — Það er löng og lág og hrörleg steinbryggja og fremst skolast blágrænar öldurnar yhr hana. Sólin tindrar eins og glóðar. köggull langt úti í dimmbláum geimnum og það er ákaflega heitt. Efst á bryggjunní stóð móttöku- nefndin: Tveir gamlir menn í hvítum, íornleguin einkennisbún- ingum, þrír svartir lúðurþeytarar og nokkrir hcrmenn bak við. Skip- ið lá grafkyrrt og enginn skipverja var sýnilegur. Bak við okkur lá hafið grænglitrandi, slétt og enda- laust og framundan gul sléttan. Ofan við bryggjuna stóðu nokkr- ir hrörlegir kofar. — Við bjóðum ykkur velkomin til landsins, sögðu gömlu mennirn- ir báðir í einu og hneigðu sig djúpt. Lúðurþeytararnir blésu í lúðra sína, og gyllt látúnið glamp- aði í sólskininu. Nokkrar ungar stúlkur, fölleitar og næpulegar, mjökuðust út úr kofunum og þegar hermennirnir sáu þær, ráku Iþeir upp yillimann- leg öskur og bjuggust til að taka þær. Þau hurfu hvíandi inn í kof- ana, og stelpurnar görguðu eins og hænsni. Við gengum í fylkingu upp slétt- una, lúðurþeytararnir á undan og þeir gömlu á eftir. Sólin valt áfram á himninum eins og risavaxin app- elsína, og megn- an , dlm lagði ur grasinu. Það var sumar og sólskin, og sjórinn var glitrandi fagur bak við okkur, en samt vorum við eins og haus- kúpurnar væru fullar af hálmi. Viskarnar stóðu út um augun. Bak við kofana beið lestin okkar, og við bjuggumst til að kveðja gömlu mennina og aka burt. Elsk- an mín spurði, og girndin glóði í augum hennar: — Hvar eru hermennirnir? Eigum við ekki að kveðja hermenn- ina okkar? — Eða má kannski ekki trufla þá? Hún hló eirðarleysislega. og hlátur hennar flögraði um bleik- um vængjum, unz hann hvarf út í tómið. — Hermennirnir eru Verndarar Vorir gegn Óvininum. Enginn má móðga Verndara Vora, því þá er Sjálfstæðið í hættu. Sjálfstæði Þjóð- arinnar er í hættu, sögðu gömlu mennirnir og börðu sér á brjóst æstir og uppveðraðir. Raddir þeirra voru skrækar og óstyrkar. Lestin bcið okkar og við þrýst- um hendur gömlu mannánna í kveðjuskyni. Þegar við ókum burt, þustu hermennirnir út úr kofunum og slógu hring um gömlu mennina og gengu kringum þá syngjandi jólasálma. — Svo fóru þeir aftur á kvennafarið. Lestin brunar — Klefinn okkar er stór og rykug- ur og tómlegur og við erum dauf og drungaleg. Landið flýtur hjá í Og höfuðið syngur og syngur. (i LÍF og LIST
Beinir tenglar