Teningur

						Ég veit það nú ekki. Jú ætli það ekki.

Garðar út um allt og múgur af

krökkum, eltingaleikir indjánaleikir og

djöfulskapur og það var ruðst yfir alla

garðana, upp og niður, gegnum grind-

verkin og trén og hekkin og svona.

Nema í garðinum við hliðina á mér. f>ar

bjó læknir sem var mikill garðyrkju-

maður, alltaf úti í sloppnum og í stígvél-

um með litla skóflu að róta í garðinum

hjá sér og hann fékk verðlaun fyrir

fegursta garðinn í Reykjavík, gos-

brunnur og fínheit. Og ef bolti flaug

inná lóðina hjá honum elti hann krakk-

ana upp og niður alla götu á sloppnum

og í stígvélunum. Hann átti þýska konu

og hún skar sig algjörlega úr húsmæðra-

hópi götunnar. Hinar voru flestar

vinnulúnar hagkaupssloppamæður með

rellandi krakkaskara á hælunum og þær

voru að koma með þung innkaupanet í

slitnum kápum, íslenskar alþýðukonur.

En þessi þýska kona - ég held að hún

hafi verið mjög falleg, dökk með

hrafnsvart hár og gráan lokk í því eins

og Indira Ghandi, alltaf uppstríluð og

fín, — hún átti risastóran þýskan bíl og

hún kunni ekki íslensku. Stundum var

hún að reyna að spyrja þessar kellingar

sem voru að koma úr búðinni, þessar

mæður, voða höffleg og fín og kaþólsk.

- „Entschuldigung," byrjaði hún og

þær skildu náttúrlega ekki neitt. Svo

settist hún uppí þýska bílinn og ók á

endanum inní skúr og lokaði kyrfilega

án þess að drepa á bílnum. Lækninum

var voðalega uppsigað við það að mesti

dýravinur götunnar, og örugglega sem

um gat í bænum þá, bjó á neðri hæðinni

hjá honum. Hann hændi að sér allar

dúfur í hverfinu. Þær átu af hausnum á

honum og allt húsið var að sökkva í

dúfnaskít. Seinna gerðist hann dýra-

fræðingur og hugmyndafræðilegur leið-

togi Tófuvinafélagsins, en nú er hann

veiðimálastjóri og bændum brá víst illi-

lega við það, því hann á að sjá um að

Steinar Sigurjónsson

Þrjár skissur

Hvaða skepnu á ég að tilbiðja?

Þeir hafa það fínt sem selja sig.

Nema hvað! Hvers vegna lærirðu ekki af þcim?

Þú segir nokkuð, John. En ef ég má spyrja, eins og skáldinn spurði

forðum: Hvaða skepnu á ég að tilbiðja?

Ekki endilega tilbiðja. Og þó. Þú ert ekki svo vitlaus að þú vitir það

ekki.

Hef ekki hugmynd. Hvaða skepnu svo sem?

fhaldið.

Talaðu ekki svona útí guðsblárri náttúrunni John!

Nú þeir hafa bolmagnið maður. Hverjir ættu aö hafa þetta magnaða

bolmagn ef ekki þeir sem morðfjáðir eru, þótt þeir megi vera apar. Hvað

geta þeir gert að því?

Þú veist eins vel og ég að maður leitar síst eftir peníngum til þeirra sem

eiga penínga.

Bolsann þá?

Hann krefst of strángra ástarjátninga. Hann er of strángur um kjálka.

Hann mundi ekki þola að sjá mann setja grettu á fésið.

Þá er það! sagði John.

Hvar stendur maður þá ef maður verður að gefa sig svona ástum? Guð

hjálpi þeim sem eru með eilífa dellu!

Þá er að vera heiðarlegur og selja sig með krafti og guðsótta.

En, sagði ég og var að finna fótum mínum stað í veröldinni, ef maður

yrði nú allt í einu að þessum pólitíska anda, hver taug? Hugurinn allur eitt

já? Ef maður sem sagt léti þá fá sig með lífi og sál?

Þá er ekki um neina nauðgun að ræða, ef þú færð; ef þú vilt og færö.

Það er satt, maður yrði sjálfsagt að vera viljugur ef maður léti sig vilja

það á annað borð. Ég meina, já, ef maður léti þá taka sig, því það hljóta

þeir að gera sem fá það.

37