SIGURÐUR V. FRIÐÞJÓFSSON: SEMPRÓNÍA Þér skal helga þetta ljóð, þú átt, góða, hvern minn óð, Semprónía. Vina, út í laufgan lundinn leiði ég þig á næturf undinn. Þar á meðan húmar hljótt, hvíld oss ljær hin bjarta hótt. Áin niðar undur þýtt, andblær strýkur kinnar blítt, Semprónía. Horfi ég þér í augu inn, algleymis þar sælu finn. Þessi augu seiða, seiða. sakleysingjann lokka, veiða. Af vörum þínum vildi ég mega veigar ástaguðsins teyga, hægt við barm þinn, hvelfda, mjúka höfuðið leggja þreytta, sjúka. Eins og sætan söng að heyra, slög þíns hjarta láta í eyra, Semprónía. Mætti ég aðeins eitt sinn hljóta ást þína og hennar njóta, kossa að gefa, kossa að þiggja, kona, í þínum faðmi liggja, fyrir það skyldi ég lífið láta, látum fífl slík örlög gráta, Semprónía. Þú ert æðst af öllum konum, örlög skapar manna sonum, annarra skeytir aldrei högum, ögrar guðs og manna lögum. Þú vilt hverrar nautnar njóta, njóta, unz lífsins kraftar þrjóta, öllu að tapa, allt að vinna, er eina lögmál verka þinna, Semprónía. Þér er helgað þetta ljóð, þú átt allt mitt hjartablóð, Semprónía. V.- 8 djúpan £aðra, og skyndiiega varð ég undarlega glaður. Utan af stræt- inu barst þysinn af umferðinni, og á næsta húsþaki var alls-nakin kona og dansaði menúett. Þetta var allt svo fagurt og indælt að hjartað titraði af gleði í brjósti mér, og mig langaði til að syngja og dansa. Skyndilega fann ég, að hjartað var að detta út úr brjóstinu, og ég greip báðum höndum um bring- una til að halda því inni. Það hringdi eins og lítil vekjaraklukka, og ég þrýsti angistarsveittum hönd- um að brjóstinu, en hjartað hélt áfram að hringja, þar til það var útgengið. Þá fór það aftur að slá. Listamaðuninn bros/qi kímilega tiil mín gegnum reykinn, og kopar- hárið á höfði hans sindraði og tindraði. Hann sagði hóglátlega: — Jæja, hvernig llzt þér svo á þetta allt saman, vinur minn? Á samri stundu fann ég, að þessi maður var óvinur minn. Það var eins og ég væri stúlka, sem hann ætlaði að nauðga. — Ég veit ekki, sagði ég. Þetta er allt svo óraunverulegt. — Óraunverulegt, sagði hann, ó. raunverulegt. Langt síðan ég hef heyrt nokkurn segja þetta. Allt er óraunverulegt, ég og þú og allt hitt. Það er ekkert til nema ég og jþú og við erum ekki til. Ekkert er til nema það, sem ekki er til. — Og þannig áfram. Slík var hans speki. Listamaðurinn stóð á fætur og gekk um gólf eins og prunkinn hani, veifandi stélinu. Útí var kom- ið breyskjusólsikin, og það voru miklir sólstafir í reyknum, og lista- maðurinn svældi sem ákafast. Stúlkan á þakinu var hætt að dansa menúettinn, en kasítaði blómum yfir í giluggann okkar, og ég fór og veifaði henni. Allt i einu kom það: Veröldin var hér. Ég og lista- maðurinn og strípalingurinn yfir á LÍF og LIST /
Beinir tenglar