The five servants. 1983. Dúkrista. expressjónískari myndunum á þeim árum sem þú kallar konseptárin, og kannski öfugt núna, þó ég reyni að gera það ekki. — A tímabili málaðir þú mjög einfaldar tnyndir. Maður og skuggi, haus upp úr vatni o.s.frv.? Já, ég einfaldaði teikninguna og myndina í heild upp úr 1977, en síðan hefur hún gerst flóknari á ný. Ástæðan fyrir þessari einföldun var sú að mér fannst ég vera að lenda í sama farinu og margir myndlistarmenn hér, sem læra að teikna og verða voða flinkir og fara svo að gera myndir sem snúast um þessi flinkheit, sem er svo ekkert annað en púra akademismi. Og fólk sem skoðar myndir með þessu hugarfari var orðið ánægt með myndirnar, en ég vildi ann- að og var því orðinn hálf hræddur. — En þú getur þá talist flinkur? Já, ég held ég verði að teljast það að einhverju marki. — Verðurðu að passa þig á því? Nei, ég hef þjálfað hugann þannig að þetta gangi svona nokkurn veginn í hring. Ég nota alltaf mína tæknikunn- áttu til hins ýtrasta. — Þú vandar þig? Já, ég reyni það alltaf. Einföldustu myndirnar eru kannski oft ekki eins einfaldar og þær sýnast. Ég held að þetta sé oft galdurinn í myndlistinni, að myndirnar virki eins og þær séu hirtar upp úr götunni en séu kannski eitthvað allt annað. Kannski er það þetta atriði sem veldur því að fólk áttar sig svo seint á myndlistarmönnum, kannski eftir 20-30 starfsár. Það sagði mér virtur prófessor í Oslo, eins og hann væri undrandi, að Munch hafi oft þrælunnið myndirnar, t.d. bætt við tréskurðar- plöturnar o.s.frv. þrátt fyrir að þær litu svona hráunnar út, eins og hann hafi unnið í einum stormsveip, eins og hann orðaði það. — I frásögninni >yAf viðskiptum mínum við Eppelein von Gailingen" segir þú m.a.: „Á morgun yfirgefum við skógana og hóldum yfir akrana og göngum í gegnum borgirnar og yfir fjöllin, þar er heiðríkjan. Við upp- götvum að við erum ekki ein á ferð, heldur er inni í okkur annað líf, svipað því sem við lifum. Pað er líf á tíma- mótum sem uppgðtvar að það er ekki eina lífið, heldur sé annað eins líf inni í því og utan þess. Á morgun verður ver- öldin önnur en hún er í dag." Og þá talar þú einnig um annan heim inni í hinum sýnilega heimi og utan hans. Er myndheimur þinn þá inni í hinum ytri heimi raunveruleikans? Já, ég hef alla vega stundum sagt að ég væri realisti. — Er það ekki vitleysa? Gagnrýnendur hafa viljað kalla mig súrrealista, sem ég tel mig þó ekki vera. Realisminn sem ég er að tala um er ekki sá sem menn kalla svo, þegar menn finna sér sjónarhorn til að kóp- era, sem er svo ekkert raunverulegt, einkum þegar það er tekið úr sam- hengi. Realisminn minn er fólginn í því að ég les kannski ævisögu einhvers þingmanns einn daginn og 1001 nótt þann næsta og innbyrði hitt og þetta úr umhverfinu, það verður svo hluti af mér sjálfum. Ég mála svo myndina, sem er orðinn nýr veruleiki með þetta sambland af upplifunum á bakinu, lífsreynslu, en myndskreyti ekki hið raunverulega. Myndirnar mínar eru því eins konar sjálfsmyndir. Að þessu leyti finnst mér ég oft ólíkur mörgum nýmál- urunum, mér finnst þeir svo oft vera að illústrera t.d. stórborg um nótt, eða allt sem á að vera svolítið geggjað. En hjá mér safnast tilfinningarnar saman og 10
Beinir tenglar