Teningur

						blandast svo í málverkinu. Ég les oft

bók, sem mér finnst aö ég hafi lesið

áður, og kem á staði sem mér finnst að

ég hafi verið áður. Ég held því að við

búum yfir talsvert meiri lífsreynslu en

við höldum. Reyndar held ég að öll

sagan sé inni í manni. Mér finnst það

oft galli í myndlist og bókmenntum,

þessar tilvitnanir hjá fólki, það þarf að

grípa í eitthvað og halda fast utan um

það eins og til að sanna sína getu. Einu

sinni var í tísku að nota þjóðsögurnar,

það voru oft hlægilegar einfaldanir á

einhverjum skemmtilegum atriðum úr

þeim. Menn höfðu kannski flett upp á

einhverri blaðsíðu í hugmyndaleit og

séð eitthvað sniðugt og útfært það í

mynd. Þessar einfaldanir voru svo oft

verkin sem gengu best í gagnrýnendur

og annað fólk, þegar önnur voru betri.

—  Er þín þörf þá fyrst og fremst þörf

eftir myndum?

Ætli það sé ekki bara þörf fyrir því að

lifa í þessum innri heimi, þessum mynd-

heimi.

—     Vinnurðu þá aldrei eftir fyrir-

myndum, módeli?

Jú, nýlega sendi ég talsvert nákvæmt

sjálfsportrett til útlanda og svo hef ég

t.d. málað og teiknað Möggu og Örn,

auk rollunnar á Hafursstöðum sem

áðan var nefnd. Svo er ég að hugsa um

að mála portrettröð af vinum mínum.

—     Finnst þér þetta vera öðruvísi

myndir?

Nei, þetta eru nákvæmlega sömu

myndirnar.

—  En súrrealisminn, er hann bara orð

sem fslendingar nota yfir allt það sem er

eitthvað skrýtið?

Já, ég er nú kannski bara á móti

honum vegna þess að menn hafa verið

að klína honum upp á mig að ástæðu-

lausu. Þetta er kannski rétt, menn

skrifa eitthvað sem þeim finnst nógu

bjánalegt og fjarstæðukennt á blað og

hrópa svo: „Ég er súrrealisti!"

Við fossiim. 1985. Olía á striga.

— Hverjir eru þínir meistarar?

Fyrstu stóru áhrifin á mig ungan, um

það leyti sem ég fór í Myndlista-

skólann, held ég hafi verið Gauguin, og

af þeim íslensku Gunnlaugur Scheving.

En svo fór ég að skoða þetta af alvöru

og þá koma fleiri til, eins og frönsku

rómantíkerarnir Delacroix, David eða

snemm-David, Ingres, og þá varð ég

einnig hrifinn af Turner, þegar ég sá

hann fyrst í Tate. Ég skoðaði mikið

teikningar allra meistaranna, kannski

einna mest eftir Píkassó og Matisse á

tímabili, og Degas. Sem meiri áhrifa-

vald giska ég á James Ensor, ég leitaði í

10 ár að bók um hann, sem ég síðan

fann í Maastricht þegar ég var að læra

þar. Ekki má gleyma Munch, ég gæti

haldið endalaust áfram, Tizian, Giorgi-

one af þeim eldri. fslensku handritalýs-

ingarnar, einmitt um það leyti sem ég

skoðaði Gauguin sem mest, sennilega

var ég þá að leita að einhverju prími-

tívu. Reyndar var ég líka sólginn í egyp-

sku og indversku myndirnar gömlu.

Bara allt. Síðan hef ég skoðað mikið

listastefnur þessarar aldar, en einhvern

veginn finnst mér að ég hafi meira orð-

ið fyrir áhrifum af þeim sem heild en

einstaklingum. Samt má nefna menn

eins og Kirchner, Peckstein, Chagall,

Chirico, Dine, Polke, Disler, Helmut

[Federle] o.s.frv. Það eru líka miklu

fleiri í þessu núna.

11