Teningur

						útrýma tófunni.

Þetta var soldið lagskipt eftir hæðum.

Ég var í kjallara; pabbi vann í Mjólkur-

stöðinni á daginn og keyrði leigubíl á

nóttunni til að safna fyrir íbúð. Svo var

fyrrverandi útgerðarmaður og stórskip-

stjóri á hæðinni fyrir ofan, Jón Odds-

son, en Guðmundur Hagalín skrifaði

einmitt ævisöguna hans, hét í vesturvík-

ing. Þetta var mjög merkilegur maður,

Jón Oddsson, átti enska konu sem hét

Ethel og hún lærði heldur ekki ís-

lensku, hún var þrjátíu ár á íslandi og

kunni ekki að segja já og nei. Jón

Oddsson gerðist mikill reyfari og stór-

útgerðarmaður, flutti til Englands ein-

hvern tímann á millistríðsárunum og

startaði þar togaraútgerð á íslandsmið,

og var held ég örugglega í nastista-

flokknum enska, svo hann sat inni öll

stríðsárin, þessi fíni maður. Hann var

mikill afbragðsmaður, Jón Oddsson.

Þau áttu son sem voru einhver vand-

ræði með, því ég man að hann flúði

stundum niður til okkar með slútandi

hatt og sígarettu í munnvikinu, angandi

af vínlykt.

En svo flutti ég tíu ára, þá keyptu

þau loksins íbúð, nýja blokkaríbúð á

Háaleitisbrautinni. Þarna er gífurleg

gryfja sem Reykjarvíkurhöfn hafði tek-

ið grjót í og þetta var á gryfjubarminum

og þaðan voru ekki nema fimmtíu sex-

tíu metrar í síðasta stóra braggahverfið,

Múlakampinn. Hann hvarf held ég ekki

endanlega fyrr en '72 eða '73.

— Kynntistu eitthvað krökkunum

þarná?

Já já. Það var eiginlega enginn rígur

á milli, soldið merkilegt. Ég man til

dæmis að þegar stofnuð voru fótbolta-

félög þá vorum við í minni blokk alltaf í

félagi með kömpurunum. Þeir voru allt-

af kallaðir kamparar, reyndar bönnuðu

foreldrar mínir okkur að kalla börn

kampara, það væri ljótt. Maður fattaði

ekkert hvað væri svona Ijótt við það, en

þau náttúrlega þekktu það frá fyrri tím-

um að það væri ekkert sérlega fínt að

vera kampari. En þarna voru ýmsar

týpur sem ég hef notað. Til dæmis

kattakellingin. Það var kelling sem bjó

þarna í ómurlegu djöfulsins hreysi með

manni og bæði voru fyllibyttur. Ég not-

aði hann aðeins, sérstaklega í Gull-

eyjunni, í senum með Hreggviði kúlu-

varpara — þá sé ég þennan kall fyrir

mér. Þetta hefur verið myndarlegur

maður með miklar herðar, örugglega

1.95 á hæð — svona eins og Rock Hud-

son — en hann var allur samanskropp-

inn, alltaf í frakka og herðarnar stóðu

langt út, ofsalega mjór og slangraði

þarna um hverfið. Stundum komst

hann ekki inn, kellingin kolvitlaus fyrir

utan og sextíu sjötíu kettir og katta-

hlandslyktin lá þarna yfir. Svo færðum

við henni alltaf fisk þegar við fórum að

veiða niður á höfn eða út í Gróttu, þar í

aðfallinu var hægt að moka upp ufsa.

Og þetta gáfum við alltaf kattakelling-

unni sem var ofsalega glöð og þakkaði

okkur fyrir hugulsemina, æpti: „Ég skal

gefa ykkur tuttugu og fimm kall fyrir

fiskinn, komiði og fáiði hjá mér tuttugu

og fimm kall" — sem hún átti auðvitað

aldrei. Svo tók hún bara ufsann og

dreifði honum um húsið og kettirnir

réðust á þetta, það var nú ekki fín

Iyktin af því heldur, ufsaleifarnar að

morkna þarna...

—  Söng hann kannski lagið um sjóhatt-

inn, þessi?

Nei. Það var Bjössi sífulli sem bjó í

Karfavoginum. Hann stóð fyrir utan

húsið og söng þetta svo glumdi um allt

hverfið. Þá var ég kominn í Nökkva-

voginn, þangað flutti ég þegar ég var

orðinn fimmtán ára.

—  Pá fórstu í MT.

Já, ég veit ekki hvað maður á að

segja um það. Þetta var náttúrlega rót-

tæki tíminn, ég byrjaði þarna '71...

—  Þú byrjaðir þarna að skrifa...

Jo...Ég var nú ákaflega lítið efni-

legur.

—  Pú hefur kannski ekki tekið þetta

alvarlega?

Ja, þegar ég tók það alvarlega þá

varð útkoman alvarleg katastrófa, held

ég. En þetta voru róttækir og pólitískir

tímar. Og þarna var stofnað Róttæka

félagið. Þetta var mjög vinstrisinnaður

skóli og það sem síðan hefur verið

kjarninn í Fylkingunni kemur úr hon-

um: Pétur Tyrfings, Már Guðmunds og

Árni Sverris — þeir voru allir ári eldri,

Örnólfur og Einar Baldvin og þessir

kallar. Og ég var í Róttæka félaginu, en

var ekki mjög góður í fræðunum. Þeir

voru svo yfirburða fróðir og menntaðir

í þessum fræðum þessir eldri menn.

Þeir voru áttmenningaklíkan og réðu

öllu í Róttæka félaginu, en létu okkur

þessum yngri eftir svona Framkvæmda-

nefndir sem í orði kveðnu áttu að ráða

einhverju. En þeir höfðu eitthvað

Leiðararáð eða Leiðbeinendaráð sem

stjórnaði því sem þeir vildu stjórna.

Þetta var alveg þrælskipulagt og agað,

þótt reyndar væri verið að að reyna að

bögglast með eitthvert hópalýðræði og

svona. En þetta var mikið félag, fimm-

tíu sextíu manns og með lókal við hlið-

ina á Alþingishúsinu sem Alþingi átti.

Þetta var að sumu leyti merkilegt sem

þeir voru að gera, þessir eldri, eins og

þegar þeir gáfu út þessi svaka blöð,

bókmenntablað og skólablað sem voru

uppfull af alls konar teóríu og oft lærðri

teóríu. Það var tvöfalt dagblaðsbrot á

þessu, A2 líklega, sextíu síður, rosalega

smátt letur og bókmenntablaðið helg-

aði sig aðallega bókmenntum Suður-

Ameríku, og það var í fyrsta sinn sem

maður sá nöfn eins og Gabriel Garcia

Marquez, sem þeir voru að þýða þessir

strákar. Ég var sko annars vegar með í

þessu og hins vegar í svona hálfgerðum

delabekk sem þótti mjög plebbalegur,

var þar framarlega í flokki ásamt Stef-

38