Demanturinn. 1984. Dúkrista. neinn raunverulegan áhuga, nema meðal einstaka manna. - Það hefur þá ekki hvarflað að þér að flýja lancl? Það hefur komið til greina að ég fari út um stundarsakir, og ég gæti átt það til, en ég vil eiga hér heima fyrst og fremst. Þetta er mitt föðurland, og ég hef kynnst mörgum íslenskum mynd- listarmönnum erlendis sem eru sí- dreymandi fsland og tala um það í ein- hverjum fegurðarsvítum. Ég nenni ekki að lenda í því. Ég hef samt aldrei fengið heimþrá þegar ég hef verið erlendis. - En þú hefur þá aldrei þurft að ganga þessa píslargöngu listamannsins á milli gallería með slœdsmyndamöppuna? Nei, ég hef aldrei beðið gallerí að sýna verk mín, sem mér skilst að sé mjög óvanalegt. - Svo við víkjum að kennslunni sem þú hefur gripið í hér við Myndlistaskólann og svo við Akademíuna í Osló. Er lu'm aðeins launavinna eða hefurðu gaman af henni? Á meðan hún er í hófi hef ég gaman af henni, ég gæti aldrei hugsað mér að kenna fulla kennslu. En hún er að því leytinu góð að maður kynnist yngra fólki og lokast þvi ekki eins af. — Sérðu áhrif frá þér í verkum annarra listamanna? Ég sé stundum keim af mínum mynd- um, sérstaklega eldri verkunum. Getur það ekki verið? Ég er að tala um ein- faldari málverkin í kringum '79-'80. — Ertu orðinn malerískari núna? Ég er stórefins í því. Ég álít mig alltaf hafa verið malerískan og mikinn teiknisinna, en á ósérhlífinn hátt. Núna sulla ég kannski meira með liti, og ef það er það sem kallað er að vera maler- ískari, þá er ég orðinn malerískari. En pensilför hafa alltaf sést í myndunum mínum, og málningin jafnvel lekið, sér- staklega í málverkunum sem ég gerði áður en það bólaði á nýja málverkinu. En ég forðast að vera slettumálari, og þegar það er notað sem skraut er mér nóg boðið. — Er slettumálverkið ekki hinn nýi aka- demismi? Ég álít að það sem hefur verið kallað Nýja málverkið á íslandi sé meira og minna akademismi ef á heildina er litið. Það er kominn Middendorf-skóli, Sa- lomé-skóli o.s.frv. Og kannski er ekk- ert að því. Mér þykir oft vænt um góð- an akademisma, en hann er bara lang- oftast svo lélegur. — Hvað heldurðu að sé að gerast í lista- heiminum núna, eða hefur það e.t.v. engin áhrif á þig? Jú, eins og ég sagði áðan þá hefur allt áhrif á mig. Og ég held að það sé óvenjulega mikið að gerast í myndlist- arheiminum núna. Megineinkennið finnst mér þó vera afturhvarfið. Það er stundum leiðinlegt, þegar það er bara notað, eins og ég sagði áðan, í tilvitnun- artilganginum. Menn eru að vitna í eldri tímabil og vinna eins og þetta og þetta tímabilið í stað þess að hafa for- tíðina meira á bak við sig. Ég hef gam- an af þeim bestu í hópi Neó-súrrealista og Neó-renessansgæjunum á Italíu, þó í heild leiðist mér þessar tilvitnanir þeirra. Stundum eru þeir skemmtilega heimskir eða skemmtilega gáfaðir. Þjóðverjarnir eru orðnir, eins og þú sagðir, akademískari en þeir voru í kringum '80. Það er kannski vegna þess að nú eru þeir farnir að kunna betur að mála expressjónismann, en hann verð- ur einmitt að vera svolítið frumstæður svo gaman sé. Það má segja að þrátt fyrir allt neó þetta og neó hitt sé nú meiri húmor og gleði í þessum nýju verkum en fyrir- myndunum, en það eru einmitt hlutir sem eru svo viðkvæmir og vandmeð- farnir. Hamingjan og fyndnin geta auð- veldlega orðið aulabrandarar, snúist upp í andstæðu sína. Og þessi djúpa „yfirborðsmennska" í bestu myndunum getur auðveldlega orðið innantóm í myndum minni spámannanna. í því til- efni finnst mér leiðinlegt hvað slæmum og góðum hlutum er gert jafn hátt undir höfði hér heima, ekki síst í þessu Nýja málverki. — Er húmor íþínum málverkum? Ég er nú búínn að heyra svo oft að það sé fyndni í myndunum mínum, þannig að ég nenni varla að þræta fyrir það lengur. En það er ekki brandara- húmor, heldur frekar þessi íslenski húmor, sem er kaldhæðnislegur og reyndar oft spurning hvort hann sé húmor yfirleitt. Er því ekki oft þannig varið í myndunum mínum? Við getum nefnt fleiri menn, eins og t.d. Tuma. Maður getur brosað, en um leið finnur maður hvað hann er einmanalegur og í raun ekkert fyndinn. Og þú. — En Cosper? 14
Beinir tenglar