BIENVENIDO SANTOS: Með berum augum Gamli maðurinn leit ekki upp, þegar hún kom inn, 'þó að brakaði í bambusgólfinu undan fótataki hennar, hann sagði aðeins. ,,Það var óþarfi af þér að vera úti fram í myrkur, Sidra." Hann stóð framan við ofn, sem kveikt hafði verið upp í. — Það var leiðinlegt, pabbi, svar- aði Sidra. Ég tók ekki eftir að ég hafði verið svona lengi. Suðan var komin upp í pottin- um, hann lyfti lokinu, sagði ekk- ert. Þetta kvöld minntust þau ekki einu orði á þann, sem var nýfarinn burt, hann hafði ekki átt annars úrkosta. — Er stríðinu ekki enn lokið, pabbi? Ekki mér vitanlega, en það fer nú að taka enda. — Og við vinnum? — Já. Það held ég. Það fer ekki hjá því. — Og ef við vinnum, hvaða þýð- ing hefur það? — Nú ... svo sem enga, trúi ég. Enga, nema ... jæja, farðu nií að sofa, Sidra. — Það er ekki mjög framorðið, er það? Af hverju er ekki tungl- skin í kvöld? Það er alveg niða- myrkur ... heyrirðu þetta, pabbi? Þau hlustuðu. Vindurinn skók trén, en þetta hljóð virtist langt uppi yfir trjánum, stöðugar jafnar drunur uppi í skýjunum. — Þetta eru flugvélar, sagði gamli maðurinn. — Margar? — Ef til vill. - Okkar? — Það veit ég ekki. Ég veit það svei mér ekki, Sidra, en það gæti verið. Sidra þurfti að spyrja um fleira, en !það snerti hennar eigið líf og hefði afhjúpað kvíða hennar út af eiginmanninum. Hún lét því þar við sitja og þagði. Kyrrð ríkti aftur úti í nóttunni, aðeins vindurinn blés um trén, og öldurnar klöppuðu ströndina. Selmo var ekki enn kominn aft- ur. Hann hafði aldrei verið svona lengi heiman. Sidra grét í hljóði, nefndi nafn hans, vonaði í ein- feldni sinni, að hann mundi heyra til hennar, hvar sem hann væri. Hvort sem gamli maðurinn vissi um áhyggjur hennar eða ekki, lét hann ekki á því bera. Nágrannar þeirra og ættingjar skiptu sér meira af henni og sýndu henni nærgætni. Sidra blygðaðist sín, fannst hjarta hennar liggja á glámbekk fyrir öll- um. Samt vissi hún, að samúð þeirra var einlæg. Þegar hún sagði við föður sinn, að það virtist ekki rétt, að aðrir létu hana sig svo miklu skipta, sagði gamli maður- inn: ,,Þakkaðu Guði, Sidra. Hjart- að er gott." Hún svaraði þessu ekki, hún skildi ekki merking orðanna, en þau kveiktu glóð innra með henni, svo að hún var ekki mjög vansæl lengur — að minnsta kosti ekki í svipinn. En jþá atvikaðist það einn morg- un rétt fyrir dögun, að stríðið kom í einni svipan til litlu eyjarinnar. drynjandi svörtum reykjarmekki. Það gerðist svo snöggt. að í raun- inni sá það enginn. En margir heyrðu síhækkandi skrækan vængjahvin, er nálgaðist unz hann fór yfir húsþökin að því er virt- ist, og síðan varð einhver þrumu- sprenging í grenndinni. Fólk hljóp út úr húsum sínum, æpandi og organdi, viðutan af hræðslu og fullt með óðagoti. Flugvél hafði hrapað og möl- brotnað og mölvazt á miðjum kornakri. Hún lá hálfgrafin í log- um, sem lýstu upp eyjuna, það var eins og morgunsólin hefði laumazt á undan döguninni. Köll Sidru heyrðust ekki fyrir hrópum kvenna og barna. Gegnum reykinn sá hún föður sinn á hlaup- um yfir akurinn að brennandi vél- flugunni. Hún hljóp á eftir hon- um, en kallaði annað nafn: ,,Sel- mo! Selmo!" eins og það væri loka- þátturinn í hinu langa erfiði henn- ar. Hún tróð sér inn fyrir hring á- horfenda, sem störðu inn í logana háilfvitstola og naktir í tötrum sfn- um, andlitin ýmislega afskræmd af ótta og skelfing. En það var Sidra, sem fyrst kom auga. á einhverja mannsmynd, fætur stóðu út úr flakinu og dingluðu eins og neðri hluti fuglahræðu. Logarnir hviss- andi og lemjandi í kring. - Sjáið! Sjáið! kallaði hún og benti á glufu f logaþykkninu, þar sem fótleggirnir sköguðu út. Síðan fálmandi hendur, þá handleggir. Sidra æddi að flakinu. En gamli maðurinn varð fljótur til. Hann kippti henni frá eldinum og 10 1LÍF og LIST
Beinir tenglar