virki þær alla vega öðruvísi, hvort þær vcrði betri, það veit ég ekki. Ef þú hefur tvær til þrjár myndir í stofu, þá lifir þú inni í þeim, en annars er það bara mynd á vegg. Það er endurkast á milli þeirra, þær róta upp stemningu. En samt finnst mér þær standast fullkomlega einar sér. — Er Helgi Porgils þá bara Helgi I'orgils? Það er varla mitt að svara. En ég veit að það er varla hægt að flokka mig nákvæmlega undir ákveðinn stíl. Ég held að ég skeri mig talsvert úr því sem í heiminum er kallað Nýja málverkið. Mörgum útlendingum finnst eitthvað framandi og kalt í málverkunum og ólíkt t.d. expressjónismanum, sem er dæmigerðasta nýmaleríið. — Fábreytt eins og landið? Já, enginn munaður. En samt vil ég undirstrika það, að ég hef orðið fyrir áhrifum af nýmálurunum og öðru sem er að gerast, og vona að svo verði áfram. — Tískan er eins konar salt í... Já, salt í grautinn. — En hefurðu alltafhaft salt í grautinn? Það hefur nú oft verið naumt á því. Ég hef lítið selt í það heila og mest erlendis. Ég hefi lifað á þessari litlu kennslu og svo því sem Magga hefur komið inn með. — Hefur það ekki verið mikilvœgt fyrir þig að vera svona vel kvœntur? Jú, ég býst við því. Ég held ég sé engin glaumgosatýpa, eða hvað finnst þér? — Jú, eiginlega œttir þú að vera bóndi? Já, ég á mér einn draum, og sá er að stofna lítið listasafn úti á landi, sem gæti t.d. verið í gömlu fjárhúsi eða hlöðu. Svona upp úr fertugu, þegar ég er orðinn rólegri. En til þess að það geti ræst þarf náttúrulega einhverja peninga fyrir daglega brauðinu o.s.frv. — En hvað er framundan hjá þér á nœstunni? Eg opna sýningu 14. september í Malmö og síðan er sýning í Zurich í vetur í galleríi Brigittu Rosenberg. Þrjú gallerí í Þýskalandi hafa talað við mig, en ég veit ekkert um þau mál enn þá. Svo ætlar Hong Kong press í Stokk- hólmi að gefa út bók með teikningum og texta, og Kalejdoskop í sama landi sögubók. í Sviss kemur út lítil bók og í Þýskalandi hefur bók verið í prentun í tvö ár, en ég er farinn að hallast á það að hún komi ekki út. Hér heima ætla ég að gefa út frásögnina Af viðskiptum mínum við Eppelein von Gailingen. — Hvað vantar upp á listalífið hérna, eru það peningar? Stundum hef ég hálfgerða ótrú á þessum opinberu peningum, hérna virðast þeir alltaf lenda í höndum meðalmennskunnar, kannski með ein- hverjum undantekningum. Hingað kom hollenskur safnstjóri að velja myndlistarmenn á sýningu í Hollandi. Hann fór á fjölda vinnustofa og undrað- ist það, svo að hann hafði orð á, að hann hálf skammaðist sín fyrir heima- landið, þar sem hann sagði að lista- mennirnir fengju risastórar vinnustofur og peninga um hver mánaðamót, en gerðu ekki neitt, á meðan hann sæi fjölda góðra listamanna hér í smákytr- um sem rúmuðu ekki einu sinni verkin þeirra. — Erlu þá ánœgður með íslenska lista- menn? Mér finnst við hafa mikið fram að færa, en það er líka afskaplega mikið af lélegum hlutum hérna. Við eigum kannski ekkert óhemju marga góða listamenn, en þó nokkra mjög góða. Það vantar hins vegar skilgreiningu þar á milli. Og þessi svokallaða menning hérna held ég að snúist um eitthvað allt annað en list. Það er reyndar alls staðar svona, að menningin er alltaf talsvert á eftir tímanum og listinni, þó hún skreyti sig með henni. Mér finnst menningin vera eins og leikhús. Þetta finnst mér áberandi meðal íslenskra rithöfunda, þeir lifa mikið á fornri frægð. Mér finnst við hafa átt mikið af góðum skáldum um '50, en svo koma menn á eftir sem eru einhvern veginn of sáttir við tilveruna og halda að svona eigi bara að gera hlutina og ekkert múður. Þetta er akademisminn. — Eins og opna atómljóðið sem er löngu orðið formúla? Já, manni sýnist það, þó eflaust mætti gera eitthvað nýtt þar, það þarf bara að hafa ástæðuna. — Og menn geri aldrei góða hluti nema þeir séu að prófa eitthvað nýtt? Já, ég held það, en þó kannski með einhverjum undantekningum. Ég held að hið nýja skapi raunverulega kraftinn og spennuna í listinni, en ekki þessi og hin sveiflan eins og talað er um í skólum. Þetta verður að standa svo ná- lægt manni sjálfum að spennan myndist við hjartsláttinn. — Að maðurinn verði jafnvel nervös vegna þess að hann sé að gera mynd sem hann hefur aldrei séð áður og veit ekki hvernig verður, né hvernig eigi að gera? Já, það er barátta við hverja mynd. Reykjavík, 27. ágúsl 1985. 16
Beinir tenglar