Heimur Helga Þorgilss HHræðirviðHÞF Helgi Þorgils Friðjónsson erfœddur 7. mars 1953 í Búðardal, sonur hjónanna Friðjóns Þórðarsonar alþingismanns og þáverandi sýslumanns Dalasýslu, síðar ráðherra, Kristjánssonar bónda og hreppstjóra á Breiðabólsstað á Fells- strönd, og Kristínar Sigurðardóttur Lýðs- sonar bónda í Selsundi á Rangárvöllum. Helgi ólst upp í Dölunum ogfluttist ekki til Reykjavíkur fyrr en fimmtán ára að aldri og varþar auk þess ísveit á sumrum eftir það. Jafnvel enn í dag dvelur hann hluta úr sumri á Hafursstöðum á Fells- strönd ásamt fjblskyldu sinni, þar sem hann málar á milliþess að reka rollurnar úr túninu. Kona hans er Margrét Lísa Steingrímsdóttir og eiga þau einn son, Orn, og köttinn Klóra. Heimili þeirra er að Rekagranda 8 í Reykjavík. Við kom- um okkur nú þarfyrir í betri stofunni. — Eiga dalimir mikið í þér? Já, ég held að það sé talsvert öðruvísi að vera úr sveit, og hún hafi verið enn ólíkari borginni þegar ég var að alast upp. Þegar ég kom til Reykjavíkur tal- aði ég t.d. allt annað mál en jafnaldrar •nínir hér. — Varstu þá byrjaður að mála? Kannski ekki að mála, en ég hef allt- af teiknað og skrifað. Myndirnar voru oft skreytingar við sögurnar. Ég fór með handrit til útgefanda þegar ég var 12 ára, en fékk þau svör að „bíðendur ættu byr, en bráðir andróða". - En þú hefur þá ekki hœtt til að bíða byrjar? Nei, ég hef alltaf unnið jafnt og þétt, aldrei orðið neitt verulegt hlé hjá mér. Það má líkja þessu við bíómynd, ef í hvern glugga filmunnar er sett málverk eða teikning. Það er alltaf um framhald að ræða þó svo að það séu hægir og hraðir kaflar í myndinni. - Myndlistarskólinn hefur þá auðveld- lega fallið inn í þá mynd? Já, það má segja það. Margir töluðu þó um prestinn, og ég veit ekki hvort ég var svo fráhverfur því, þ.e.a.s. ef hug- urinn hefði ekki þróast svona eins og hann gerði. Ég held að ættingjum hafi fundist ég eitthvað prestslegur, mest vegna tilsvara sem ég hafði gefið í æsku. - Ertu trúarlegur í list þinni? Já, ég tel það. - Trúarlegur í hefðbundinni merkingu? Ég veit það ekki, en huglægt séð þá held ég það. Ég held að listin eigi sitt fegurðarríki, framtíðarríki. Ég vil að myndirnar mínar skili sömu áhrifum og maður gæti ímyndað sér að altaristöflur ættu að gera. Einhvers konar yfirhafn- ingu. - Og þú gœtir hugsað þér að gera altaristöflu? Já, ég væri spenntur fyrir því, þó ég viti ekki hvort kirkjan væri það að sama skapi. Annars finnst mér hún starfa af of miklum vana og það sem ég sækist eftir er huglægt séð líkara sértrúar- söfnuðum. — Eru myndlistarmenn þá einhvers kon- ar sértrúarsöfnuður? Já, það má segja það. Starfinu fylgir nokkur einangrun og hefur alltaf gert, en ég umgengst ekki einungis lista- menn, reyndar á ég mjög fáa en góða kunningja úr hópi listamanna. Ég hef t.d. talsvert samband við fólkið í Dala- sýslu. Það má eiginlega segja að ég sé hreinræktaður ungmennafélagssinni, og ef ég ætti mér einhverja ósk, þá vildi ég að það gengi einhver sambærileg bylgja yfir ísland og gamla ungmenna- félagsbylgjan. Ljótasti löstur fólks finnst mér vera tillitsleysi og frekja. — En hvað segja Dalamenn þá um verk- in þín? Það er sterk samkennd með Dala- mönnum, svo ég býst við að þeir verji mig ef í harðbakkann slær. En ef ég tala í alvöru, þá hugsa ég að þeir séu ekkert yfirmáta hrifnir af öllu því sem ég geri. En t.d. málaði ég rollu í hitteðfyrra á Hafursstöðum, sem Inna á Breiða fannst svo falleg að ég gaf honum hana. Fólkið þar, á Breiðabólsstað, finnst mér reyndar eitt besta dæmið um gott fólk, sem ég veit um. — Þú sagðir mér einhvern tíma á gömlu Borginni að þú hefðir mœtt andstöðu meðal kolleganna með fyrstu sýningam- ar þínar? Þú gerir nú kannski dálítið stórt úr
Beinir tenglar